Wereldvrede is maar èèn ademhaling van ons verwijderd
Geplaatst op 25 March, 2010
Vanochtend las ik op Jooper’s blog een prachtig geschreven en zeer herkenbaar verhaal over illusies en vooroordelen. Een verhaal zoals iedereen dat dagelijks in één of andere vorm overkomt: je ziet iemand, hoort iemand of ziet iets gebeuren en binnen een nanoseconde vormen zich oordelen.
Weerstand
Het doet me denken aan een conflict dat ik met iemand had. Het begon met een meningsverschil en groeide uit tot een conflict. Telkens als ik die persoon zag, hoorde of aan die persoon dacht, voelde ik weerstand die ik dan weer stapelde boven op de weerstand van de dag ervoor, de week ervoor en de maand ervoor. Wat er dan gebeurt, is wat ik verdichting noem: de weerstand neemt steeds vastere vormen aan tot deze ondoordringbaar wordt en zich een voedingsbodem vormt voor haat.
Haat
In zijn artikel ‘This is why some people hate you’ schrijft Farouk Radwan dat we andere mensen niet haten en ook niet het werk dat we doen of de taak die voor ons ligt, maar dat we de emoties haten die we ervaren in relatie tot die persoon, dat werk of taak. Met andere woorden, de bron van de haat ligt niet buiten ons maar in ons doordat we bepaalde gevoelens afwijzen. Gevoelens van stress, angst of machteloosheid bijvoorbeeld.
En dat is wat er gebeurde in het conflict dat ik had: ik voelde me machteloos omdat ik niet wist om te gaan met het meningsverschil. Ik wees mijn gevoel van machteloosheid af en projecteerde dat op die ander door er een enorme denkbeeldige asshole van te maken.
Verhalen
Hoe maak je van iemand een enorme asshole? Door jezelf een verhaal te vertellen over die ander en telkens als je die ander ziet of hoort een stukje aan dat verhaal toe te voegen. Op de vraag van Karin Ramaker ‘Wat zoek je?’ schreef ik haar onder andere het volgende:
Wat ik zoek zijn nieuwe verhalen, verhalen die me bekrachtigen in plaats van verhalen die me bang en machteloos maken.
Dit geldt dus ook voor de verhalen die ik mezelf vertel over anderen.
Aikido
In haar prachtige boek ‘The Practice of Freedom - Aikido Principles as a Spiritual Guide’ beschrijft Wendy Palmer de volgende oefening:
Pak twee voorwerpen van ongeveer dezelfde vorm en afmetingen maar verschillend in gewicht. Bijvoorbeeld een hamer en een schroevendraaier. Pak de hamer in je ene hand en de schroevendraaier in de andere hand. Hou je handen en armen ontspannen en voel het verschil in gewicht tussen beide voorwerpen. Begin vervolgens te knijpen tot al je spieren in handen en armen aangespannen zijn. Kun je dan nog steeds het verschil in gewicht voelen? Waarschijnlijk is het enige dat je nog voelt de spanning van je spieren omdat je het onderscheidingsvermogen bent kwijt geraakt het gewichtsverschil te voelen.
Als je, zoals ik in het voorbeeld van het meningsverschil, al je energie samentrekt rondom een bepaalde situatie, ben je niet meer in staat informatie te krijgen over deze situatie. Het opgeven van verzet en weerstand herstelt het vermogen om weer gevoelig te zijn voor de nuances van het hier en nu.
Tijdens Aikido training stelt Wendy Palmer zich voor dat haar trainingspartner een verlengstuk is van zichzelf, dat zij en haar partner twee conflicterende delen zijn van haarzelf, dat de persoon is die haar aanvalt in werkelijkheid zijzelf is die zichzelf aanvalt.
Vrede
De impact hiervan is naar mijn idee niet minder dan dat alle strijd en oorlog die we voeren een strijd en oorlog is tegen onszelf. En dat wereldvrede een feit is als we alle innerlijke verzet en weerstand hebben opgegeven en innerlijke vrede hebben.
Toen ik hier met iemand over sprak vroeg zij mij wat je er aan hebt dit te weten omdat je de eerste de beste keer dat je met een conflict geconfronteerd wordt toch weer in dezelfde valkuil stapt.
