De mooiste van alle relaties: vriendschap

Geplaatst op 18 June, 2013 

Zo onderschat, zo ondergewaardeerd, zo ten onrechte in de schaduw gesteld van relaties tussen ouder en kind en tussen partners in een liefdesrelatie: vriendschap.

Afgaande op de berichten op Twitter hebben maar weinig Nederlanders deze Vlaamse  film gezien afgelopen vrijdag: Hasta la vista

Deze prachtige, grappige en ontroerende film gaat maar over één ding en dat is niet iemands beperkingen en dat is ook niet passie, avontuur of doorzettingsvermogen maar dat is vriendschap, dat wat maakt dat je samen in staat bent tot het ondenkbare en dat je terwijl je daarmee bezig bent, je samen lekker plezier maakt en ook ruzie, dat wat maakt dat je werkelijk leeft.

Bewaard onder Films | Reageer

Tags:

Woordfukken

Geplaatst op 17 June, 2013 

Woordfukken, zo noem ik het.  Dat we ergens een woord voor verzinnen en dat dit woord alles overwoekert tot de waarheid helemaal onzichtbaar is geworden en we niet meer weten waar het werkelijk over gaat.

Een voorbeeldje: winkelcentrum.

Een winkelcentrum bestaat uit winkels waar mensen van alles en nog wat kopen. De winkeliers doen hun best zoveel mogelijk te verkopen want dat betekent brood op de plank. Die mensen komen te voet, met de fiets, met de bus en met de auto naar het winkelcentrum. Er rijden ook vrachtwagens af en aan om de winkels te bevoorraden.

Zet ik hiermee een enigszins realistisch beeld neer van een winkelcentrum?

Kijk even verder. Boven de winkels zijn huizen en daar wonen mensen. Behalve een winkelcentrum is het ook een woonwijk. Kijk nog verder en je ziet dat er ook kinderen spelen, dat er mensen wandelen om andere mensen te ontmoeten zodat ze een kletspraatje kunnen maken. Het winkelcentrum is ook een sociaal netwerk.

Meer iemand heeft bedacht het een winkelcentrum te noemen. Waarom? Omdat die winkeliers dat prettig vinden, omdat ze denken dat het klanten trekt. Op zich is daar allemaal niks mis mee totdat het woord winkelcentrum de andere functies zoals woonwijk en sociaal netwerk overwoekert.

Dat een winkelier door een bewoner wordt aangesproken op overlast die hij veroorzaakt en dan reageert met: maar dat weet je toch als je op een winkelcentrum gaat wonen? De bedoeling is dan dat de bewoner met z’n bek vol tanden blijft staan en dat de winkelier door kan gaan met waar hij mee bezig was.

Helemaal ongelijk heeft de winkelier natuurlijk niet. Als je op een winkelcentrum gaat wonen kun je bijvoorbeeld verwachten dat er, behalve op zondag,  altijd mensen rondlopen en dat er auto’s af en aan rijden. Maar als gevolg van woordfukken is een ander deel van de waarheid onzichtbaar gemaakt, namelijk dat het winkelcentrum ook een woonwijk is en een sociaal netwerk.

Dus in plaats van met z’n bek vol tanden te blijven staan kan onze bewoner met evenveel recht als de winkelier tegen hem zeggen: maar dat weet je toch als je je in een woonwijk vestigt?

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , ,

Boeken in plastic

Geplaatst op 14 June, 2013 

Een autoverkoper die z’n auto’s helemaal ingepakt in plastic in de showroom uitstalt. Een kledingverkoper die z’n kleding helemaal ingepakt in plastic in de winkel hangt.

Ze verkopen niks.

Als je een auto wilt kopen wil je erin zitten, wil je de auto ruiken en voelen en wil je even doen alsof het jouw auto is en ervaren hoe dat is. Met kleding is het net zo, dan wil je de stof voelen en wil je passen en in de spiegel kijken hoe het je staat.

Plastic bederft alles.

Damn you boekverkoper die z’n boeken te koop aanbiedt ingepakt in plastic. Hoe kan ik dat boek nou voelen, hoe kan ik horen hoe het klinkt als ik het met een klap dichtsla, hoe kan ik zien of het lettertype en de bladspiegel me bevalt, hoe kan ik ontdekken of het ook lekker ruikt, hoe kan ik mezelf verleiden het te kopen?

Damn you boekverkoper, je snapt helemaal niks van wat je verkoopt. Volgens mij lees je niet eens.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

De achternaam van Jezus

Geplaatst op 13 June, 2013 

Kies voor Jezus

Bewaard onder Fotobloggen | 6 Comments

Tags: ,

Als ik vals speel, speel ik beter

Geplaatst op 11 June, 2013 

Wat doen de meeste muzikanten als eerste als ze hun instrument pakken? Stemmen.

Ik niet. Ik pak mijn gitaar en begin er meteen een paar minuten op te rammen. Ongestemd en vals speel ik beter.

Hoe dat komt? Kwestie van mezelf een beetje voor de gek houden. Als ik niet stem mag wat ik speel van mezelf slecht en beroerd kinken want ik heb er een goed excuus voor: mijn gitaar is immers niet gestemd. En omdat wat ik speel slecht en beroerd mag klinken, voel ik me vrijer en speel ik beter. In die eerste minuten ontstaan meestal nieuwe riffs.

Sommige muzikanten hebben er drank en/of drugs voor nodig om zich zo vrij te voelen maar het kan dus veel goedkoper en gezonder.

