Het nadeel van wijkeigenaarschap

Geplaatst op 21 November, 2014 

Je loopt langs een auto en ziet een deuk in het portier. Hey een deuk en je loopt door.

Je loopt langs je eigen auto en ziet een deuk in het portier. WTF, een deuk, welke asshole heeft dat gedaan?. Je wordt boos, je bloeddruk stijgt, kijkt om je heen of de dader nog te zien is, gaat naar de politie, vult papierwerk in, controleert of de verzekering dit dekt, gaat met de auto naar de garage en laat de auto netjes herstellen en kijkt voortaan 10x per uur of je auto nog onbeschadigd buiten staat.

Er ligt een wereld van verschil tussen een auto en jouw auto. Auto’s kun je totaal onverschillig voorbijlopen maar jouw eigen auto…..

Met de wijk is het net zo. Ik wil graag dat mensen weer eigenaarschap ervaren en uitoefenen over hun eigen straat, buurt en wijk. Maar, zo merk ik zelf, als dat eigenaarschap zich eenmaal in je begint te settelen kun je nooit meer onverschillig door je eigen straat, buurt of wijk kunt lopen. Als je er iets ziet dat echt niet spoort, kun je niet anders dan in actie komen. Gewoon doorlopen en niks doen is onmogelijk geworden en de aandrang om in zo’n geval iets te ondernemen is net zo krachtig als de aandrang naar ademhalen als je net iets te lang onder water zwemt.

Niet altijd even leuk en toch kan ik het iedereen aanbevelen. Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags:

DOEN!

Geplaatst op 19 November, 2014 

Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen hoor!

Als je het alleen maar roept en verder nikt doet, gebeurt er niks. Doen! roepen is het nieuwe niets doen. Doen! roepen is zeggen: ga jij het maar doen, dan hoef ik niks te doen. Het is niet voor niks dat het grootste gedeelte van ons lichaam bedoeld is om iets te doen en maar een klein gedeelte deel om iets te roepen.

Lees ook: Praten en niks doen
Beluister ook: Do it

Bewaard onder Mening | 9 Comments

Tags: ,

Is het centrum wel het hart van de stad?

Geplaatst op 13 November, 2014 

In discussies over het overhevelen van voorzieningen uit de wijken naar het centrum van de stad, zie ik deze regelmatig voorbijkomen: het centrum is het hart van de stad. En de conclusie die daaraan wordt verbonden is dat het hart van de stad ook centraal de voorzieningen van die stad herbergt.

Ik wil daar best even in meegaan: de stad als lichaam met het centrum als hart.

Een gezond lichaam is meer dan alleen een gezond hart. Aan een gezond hart beleef je weinig plezier als de andere organen niet gezond zijn. Hersenen, darmen, longen, lever en nieren om er maar een paar te noemen, ze zijn allemaal nodig voor een gezond lichaam.

Voor een gezonde stad geldt hetzelfde: zo’n stad heeft niet alleen een gezond centrum nodig maar ook gezonde wijken. Samen vormen centrum en wijken de stad. Het is net als het menselijk lichaam een ondeelbaar geheel.

Het overhevelen van voorzieningen van de wijken naar het centrum doet de stad als geheel geen goed. Stel je voor dat je waardevolle voedingstoffen uit je organen weg zou halen ter eer en glorie van je hart. Moet je alleen de bloedsomloop naar één van je handen maar eens flink afknellen en je komt snel te weten wat dat doet met je algeheel welbevinden.

Het hart staat ook symbool voor liefde. Een stadshart dat voorzieningen uit de wijken wegslurpt is vooral met zichzelf bezig en dat is weinig liefdevol. Een echt hart wil dat het alles en iedereen goed gaat, ook met de wijken.

Dus of een centrum wel het hart van de stad is?  Alleen als het hart voor de gehele stad heeft.

Bewaard onder Mening | 8 Comments

Tags: , ,

Van masterplan naar masterverhaal

Geplaatst op 9 November, 2014 

Vorige week wat ik te gast bij de presentatie van een wel zeer bijzonder project: als blikken konden blozen

Medio september volgend jaar krijgt stichting B.O.C.K. (Broedplaats Oosterhoutse Cultuur en Kunst) de beschikking over het gebouw van zwembad de Blikken. En wat daar de komende tien jaar gaat gebeuren spreekt enorm tot mijn verbeelding. Niet op de laatste plaats omdat dit gebouw in de wijk Oosterheide staat, in mijn wijk.

Tijdens de presentatie ging het op een gegeven moment over projectplannen en over een commissie van aanbevelingen. Dan denk ik: dit is zo’n  bijzonder project met zulke bijzonder mensen in een tijd waarin alles aan het veranderen is, laten we dit project dan ook gebruiken om nieuwe manieren van samenwerken te ontdekken en te ontwikkelen. De maatschappij schreeuwt erom. En tegelijkertijd begrijp ik dat zoiets met een op zekerheid ingestelde partner als de gemeente Oosterhout een lastig verhaal wordt.

