Het kan ineens klaar, over en uit zijn (2)

Geplaatst op 27 May, 2017 

Alles sterft. Peter Steele zong het met zijn band Type O Negative. Hij stierf en niemand had het verwacht.

Deze maand is het 50 jaar geleden dat the Beatles hun iconische album ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band‘ maakten. Er komt een tijd dat niemand weet wie the Beatles waren. Niemand die het verwacht.

Alles sterft, jij, ik, alles.

Deze maand stierf Chris Cornell, zanger/gitarist van Soundgarden, Audioslave en Temple of the Dog. Niemand had het verwacht.

Tegen het onverwachte is niemand opgewassen. Wat we  kunnen doen tot het zover is, is onszelf zijn.  Wat een geschenk is dat!

Thx Chris

Bewaard onder Muziek | Reageer

Tags:

De wereld is ons thuis (en die houden we schoon)

Geplaatst op 26 May, 2017 

In 2015 leerde ik ze kenen: Dave, Cristina en hun twee kinderen. Contact maken met dit gezin was toen ‘onvermijdelijk’ want als je in Portugal woont, hier op vakantie bent in de Hannebroeck en daar in de bossen zwerfafval opruimt, dan heb je me!

Twee jaar later zijn ze weer terug in Nederland, in de Hannebroeck, dus ik daar woensdagochtend ook naar toe voor een hartelijk weerzien en een gezellig schoonmaakrondje door het bos.

Trash hunting bij de Hannebroeck. Foto door Luna en Armando de Haan RoLo

Ze hebben inmiddels zoveel van de wereld gezien dat niet één plek hun thuis is maar ze de hele wereld als hun thuis zien en dat perspectief verandert alles. Iedereen houdt thuis de boel schoon want laat je thuis de boel vervuilen, dan heb je jezelf daarmee.

Als je de hele wereld ziet als jouw thuis, dan probeer je overal waar je bent de boel schoon te houden want vervuiling heeft schijt aan grenzen. Vervuiling aan de andere kant van de wereld is net zo goed ons probleem als die blikjes en flesjes die we hier op straat aantreffen. Waar je ook bent: je bent thuis en je thuis houdt je schoon.

Goed om van ze te horen dat het hier in de bossen vergeleken met twee jaar geleden een stuk schoner is. Dit is waar we allemaal naar verlangen en met velen aan werken: de kanteling naar schoon.

Terug op de Hannebroeck krijg ik eindelijk Dave’s boek in handen: Kingdom of Ten. Via Facebook had ik al gezien dat hij een boek had geschreven en ook zelf heeft geïllustreerd maar hier is dan de echte Kingdom of Ten:

Kingdom of Ten door Dave de Haan

Er is ook een fraaie limited editon en daar leg ik ter plaatse snel ‘beslag’ op:

Kingdom of Ten limited edition

Kingdom of Ten is een bijzonder boek voor kinderen. Een meisje dat tijdens de rekenles in haar klas in slaap dommelt, komt terecht in een vreemde wereld van disharmonie:  de wereld van de even en oneven cijfers die voortdurend vechten met elkaar. Ze bedenkt een geweldig plan: een koninklijk bal waar de cijfers met elkaar moeten dansen. Ze maakt koppeltjes: de 2 met de 8, de 3 met de 7 enz. En tijdens de dans gebeurt er iets magisch.

Kingdom of Ten is een boek over liefde en harmonie en hoe dat met een beetje hulp en verbeelding binnen ieders handbereik ligt. Lees het verder zelf zou ik zeggen, je kunt Kingdom of Ten bestellen via Lulu.

In de tuin komt een gitaar op tafel. Of ik wat wil laten horen. Thuis speel ik elektrisch met een enorme bak distortion erop maar ik waag me aan een akoestische versie van één van de beste metal riffs ever: March of the S.O.D.

Hoe dat klonk? Dat weten ze alleen op de Hannebroeck…. Het was hoe dan ook een passend slot van een heerlijke ochtend.

Bewaard onder Boeken, Persoonlijk | Reageer

Tags: , ,

Mijn eerste liefde

Geplaatst op 25 May, 2017 

Wie mijn wijkblog Oosterheide volgt weet dat we vorige week vrijdag een hartstikke leuk evenement hadden georganiseerd in activiteitencentrum de Bunthoef: Food & Roots.

Food & Roots was een gezellig avondje met lekker eten en drinken, muziek en verhalen. Iedereen mocht één liedje uitkiezen, een liedje dat voor hem/haar een bijzondere betekenis heeft en wie dat wilde mocht erbij vertellen wat het persoonlijke verhaal bij dat bijzondere liedje is.  En zo kwamen vorige week vrijdag wel wat pareltjes voorbij hoor…

Zelf had ik mijn eerste liefde meegenomen, zo’n liefde die je nooit meer vergeet en je nog altijd doet voelen hoe die liefde lang geleden voelde.