Een goede vraag. Alleen weten is niet genoeg maar net zoals bij Aikido denk ik dat dit een kwestie is van oefenen, oefenen en oefenen. Het leven is één grote dojo en elk conflict is een trainingspartner om mee te oefenen. Elke ademhaling is een kans om conflict en strijd in te ruilen voor harmonie en vrede. Wereldvrede is maar èèn ademhaling van ons verwijderd.
Maar de kracht van iets weten is dat als je eenmaal iets weet, je het nooit meer niet kunt weten. Als jij de deze blog hebt gelezen weet jij het nu ook 
Bewaard onder Boeken, Mening, Persoonlijk | 7 Comments
Tags: conflict, leven, oordelen, vrede, vrijheid
Aikido als spirituele gids naar vrijheid
Geplaatst op 16 February, 2010
Ik ben een prachtig mooi boek aan het lezen: ‘The practice of freedom‘ van Wendy Palmer. Het boek heeft als subtitel: ‘Aikido principles as a Spiritual Guide’.
In het kort komt het erop neer dat Wendy Palmer de Akido principes aanhaalt als kompas en als bron van inspiratie voor het alledaagse leven. Hoe kunnen we ons besef van vrijheid, vitaliteit en integriteit behouden onder de druk van het leven? Hoe kunnen we onze negativiteit in liefde transformeren en hoe bewegen we van reageren (op een situatie) naar vrijheid? Dat zijn vragen waar de principes van Aikido antwoord op geven.
Het is niet een boek om even snel te lezen, integendeel. Het is een boek om na elke bladzijde even pauze te nemen om het te laten inwerken. Het is een boek vol herkenning van ‘Oh ja, dit wil ik ook anders doen, en dat ook en…’.
Wat me vooral opvalt tijdens het lezen, is op hoeveel momenten ik dagelijks reageer vanuit weerstand. Weerstand tegen wat er om me heen gebeurt, weerstand tegen wat er in mij gebeurt. Weerstand, weerstand en nog eens weerstand. En dat is precies waar de principes van Aikido een uitweg bieden: overgave. Overgave als vorm van empowerment.
Afgelopen weekend las ik een stukje dat precies aansluit bij mijn creatieve schrijfproces en de angst en opwinding die ik daarbij ervaar. Wendy Palmer schrijft:
‘An ordeal, such as a black belt test (….) can be a challenging and exciting event when we face it willingly. In this case there is some foreknowledge, some sense that the upcoming event will have moments that will be difficult, even frightening, or painful. Nonetheless, participants willingly submit to the situation, encouraged by the possibility of growth.’
En verder: ‘But by going through the process, we face this fear and become stronger‘.
En dat is wat niemand je vertelt voordat je jezelf in een nieuw avontuur stort met onbekende afloop.
En dat is maar goed ook. Ik herinner me nog mijn hardlooptrainingen. Aan het begin van de training vroegen we de trainer altijd naar zijn programma voor die dag. Hoe vaak we het ook vroegen, hij vertelde het ons nooit. Na de training, als we helemaal stuk zaten, vroeg hij wel eens: ‘Als jullie van te voren hadden geweten dat jullie dit gingen doen, was het dan ook gelukt?’. Ons antwoord was: ‘Nee’. Als we van te voren hadden geweten wat we die dag gingen trainen, dan waren sommigen er misschien niet eens aan begonnen. Als je van te voren niet weet wat je te wachten staat, kun je meer.
Het enige dat je kunt doen is accepteren wat voor je ligt en daar het beste maken, aangemoedigd door de mogelijkheid ervan te leren en te groeien.
En denk niet dat dit slappe hap is, kijk maar naar Aikido:
Aikido als spirituele gids naar vrijheid
Bewaard onder Boeken, Persoonlijk, Schrijven, spiritualiteit | 12 Comments
Tags: avontuur, leven, vrijheid
Vraag en antwoord: wat is in je kracht staan?
Geplaatst op 29 January, 2010
In de serie ‘Vraag en antwoord’ de lezersvraag:
Wat is in je kracht staan?
