Wijkrouw

Geplaatst op 19 December, 2014 

Ach joh, er komen weer volop kansen en mogelijkheden. Nieuwe deuren gaan open, nieuwe avonturen wachten op je. Kom op, ga ervoor en geniet…..

En daar sta je dan, net definitief afscheid genomen van iemand die je bijzonder dierbaar was terwijl je alweer aangespoord wordt meteen de kansen en mogelijkheden te zien.

Ik hoop niet dat dit in de persoonlijke sfeer voorkomt want het is wreed in zo’n geval het halfvolle glas te moeten zien. En dat alleen maar omdat die ander jouw pijn en verdriet niet kan uithouden.

Op wijkniveau gebeurt iets soortgelijks. Ook wijken hebben te maken met verandering, verandering die vaak begint met verlies. Een plein waar kinderen leren fietsen en waar ze een bal tegen een muur kunnen trappen en dat plaats moet maken voor een supermarkt. Een bibliotheek in de wijk die 90% moet inkrimpen omdat er geld nodig is voor een grote en nieuwe centrale bibliotheek in het centrum. Voorbeelden van veranderingen waar de wijk niet om heeft gevraagd. Op zo’n moment is verandering een verlies en leidt het een rouwproces in.

En emotioneel disfunctioneel als we als samenleving zijn, mag er geen tijd zijn om te rouwen. Niks daarvan. We moeten immers de kansen en mogelijkheden zien. Geweldig toch zo’n supermarkt, geweldig toch zo’n nieuwe centrale bibliotheek?

Nee, dat is helemaal niet geweldig. Het is namelijk geweldig k*t. Mogelijk dat we de veranderingen ooit gaan waarderen en er inderdaad de kansen en mogelijkheden van gaan inzien maar niet voordat we de tijd en ruimte hebben gehad om ons boos te voelen en daarna verdrietig om wat we in de wijk hebben verloren zodat we daarna langzaam kunnen toegroeien naar acceptatie van de nieuwe situatie.

Laat ons toch rouwen in de wijk, laat ons onze boosheid en verdriet voelen en uiten. Laat ons de tijd nemen om te leren accepteren waar we niet voor hebben gekozen. En als je dat niet kunt omdat je onze boosheid en verdriet niet kunt uithouden, dan hebben we liever dat je ons alleen laat en dat je al je woorden en adviezen met je meeneemt.

Lees ook: Wijkziek en wijkpijn

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , , ,

Ik heb zo’n zin

Geplaatst op 12 December, 2014 

Ik heb zo’n zin in een boterham met pindakaas.
Niet een beetje zin maar een brandend verlangen.
Ik moet en zal die boterham hebben.
Die smaak en geur, de sensatie.
Mmmmmmmmmmmmm
Ik word er gek van.
Boterham pakken, pindakaas en smeren.
En dat moment van die eerste hap.
Goddelijk.
Ik heb zo’n zin in een boterham met pindakaas.

Je kunt uren en dagen en weken en maanden  en jaren ergens naar verlangen maar als je alleen maar verlangt en niet overeind komt en naar de keuken loopt om die boterham te maken begrijp je niet de functie van verlangen: in beweging komen. De eerste stap is het moeilijkst: opstaan uit je luie zetel.  Daarna wordt het makkelijker.

Goed weekend allemaal.

 

Bewaard onder Mening | 10 Comments

Tags: ,

Ik betaal dus hoef zelf verder niks te doen

Geplaatst op 7 December, 2014 

Een voor mij nogal schokkende oproep: stop met het opruimen van zwerfafval want we betalen de gemeente ervoor om het op te ruimen en door zwerfafval te laten liggen wordt de gemeente wakker.

Huh?

Tja, je betaalt ergens voor en dan worden daarmee alle verantwoordelijkheden overgedragen…

Denk even aan wat je per jaar aan gezondheidszorg betaalt. Betekent dat dan dat je daarmee de verantwoordelijkheid voor je eigen gezondheid uit handen geeft aan zo’n zorgverzekeraar? Dat je dan zelf niks hoeft te doen aan je eigen gezondheid omdat je er immers een zorgverzekeraar voor betaalt? Ja joh, beweeg zo weinig mogelijk en eet zo vet als je kunt want je betaalt je zorgverzekeraar al genoeg en dan moet die maar voor je gezondheid zorgen.

Ik herken dit soort redeneringen wel en ze hebben maar één doel: het verschaffen van een excuus om zelf niks te hoeven doen. Mindfucks, dat zijn het.

Terug naar het zwerfafval: we hebben de keuze het op te ruimen of om het letterlijk op ons bord te krijgen en op te eten. Kies nou nog maar eens.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags: , , ,

Baas in eigen huis en wijk

Geplaatst op 7 December, 2014 

Als je bezoek krijgt bepaal jij de regels en stel jij de grenzen in je eigen huis.

Bijvoorbeeld: schoenen uittrekken, niet roken, niet vloeken, dat soort werk. Heel normaal. Maar nou is dat huis geen huis maar een wijk. Hoe zit het dan met de regels en grenzen als er bezoek komt?

Bezoek in de vorm van de gemeente die van alles wil veranderen in jouw wijk of een aannemer die er een flinke bouwklus gaat uitvoeren, wie vertelt ze wat de regels en grenzen zijn?

Dat doen de wijkbewoners als zij, net zoals zij hun huis als HUN huis beschouwen, hun wijk ook echt als HUN wijk beschouwen. Dan verandert alles en wordt alles zoals het bedoeld is.

Bewaard onder Mening | Reageer

Tags:

Dichten voor een vrije stad

Geplaatst op 29 November, 2014 

Er zijn genoeg redenen om Oosterhout eens flink af te zeiken, bijvoorbeeld dat belachelijke verschil tussen de armen en de rijken.