We woonden in die tijd boven de winkel van mijn vader. Als ik door een piepklein transistor radiootje mijn grote liefde hoorden, dan rende ik de trappen af naar het kantoortje achterin de winkel van mijn vader, pakte daar een iets groter radiootje, denderde daarmee terug naar boven, zette beide radiootjes tegenover elkaar, volume lekker hard, ik ertussen in en madly in love.
 

 

En stiekem, nou nee, niet stiekem, ben ik het nog steeds.

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

Het kan ineens klaar, over en uit zijn

Geplaatst op 14 May, 2017 

Telkens als ik er met hardlopen voorbij kom raakt het me:

Kwetsbaarheid

Een monument, een altaar, een herinnering aan iemand die er al op jonge leeftijd ineens niet meer was.

Elke dag gaan we van huis en rekenen er blind op dat we later die dag ook weer thuis komen. Elke dag zwaaien we dierbaren uit en rekenen er net zo blind op dat we ze later die dag ook weer thuis mogen begroeten.

En dan loopt dat ineens anders af en veranderen er levens. Je moet er niet aan denken maar toch ook weer wel: dat we kwetsbaar zijn en daarom onze tijd maar beter vullen met dankbaarheid.

Bewaard onder Fotobloggen | Reageer

Tags: , ,

Dromen hebben beperkingen nodig

Geplaatst op 27 April, 2017 

Dat we moeten durven dromen en vol-voller-volst gaan voor wat we zielsgraag willen, daar zal niemand bezwaren tegen hebben. Maar toch, dromen kunnen niet zonder beperkingen. Kom, ik licht het even toe.

Gisteren zag ik de film ‘Mein Blind Date mit dem Leben’. Natuurlijk in ons altijd weer gezellige Oosterhouts filmcafé , precies de juiste plek voor deze film.

Moet je voorstellen dat je gezichtsvermogen maar een paar procent is en je dolgraag wilt slagen in een luxueus vijfsterrenhotel. Haast blind of niet, je wilt je droom realiseren en dus doe je net alsof je kunt zien.

Maar als je alleen alleen maar droomt en vol gas geeft om je droom te realiseren, dan kun je wel eens een gevaar worden voor jezelf zijn en en voor anderen.

Saliya is haast blind en houdt dat zoveel mogelijk verborgen om toch maar te slagen in zijn droomhotel. Daardoor brengt hij zichzelf en anderen in gevaar. Zo verwondt hij zichzelf met een snijmachine en raakt hij het zoontje van zijn nieuwe liefde Laura kwijt.

Pas als hij al zijn kansen in het hotel verprutst en ook zijn nieuwe liefde kwijt raakt, kan hij niet anders dan uit de kast komen: hij is vrijwel blind. En pas dan keren zijn kansen, opent hij samen met zijn goede vriend Max een eigen restaurant en komt ook Laura weer op zijn pad.

Dromen is prima, meer dan dat zelfs, maar vergeet de beperkingen niet. Alleen maar focussen op de droom en de beperkingen negeren is gevaarlijk en alleen maar focussen op de beperkingen brengt je nergens.

Maar droom en beperking samen in een gezonde mix, wow, dat brengt je echt ergens!

Bewaard onder Films | 2 Comments

Tags: ,

De stad mag wat meer punkrock zijn

Geplaatst op 15 April, 2017 

Vorige week zaterdag, ik had net ‘Stad zoekt zichzelf geblogd’en zat via YouTube wat muziek te luisteren: Rise Against.

Ja goh zeg, denk je dat die gasten van Rise Against nadenken over het dna van hun band, daar bijeenkomsten voor organiseren en een extern bureau voor inhuren om het proces te begeleiden? Nee natuurlijk niet, die stappen het podium op en geven alles.

Zei ik dat ze alles geven? Hell yes, ook als het halleluja slecht weer is.

Kijk, die spirit mag ik erg graag. Een stad kan dat ook. Hoe? Oefenen, net als Rise Against. Passie, plezier, samen, ergens in geloven, energie, knallen en het gewoon doen.

Punkrock bands zijn muzikaal gezien niet de meest virtuoze bands en moeten doorgaans hard werken om van hun muziek te kunnen leven.  Beperkt als ze zijn compenseren ze dat ruimschoots met precies datgene waar ik zo voor val: jezelf helemaal uitleven met datgene wat je wel kunt en daar heel veel anderen in meesleuren.

Mijn allereerste kennismaking met punkrock was uitgerekend the Ramones. Ze speelden op een festival en zocht ik samen met vrienden een plekje op veilige afstand van het podium. Het kan daar vooraan nogal tekeer gaan, hier staan we goed.

