De gevoelsexpert

Geplaatst op 26 January, 2010 

We vierden de verjaardag van mijn dochter. Moet je voorstellen dat je twee jaar wordt en dat je aan een tafeltje zit midden in een kamer met een stuk of tien volwassenen om je heen plus nog wat kinderen die met z’n allen ‘Lang zal ze leven’ voor je zingen. Dan krijg je ook nog een stukje gebak voor je neus met twee kaarsjes erop en word je aangespoord die kaarsjes even uit te blazen.

Als een kind in zo’n situatie niet meteen heel erg hard gaat meezingen, meeklappen of op een andere manier blijk geeft van hetzelfde plezier als waarmee die volwassenen te keer gaan, dan krijgt het al gauw te horen: ‘Ooooh, ze is verlegen….’.

Het was een leuk feestje hoor, dat voorop gesteld, en ook mijn dochter heeft het zeer naar haar zin gehad. Maar dat tafereeltje liet me niet helemaal los. Ik heb na afloop op de video opname nog eens goed de gezichtsexpressie van mijn dochter bekeken. Ze zag er fantastisch uit maar om nou te zeggen hoe ze zich voelde?

Ik weet nog dat we tijdens een training Geweldloze Communicatie rollenspelen deden waarbij we aan de hand van aandachtig waarnemen, moesten achterhalen hoe degene die het rollenspel speelde zich voelde. ‘Makkie’ dachten we want we waren al een paar jaar met Geweldloze Communicatie bezig en dachten dat we gevoelsexperts waren.

Ik zal je vertellen: we zaten er bijna in alle gevallen naast. Door alleen maar waar te nemen kun je onmogelijk weten hoe een ander zich voelt. Het enige wat je kunt waarnemen is het verschil tussen spanning en ontspanning en de beweging daartussen. Dus wat moet je doen als je wilt weten hoe een ander zich voelt: checken!  En door te checken maak je tevens de verbinding met de ander.

Nu denk ik mijn dochter aardig te kennen maar oh boy, is dat een valkuil als het de gevoelens van de ander aan gaat. Ik bekijk dus die video en kan alleen maar gissen naar hoe zij zich voelde achter dat tafeltje. Zij is expert op het gebied van haar gevoelens en ik ben expert op het gebied van mijn gevoelens.

Mijn wat-je-zegt-ben-je-zelf hypothese zegt dat een volwassene misschien zelf een beetje verlegen was. Nee, ik heb dit niet gecheckt 🙂

Bewaard onder Communicatie, Persoonlijk, vaderschap

Tags: , ,

Reacties

6 Reacties to “De gevoelsexpert”

  1. Jooper on January 26th, 2010 11:12

    Vreemd ook dat verlegenheid altijd in het negatieve wordt getrokken. Mag een meisje van 2 dan niet verlegen zijn? Persoonlijk ben ik er doorgaans meer gecharmeerd dan van de kleine theatrale aandachtstrekkertjes. Verlegenheid kan ook een uiting zijn van zelfreflectie, van een lichte mate van onzekerheid of van je ongemakkelijk voelen in een bepaalde situatie. Het is in mijn ogen een heel sympathieke ‘tekortkoming’. Misschien ook wel omdat ik vroeger zelf wat last van had 🙂

    Nog gefeliciteerd trouwens!

  2. Peter de Kock on January 26th, 2010 17:05

    Dank je wel voor je felicitaties Jooper. Ik heb net je laatste blog gelezen, ben blij dan je heelhuids, gezond en wel bent.

  3. Hanneke on January 26th, 2010 20:25

    Gefeliciteerd met je dochter Peter!

    Leuk dat je ook op deze manier naar het verjaardagsfeest kijkt.
    Geweldloze communicatie bied zoveel mooie dingen en checken is er 1 van. Bij mijn (helaas maar)paar bijeenkomsten was dat iets wat me erg opviel: hoe is het voor jou? werd er dan gevraagd. Dat is wel even erg wennen en schrikken ook, maar ik vind het mooi en zoals je schrijft kom je dan in verbinding (zijn we weer:-)) met jezelf en met elkaar.

  4. Peter de Kock on January 26th, 2010 22:34

    Dank je wel Hanneke. Ja, checken is wel heel wezenlijk want voor je het weet ben je aan het interpreteren. De vraag ‘hoe is dat voor jou’ herken ik ook van de trainingen. Een paar keer per jaar zie ik nog een aantal vrienden en vriendinnen die ik op de training heb leren kennen. We spreken dan af en hebben dan vaak de grootste lol met een beetje niet zo geweldloos geweldloos communiceren 🙂 Heb jij toevallig de training gevolgd bij Authenta? Of ergens anders?

  5. Hanneke on January 27th, 2010 11:37

    Nee niet bij Authenta. Bij Yoram. Introductie, en 2 vervolgworkshops. Toen een beginnersgroepje met echte beginnelingen:-)maar door omstandigheden heb ik af moeten haken. Ik wil het ooit wel weer oppakken en er nog wat verder mee. Heb het boek wel dat kan ik nog lezen.
    Ook wij hadden soms de grootste lol.
    Een jaar geleden had ik er nog nooit van gehoord en nu zie en hoor ik tot mijn vreugde steeds meer mensen die het erover hebben en uitndoigingen sturen, het begint hier echt op te komen ook, fijn vind ik dat.

    Oja dit doet me denken aan dat heel soms gewoon kort door de bocht communiceren beter werkt. Wij hebben hier nogal geluidsoverlast (officiele klacht ingediend en al)en een buurman heeft van de week die persoon op zijn eigen botte (vind ik dan *oordeel*!:-))manier aangesproken, en dat begreep die man. Beter denk ik dan als ik dat geweldloos had gedaan:-)

    Het is weer een heel verhaal geworden:-)

  6. Peter de Kock on January 27th, 2010 11:49

    Dank je wel Hanneke. Ik denk dat het met Geweldloze Communicatie net zo is als met veel andere dingen: je begint het pas te leren na de trainingen. En het leren is een continu proces, altijd en overal valt er wat te leren. Wat dat betreft is de buurman uit je voorbeeld een ‘leer-geschenk’ 🙂

Laat je reactie achter!