Ik stel mezelf deze vraag ook regelmatig en merk dat ik er in de loop der jaren verschillende invullingen aan heb gegeven. Lang geleden (je weet wel: once upon a time…) had ik het idee dat ik in mijn kracht stond als ik over andere mensen oordeelde. Als ik maar genoeg oordelen over iemand kon bedenken (en dat lukte me) dat die ander ‘minder’ was dan mij, dan haalde ik daaruit de beleving van kracht. Maar dat was geen werkelijke kracht maar een schijnbeweging van het ego.
Gelukkig kijk ik er nu anders tegenaan. Kracht is voor mij de ruimte die ligt tussen een stimulus (iets dat gebeurt) en mijn respons. Is die ruimte er niet, en volgt mijn respons onmiddellijk op een gebeurtenis, dan reageer ik vanuit een automatische piloot en heb ik weinig bewust zeggenschap over wat ik doe. Ik ben dan een soort van tennisbal die de richting van de klap van het tennisracket volgt. Ik heb het hier niet een reflex reactie zoals wanneer iemand zonder te kijken de straat wil over steken en ik zie dat er een auto komt aanrijden met hoge snelheid.
Is die ruimte er wel en kan ik bewust mijn reactie kiezen, dan ben ik vrij te reageren zoals ik wil. In mijn kracht staan is voor mij de ruimte hebben en ervaren om bewust en in vrijheid (misschien dubbelop) mijn reactie te bepalen.
Als er iets gebeurt dat je raakt, dan wil het wel eens helpen een paar keer diep adem te halen of spreekwoordelijk tot tien te tellen om in die ruimte te komen. Voelen wat je voelt en nagaan waar je behoefte aan hebt, helpt om in actie te komen.
Vraag en antwoord: wat is in je kracht staan?Bewaard onder Vraag en antwoord | 4 Comments
Tags: behoeften, Bewustzijn, gevoelens, kracht, oordelen, vrijheid
Etiketten plakken
Geplaatst op 11 December, 2009
Stel dat we elkaar ergens ontmoeten en ik stel me voor als ondernemer, welke vragen roept dat dan op, welke etiketten plak je me dan op? En als ik me voorstel als schrijver, welke vragen roept dat dan op en welke etiketten? En als ik me voorstel als gitarist?
Afhankelijk van hoe ik mezelf voorstel, roept het meteen vragen op en plak je me bepaalde etiketten op. Dat is heel normaal, andersom doe ik dat ook. Bij een ondernemer horen andere etiketten dan bij een schrijver en bij een gitarist horen weer andere etiketten. Sommige van die etiketten kan ik terughoren aan de hand van de vragen die je me zou stellen. Vragen zijn soms bedoeld om de etiketten in het hoofd af te vinken en te verhelderen zodat het plaatje weer klopt.
Steve Pavlina schreef in zijn prachtige blogpost ‘Intimacy Abundance and Label-Free Relationships’ het volgende:
Labels can be useful tools at times, such as for the purposes of communication, but they can easily be abused. If a label unduly restricts your freedom of choice, you’re giving too much power away, and you’re crossing the border from conscious living to unconscious living.
Etiketten waar ik hier over wil reflecteren, zijn die van de ondernemer.
Wat is een ondernemer? Een ondernemer heeft een bedrijf, heeft een visie en een missie van waaruit hij/zij onderneemt, heeft ook producten en/of diensten, heeft klanten, doet aan marketing en verdient geld. Die hoeveelheid geld moet elk jaar toenemen want dat noemt een ondernemer gezond.
Die etiketten zijn voor andere ondernemers weer handige aanknopingspunten want zij bieden producten en diensten aan om die etiketten in te vullen, om ondernemers aan klanten te helpen, om ze te helpen hun visie en missie helder te maken, of om te helpen met de marketing van de producten en diensten. Als je de aanbieders van deze ondersteunende producten en diensten mag geloven, heb je als ondernemer deze dingen allemaal nodig, heb je visie, missie, producten, diensten, klanten en marketing nodig om succesvol te kunnen zijn.
Succesvol zijn betekent voor een ondernemer gewoonlijk kassa, geld verdienen. Succes is ook een etiket. Succesvol zijn betekent voor een ondernemer iets anders dan voor een schrijver en voor een gitarist betekent het weer wat anders.