The Ramones begonnen. One, two, three, four en de koelbox die één van ons bij zich had (in die tijd mocht je nog een koelbox meenemen) was al tien meter richting podium verplaatst en wij tien meter de andere kant op. No escape, we zaten middenin de Ramones-madness.

Kijk, dat is punkrock, dat pakt je gewoon op en smijt je ergens neer en dat is nog vet leuk ook.

Op vakantie doe ik wel eens boodschappen in van die kleine supermarktjes waar ze een heel beperkt assortiment hebben. Zul je zien dat je daar heel creatief van wordt en dingen kookt die je normaal gesproken nooit kookt. Beperkte middelen haalt het beste in je naar boven.  Punkrockers snappen dat als geen ander.

Dus stad: ga punkrocken en give it all. Gooi en smijt met alles wat je in je hebt.

En hier hield het blogje op, ik had het grotendeels een week geleden al geschreven met het idee het later in de week wel een keer online te zetten. Dat werd iets later en daarom kan ik er nog iets aan toevoegen:

Stad: koester de punkrock die je al in je hebt.

Ik bedoel natuurlijk het einde van café de Kloek afgelopen dinsdag. Als er in Oosterhout een plek is was die de geest van punkrock uitademt uitademde, dan is was het wel de Kloek. Potver was zonde dat René en Janny ermee moeten stoppen. De stad verliest en niet alleen de Kloek.

Bewaard onder Mening, Muziek | Reageer

Tags: , ,

Stad zoekt zichzelf

Geplaatst op 7 April, 2017 

Ik vond Oosterhout maar een nietszeggende stad. Ik woonde in Breda en kende Oosterhout alleen van de A27 als ik richting Utrecht ging of daar juist vandaan kwam. Oosterhout was die langgerekte strook bewoning vlak bij Breda. Als ik Oosterhout passeerde was ik bijna thuis of net van huis.

In Breda hoorde ik nooit iets over Oosterhout, over wat daar aan het gebeuren was of vroeger was gebeurd of dat daar iets ging gebeuren. Dat er in den lande nog een andere stad was die ook Oosterhout heette maakte het er niet gemakkelijker op me een beeld te vormen van Oosterhout anders dan die strook langs de A27. Noem het gerust een vooroordeel vanuit onbekendheid want dat wat het ook.

Nu ik er door tal van ontwikkelingen, gebeurtenissen, mirakels, drama’s en meer van dat soort bepalende situaties zelf alweer meer dan tien jaar woon, snap ik van Oosterhout nog steeds maar vrij weinig. Zeg me gerust dat dit komt omdat ik geen echte Oosterhouter ben, dan heb je wellicht een punt. Andersom vraag ik me af of de echte Oosterhouter zijn/haar stad wel echt begrijpt.

Ik ken maar weinig echte Oosterhouters, de meeste mensen waar ik mee om ga zijn net als ik vette import zoals dat heet. Bij de gemeente hoef ik ook niet aan te kloppen met de vraag wat voor stad Oosterhout is. Tuurlijk kunnen ze me over de stad een karrenvracht aan kengetallen geven. Aan cijfers geen gebrek, maar wat zeggen al die cijfers over de stad?

Nee, de gemeente is zelf ook op zoek, heeft daartoe een serieuze partij in de hand genomen, Ruimtevolk, om een analyse te maken van het DNA van de stad.

Een stad heeft natuurlijk helemaal geen DNA, een stad bestaat uit mensen en die maken de stad en die stad van mensen verandert elke dag. Een stad beweegt, soms snel en soms langzaam, en zodra je denkt een stad te begrijpen is ie weer ongrijpbaar. Prima vind ik dat, heerlijk zelfs, soms ook vreselijk. Het is net als met een goede vriend: prima kerel maar soms een echte pain in the ass.

Een stad op zoek naar het DNA van zichzelf. Dat doet me denken aan mensen die zichzelf een beetje naar de sodemieter hebben geholpen en in een poging weer op te krabbelen, zichzelf weer willen vinden. Prima hoor, dapper zelfs, maar jezelf vinden doe je niet aan de zijlijn van de samenleving, op een plek waar alles nice and easy is.

Jezelf vinden doe je in contact met anderen, door te dromen, daar wat van te maken, te falen en weer op te staan. Jezelf vinden doe je door te leven, te ademen, lief te hebben en afgewezen worden. Door je hart te volgen, keuzes te maken zonder zekerheid, door te verdwalen, te verzuipen en weer boven water te komen. Leven is geboren worden en sterven, geboren worden en sterven en weer geboren worden.

Jezelf vinden? Heb je je leven een beetje geleefd, dan heb je een aardig beeld van wie je bent als je afscheid neemt met de fysieke dood.