Stijgende heffingen en belastingen waardoor leven alsmaar duurder wordt, steeds meer mensen met nauwelijks te eten op hun bord.

Economische modellen om dat onrecht goed te praten kun je bij de Sint maar beter achterwege laten.

Cijfergelul om het onacceptabele te onderbouwen, daar moet Sint echt flink van spouwen.

En dan mijn god, dat gekissebis en gebekvecht in de Raad. Politiek heet dat maar Sint krijgt daarvan zo’n jeuk in zijn naad.

Hoe positief je ook in het leven staat, we mogen deze zaken niet negeren. Maar laten we wat gaan doen en help allemaal mee het tij te keren.

Er zijn al zoveel mensen die de boel graag afbreken en willen slopen maar het hart van de Sint gaat uit naar de bouwers en zij die durven hopen.

En ook naar de dromers, want die maken mede het verschil op weg naar de stad die de Sint zo graag wil.

Een prachtige maffe stad waar iedereen graag heen gaat, waar overvloed stroomt naar waar gebrek en behoefte bestaat.

Waar mensen vanuit hun hart en ziel de stad transformeren tot een plek waar we onze en elkaars menselijkheid weer eren.

Waar het ondernemers niet enkel en alleen gaat om de poen maar ook om de samenleving en wat zij daarvoor kunnen doen.

Niet langer de politiek die over ons beslist, die 31 en nog wat B&W, want dat model kan nu echt wel door de plee.

De stad is van ons allemaal, van alle 55.000 en wij beslissen. Dan is democratie pas een feest dat je niet mag missen.

Een enorm avontuur waarvan je dacht dat het nooit kon, totdat je het met eigen ogen zag gebeuren omdat je er aan begon.

De boel verandert niet omdat de Sint het hier zit te dichten maar omdat we de ankers van onze comfort zone lichten.

Een leider of een baas hebben we daarbij echt niet nodig, mensen die ons vertellen wat we moeten doen zijn helemaal overbodig.

We gaan los, het nieuwe en onbekende tegemoet. We hebben de wind in de zeilen en we hebben moed.

We zullen achteromkijken op de dag dat we sterven en weten dat onze kinderen een betere wereld erven.

Voor het zover is zullen we alles wakker moeten shocken want voor een vrije wereld moeten we blijven rocken.

Dit gedicht was mijn bijdrage aan de Sinterklaasgedichtenwedstijd vandaag in café de Kloek in Oosterhout. De wedstrijd werd door de ORTS live uitgezonden in het radioprogramma ‘Oosterhout vandaag op zaterdag’. Terugluisteren kan hier: deel 1 en deel 2.

 

Bewaard onder Muziek, Verhaaltjes | 4 Comments

Tags: , , ,

De kloof

Geplaatst op 27 November, 2014 

Ik was best dol op Marianne Williamson. Pittige uitspraken, desnoods recht in iemands gezicht, eerlijk zonder kwetsend te zijn. Maar toen ging ze de politiek in en dan maak je het mij wel heel erg moeilijk om nog dol op je te zijn.

Veel van haar niet-politieke uitspreken mag ik nog steeds zoals deze:

The gap between how beautiful life can be and how ugly the world can be is profoundly heartbreaking. The purpose of life is to close the gap

Die kloof ja, die was de laatste dagen veel groter dan ik kan verdragen.

Eigenlijk is dit allemaal blogtaal voor dit: wat ben ik het soms beu.

Bewaard onder Citaten, Persoonlijk | 6 Comments

Tags: ,

Het nadeel van wijkeigenaarschap

Geplaatst op 21 November, 2014 

Je loopt langs een auto en ziet een deuk in het portier. Hey een deuk en je loopt door.

Je loopt langs je eigen auto en ziet een deuk in het portier. WTF, een deuk, welke asshole heeft dat gedaan?. Je wordt boos, je bloeddruk stijgt, kijkt om je heen of de dader nog te zien is, gaat naar de politie, vult papierwerk in, controleert of de verzekering dit dekt, gaat met de auto naar de garage en laat de auto netjes herstellen en kijkt voortaan 10x per uur of je auto nog onbeschadigd buiten staat.

Er ligt een wereld van verschil tussen een auto en jouw auto. Auto’s kun je totaal onverschillig voorbijlopen maar jouw eigen auto…..

Met de wijk is het net zo. Ik wil graag dat mensen weer eigenaarschap ervaren en uitoefenen over hun eigen straat, buurt en wijk. Maar, zo merk ik zelf, als dat eigenaarschap zich eenmaal in je begint te settelen kun je nooit meer onverschillig door je eigen straat, buurt of wijk kunt lopen. Als je er iets ziet dat echt niet spoort, kun je niet anders dan in actie komen. Gewoon doorlopen en niks doen is onmogelijk geworden en de aandrang om in zo’n geval iets te ondernemen is net zo krachtig als de aandrang naar ademhalen als je net iets te lang onder water zwemt.

Niet altijd even leuk en toch kan ik het iedereen aanbevelen. Goed weekend allemaal.

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags:

DOEN!

Geplaatst op 19 November, 2014 

Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen! Doen hoor!

Als je het alleen maar roept en verder nikt doet, gebeurt er niks. Doen! roepen is het nieuwe niets doen. Doen! roepen is zeggen: ga jij het maar doen, dan hoef ik niks te doen. Het is niet voor niks dat het grootste gedeelte van ons lichaam bedoeld is om iets te doen en maar een klein gedeelte deel om iets te roepen.

Lees ook: Praten en niks doen
Beluister ook: Do it

Bewaard onder Mening | 9 Comments

Tags: ,

Volgende Pagina →