Bewaard onder Persoonlijk | 6 Comments

Tags: ,

Iedereen moet geweldloze communicatie leren

Geplaatst op 10 June, 2013 

Ik moet altijd een beetje lachen om die dialogen in boeken over geweldloze communicatie.

Dan hebben er twee een conflict, bijvoorbeeld een vader en een zoon omdat de zoon met z’n studie wil stoppen en vader graag wil dat hij die studie afmaakt.  Allebei zitten ze vol oordelen over elkaar en delen die via een aantal 1:1 gesprekken met een bemiddelaar die geweldloze communicatie toepast.

Vader zegt dat z’n zoon een ongelooflijke stomme lul is als hij z’n studie stopt omdat hij daarmee z’n toekomst door de plee spoelt en de zoon zegt dat z’n vader een zielig kleinburgerlijk mannetje is dat denkt dat je alleen gelukkig kunt worden door veel geld te verdienen.

De bemiddelaar vertaalt de oordelen van de vader naar gevoelens en behoeften en legt die voor aan de zoon: je vader zegt dat hij heel veel van je houdt en dat hij behoefte heeft aan vertrouwen dat jouw keuzes jou een mooie toekomst brengen.

Het hart van de zoon die dit soort woorden nog nooit uit de mond van zijn vader heeft gehoord, smelt meteen: oh, zegt mijn vader dat, wat geweldig, ik heb het altijd al geweten maar het hem nooit horen zeggen, wat heerlijk dat ie het nou eindelijk eens zegt. En jawel hoor, hij maakt zijn studie af.

Maar vader heeft helemaal niet gezegd dat hij van zijn zoon houdt en dat hij behoefte heeft aan vertrouwen dat zijn  keuzes hem een mooie toekomst brengen. Wat vader heeft gezegd is dat  z’n zoon een ongelooflijke stomme lul is als hij z’n studie stopt omdat hij daarmee z’n toekomst door de plee spoelt.

Maar het wordt nog leuker want mensen die zo’n boek lezen zijn daar vervolgens zo verrukt en extatisch over dat ze vinden dat iedereen geweldloze communicatie moet leren en dat het op school een verplicht vak moet zijn.  Omdat ze  denken dat ze dan iedereen een stomme lul kunnen vinden en toch hun zin kunnen krijgen. Weet dat ik van jullie hou mensen maar dat dit niet de woorden zijn waarmee ik het heb gezegd.

Bewaard onder Communicatie | 2 Comments

Tags:

Gitaarorkaan voor Daan

Geplaatst op 7 June, 2013 

Ook leuk, een blogpost schrijven voor één persoon: Daan.

Eind maart was het, op een donderdagavond. In de kroeg was een jamsessie aan de gang en we konden elkaar nauwelijks verstaan.  We hadden het over muziek, over wat we graag zouden kunnen/willen spelen. Eergisteren zag ik jouw lijstje en als antwoord hier het mijne. Er zijn verschillen maar dankzij die ijsbeer is er ook overlap.

In willekeurige volgorde:

Weet je Daan, tijdens het maken van deze lijst wist ik ineens niet meer waarom nou juist deze nummers. We begonnen met de gitaar maar het is meer dan dat. De ene keer is het inderdaad de gitaar, de andere keer de energie of emotie en weer een andere keer de herinnering. Of een combinatie van die dingen.  En omdat het veel meer is dan alleen de gitaar is de lijst langer geworden dan ik in eerste instantie had gedacht. In werkelijkheid is de lijst oneindig maar ik denk dat het sfeerbeeld nu wel duidelijk is.  Toch?

Tot vanmiddag, dan drinken we er eentje op de magie van de zes snaren.

Bewaard onder Muziek | 6 Comments

Tags:

Iedereen zei ja tegen samen verantwoordelijkheid nemen

Geplaatst op 6 June, 2013 

Een jaar of tien geleden (zo lang alweer?) volgde ik een training geweldloze communicatie. Begint de trainster de eerste les meteen over het met z’n allen delen van de verantwoordelijkheden en of we daar allemaal aan bij willen dragen gedurende de training. Natuurlijk zei iedereen meteen ja.

Op een gegeven moment is het  stapeltje papier op dat de trainster in ons midden had gelegd om aantekeningen te kunnen maken. Een deelneemster maakt er een punt van dat het papier maar niet wordt aangevuld.

Irritatie bij de deelneemster en smullen voor de trainster. Hup, een gratis case om live en geweldloos mee aan de slag te gaan.  Ik weet niet meer precies hoe lang we over dat papier hebben gesproken maar het kan gemakkelijk een uur zijn geweest of nog langer. Maar daar ging het natuurlijk niet over, het ging over ons commitment aan het begin van de training.

We hadden allemaal ja gezegd maar wisten niet waartegen.

Ervaren als ze was, wist de trainster dat. Hadden we haar aan het begin van de eerste les gezegd dat we behoefte hadden aan helderheid en graag wilden afstemmen over die verantwoordelijkheden, hadden we haar gevraagd wat zij eronder verstaat en wat haar aannames en verwachtingen erover waren, dan hadden we die hele training meteen kunnen overslaan.

Ik herinnerde me dit voorval tijdens het lezen van de blogpost ‘Verantwoordelijk voor alles dat je publiceert’ (even lezen mensen) van Marco Raaphorst. Blogs lezen kan zelfs hersenverbindingen tot stand brengen.

Bewaard onder Communicatie | Reageer

Tags: , , ,

Volgende Pagina →