Op zoek gaan naar je DNA? Ik denk niet dat je dat moet doen. Dat DNA ontdek je gaandeweg wel en overdrijf de rol van dat DNA niet. Opvoeding, familie, vrienden, de straat, toeval, zoveel facetten die mede vormen wie je bent.

Terwijl ik me dit allemaal zit te bedenken fiets ik vandaag door de stad. Passeer talloze vlaggen Oosterhout familiestad. Ja goh, wat voor stad is dit nou? Is dit een familiestad of een stad die zelf niet weet wat voor stad het is? Cut the crap, wat boeit het! Wat boeit is wat voor stad we willen zijn en hoe we daarnaar gaan handelen.

De stad die we nu zijn vind het allemaal wel best zolang alles maar blijft zoals het was. Sorry folks, reality check: niks blijft zoals het was, zelfs niet in good old Oosterhout. Dan kun je passief achterover leunen en maar zien wat ervan komt of helpen de stad kleur te geven, om het even wat voor kleur.

En oh ja, grijs telt niet mee als kleur.

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: ,

Bruisen: by any means necessary

Geplaatst op 26 March, 2017 

Kijk, als je een stadscentrum wilt laten bruisen, dan moet je dat niet aanpakken zoals het Nederlands elftal Bulgarije wilde aanpakken. Nee, dan moet je met het mes tussen de tanden willen strijden en vuile handen durven maken.

Ik noem het de by any means necessary strategie. Makkelijke strategie natuurlijk want dan mag je van jezelf lekker veel zoals daar gratis en voor niks zijn de volgende tips:

Centrumbewoners buiten sluiten.
Centrum bewoners wonen al in het centrum en die gaan daar niet zomaar weg. Daar hoef je dan ook verder geen aandacht aan te besteden want dat is zonde van de tijd en dat vertraagt alleen maar. Nee, die buit is binnen. Negeren en buiten sluiten die hap want dat komt de daadkracht en besluitvaardigheid ten goede. Centrum bewoners moeten nou zo langzamerhand toch weten dat een bruisend stadscentrum maar één ding betekent: rinkelende kassa’s van winkeliers en horeca.

Verplaats voorzieningen.
Voorzieningen verspreid over de stad is natuurlijk een pain in the ass voor het centrum. Verplaats die voorzieningen naar het centrum. Alles buiten het centrum moet nou toch zo langzamerhand weten dat het centrum er is voor de voorzieningen en de rest van de stad er alleen maar is om te vreten en te slapen. Oh ja, en om geld uit te geven in het centrum. Neem nou dat stadhuis: weg ermee! Laat al die burgers maar lekker naar het centrum komen om hun zaakjes met die ambtenaren te regelen. Ambtenaren in het centrum, burgers in het centrum: ik zeg je dat dit een win/win situatie is.

Verwaarloos de rest van de stad.
Om mensen van A naar B te krijgen kun je A aantrekkelijker maken maar vergeet vooral deze niet: je kunt ook B onaantrekkelijker maken. Om mensen naar het stadscentrum te krijgen kunnen we ook de rest van de stad ernstig verwaarlozen. Vuil minder vaak ophalen en opruimen, dat soort werk. Groen weghalen of niet onderhouden. Dat het er allemaal een beetje verloedert, niet van de ene op de andere dag want dat valt teveel op maar geleidelijk. Zul je eens zien hoe graag die mensen uit de buitenwijken weer naar het mooie centrum komen.

Maak die buurtnetwerken kapot.
Ook heel vervelend: die buitenwijken hebben allemaal van die netwerken met mensen die iets moois van hun wijk willen maken. Bah! Allemaal van die positief ingestelde mensen met leuke mooie verhalen over hun wijk. Kapot ermee. Infiltreer in die netwerken en sloop van binnenuit. Door roddel en achterklap bijvoorbeeld, mensen tegen elkaar opzetten. Oosterheide is zo’n vreselijk voorbeeld. Oosterheide Rocks zeggen ze daar. Dat moet worden Oosterheide Sucks. Moeilijk is dat niet.

Hack de routenavigatie.
Al die automobilisten rijden tegenwoordig met een navigatiesysteem aan boord. Zelf kunnen ze de weg niet vinden, weten ook niet waar ze zijn. Maak daar gebruik van: hack die navigatiesystemen en zorg ervoor dat wat hun bestemming ook is, de navigatie ze maar naar één plek stuurt: ons stadscentrum. Alle auto’s binnen een straal van 10 – 20 km van de stad onderscheppen en naar het centrum loodsen. Deze vind ik vrij briljant.

Vul deze lijst gerust aan en doe dit niet voor de stad want de stad leidt alleen maar af van het heilige doel: de bruisende binnenstad. By any means necessary nondedju!

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: ,

Volgende Pagina →