Een paar dagen na de presentatie zag ik dit:

It turns out that if your ideas are ridicuously big, it is easier to get people to get along with this

If you go somewhere and you spend time there, you can let the project grow ogranically. 

Work without a masterplan…

Geen masterplannen meer maar een kort en bondig, liefst groots, masterverhaal. En dat doet met name een enorm beroep op het vertrouwen van de gemeente Oosterhout die de moed heeft het gebouw van zwembad de Blikken toe te vertrouwen aan kunstenaars. En dan is het maar een kleine stap ook de moed te hebben erop te vertrouwen dat er binnen tien jaar tijd iets prachtigs tot stand komt met dat gebouw zonder masterplan. Juist zonder masterplan.

Dus begin je project met een BBQ…  De bubbels waarmee het project van stichting B.O.C.K. van start ging waren trouwens ook een goed begin.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , , , ,

Maar ik had wel respect

Geplaatst op 5 November, 2014 

Hij sloeg me wel eens maar ik had wel respect voor mijn vader en nu nog….

Ach, je vangt wel eens wat op in de trein. En dan ga ik vertalen: Hij sloeg me wel eens en ik was bang voor mijn vader en nu nog…

Je kunt angst gemakkelijk uit de weg gaan door het anders te noemen. Dan noem je het gewoon respect of zo. Met andere gevoelens kun je ook taalspelletjes spelen om ze uit de weg te gaan. Dan vang ik in de trein zo’n zinnetje op en denk: Daar zit iemand zich emotioneel aardig voor de gek te houden. En als ik dat maar lang genoeg blijf denken heb ik niet eens in de gaten dat ik me eigenlijk verdrietig voel om wat ik heb gehoord.

Bewaard onder Communicatie | Reageer

Tags: , , , ,

Nog nooit eerder…

Geplaatst op 31 October, 2014 

Nog nooit eerder hadden we zoveel redenen het niet te zien zitten.

En….

Nog nooit eerder hadden we zoveel redenen het wel te zien zitten.

Dus ja, kwestie van kiezen.

Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: ,

Verbeter de wereld: begin aan je keukentafel

Geplaatst op 28 October, 2014 

Ik lees graag mooie dingen, dingen waar ik blij van word, energie van krijg of inspiratie uit haal. Dingen die mijn dag een geur, kleur, smaak en klank geven waar ik ‘s avonds dankbaar op terug kan kijken.

Dit is wat ik vandaag zoal las:

Dat het mogelijk is om met planten elektriciteit op te wekken en dat we in de toekomst onze stroom misschien wel van onze groene daken halen: PlantPower

Over een plan om van Brabant een echt bijenland te maken om zo de bijensterfte te voorkomen. En dat is dan weer belangrijk voor de natuur en onze voedselproductie: Initiatiefvoorstel Brabant Bijenland.

Over de Trenddag 2014 waarin iedereen kan meepraten en meedenken over het nieuwe Brabant van de toekomst. Trenddag 2014: De Toekomst is Nu!

Kijk, dit soort dingen bedoel ik dus.

Bij het opwekken van elektriciteit met planten komt een hoop wetenschappelijk onderzoek kijken, voor Brabant Bijenland is een flinke som geld nodig en voor een geslaagde trenddag een heleboel mensen. En daarom is het mooiste  wat ik vandaag heb gelezen dit: De Keukentafelklimaattop van Nicole Andries.

Haar blog bestaat sinds afgelopen zaterdag en gaat over een zoektocht naar een levensstijl die respect toont voor de planeet waar we op leven en de andere levensvormen waar we hem mee delen.

Een persoonlijke zoektocht, eentje waar geen uitgebreid wetenschappelijk onderzoek voor nodig is, eentje waar niet heel veel geld voor nodig is, eentje waar niet een heleboel mensen voor nodig zijn. Een zoektocht die iedereen kan beginnen aan de keukentafel en met een notitieblokje.

Moet ik dit nog verder toelichten? Nee? Dan zijn we vrienden…

Lees ook: Voor mij zijn twee aardbollen nodig

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , , , ,

Praten en niks doen

Geplaatst op 24 October, 2014 

Er is nog wel het een en ander mis in de wijk, dingen die echt beter en leuker kunnen, laten we erover praten.

En dan praten we erover. Over wat er mis is en hoe het anders kan. En dan zijn we klaar met praten en gaan we naar huis. Zijn we erg betrokken geweest bij ons eigen wijkje en daarom weten we zo goed wat er mis is en hoe het anders kan. We zien het met arendsogen, weten het met miljarden hersencellen en bespreken het met duizenden woorden.

De volgende dag is alles zoals het gisteren was en volgende week ook en volgende maand ook en volgend jaar ook.

Maar met arendsogen blijven we alles volgen en met miljarden hersencellen alles verbeteren en met steeds meer woorden alles bespreken, tot we er zo moe van worden dat we alle redenen van de wereld hebben ons belangrijkste gereedschap niet te gebruiken.

Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Mening | 1 Comment

Tags:

Volgende Pagina →