Ben je ondernemer en werkt het bovenstaande voor je? Prima, houden zo. Voor mij werkt het niet. Hoe ik ook mijn best doe de etiketten in te vullen die ik verbind aan ‘ondernemer’, het lukt me niet op een manier waar ik blij van wordt.
Dat wil niet zeggen dat ik mezelf niet als ondernemer wil zien, integendeel. Voor de belastingdienst en de Kamer van Koophandel ben ik een ondernemer, een juridische term waar deze instanties mee werken om de radertjes van hun organisaties te laten draaien. Voor de belastingdienst bijvoorbeeld is het belangrijk te weten of je ondernemer bent of particulier want daar gelden andere regeltjes voor.
If a label unduly restricts your freedom of choice, you’re giving too much power away….
Dus geef ik mijn etiketten te veel macht. Wat kan ik doen?
- Een andere definitie bedenken voor ondernemer. Een definitie in de vorm van een verhaal waar ik me wel mee kan verbinden.
- In plaats van ondernemer kan ik ook een ander etiket verzinnen. Ik heb bij de Kamer van Koophandel wel eens gevraagd of ik me niet kan inschrijven als klusjesman omdat ik, net als een klusjesman, verschillende dingen wil doen en niet één vast omkaderd ding. Nou, dat kon dus niet.
- Het plakken van etiketten laten voor wat het is, is ook een optie. Gewoon doen wat ik leuk vind zonder er een etiket op te plakken. In de communicatie met anderen is dat soms wat lastig.
Via Stan Lenssen leerde ik het begrip ‘Vrije werker’ kennen.
Nou is vrije werker natuurlijk ook weer een etiket maar eentje waarmee ik blanco kan beginnen omdat ik er geen voorgeschiedenis mee heb. Ik kan het helemaal zelf invullen en weer veranderen (daar ben je tenslotte vrij voor). De mate van vrijheid is voor de vrije werker de maat voor het succes. En vanuit die perceptie ben ik succesvoller dan ooit te voren.
Ik zat net nog een formulier in te vullen voor de voorschool van mijn dochter en moest daar mijn beroep invullen. Ik speelde even met de gedachte ‘vrije werker’ in te vullen, of goudzoeker of schatgraver.
Lees ook:
Etiketten plakkenBewaard onder Ondernemen, Persoonlijk | 6 Comments
Tags: Ondernemen, succes, vrijheid
Je eigen spelregels voor succes
Geplaatst op 30 November, 2009
Zaterdagmiddag: je stapt het voetbalveld op voor een gezellig potje voetbal. Het is zo’n wedstrijd dat alles lukt en anderhalf uur voetballen en een kwartier pauze later, stap je met een mooie overwinning het veld af. Maar ondanks dat je lekker hebt gevoetbald, een mooi doelpunt maakte en nog een beslissende voorzet gaf, voel je je gefrustreerd. Waarom? Nou, omdat je geen hole in one hebt geslagen.
Maar een hole in one, dat heeft toch met golfsport te maken en niet met voetbal? Inderdaad. Als je het plezier van een mooi potje voetbal laat overschaduwen door het niet slaan van een hole in one, dan klinkt dat behoorlijk waanzinnig. Als het op sport aankomt, is het meteen duidelijk dat je het succes in de ene tak van sport niet laat beïnvloeden door de maatstaven van een andere sport. Maar hoe zit dat met succes in andere activiteiten dan sport?
Succes en succesvol zijn, is vaak gelinkt aan veel geld, een groot huis, een dure auto, macht, invloed, aanzien, beroemd zijn, VIP-feestjes, luxe vakanties en noem maar op. Maar deze invulling van succes is wel heel erg beperkt en als ik mijn werk en de dingen die ik doe er aan afmeet, dan ben ik net als die voetballer met z’n hole in one.
Iedereen heeft de vrijheid zelf te bepalen wat succes betekent. Je kunt meerdere definities van succes hebben, voor verschillende activiteiten een andere definitie. Als ik een blog schrijf en ik ga daar zo in op dat ik alles om me heen vergeet, dan noem ik dat succes. Als ik muziek maak en ik voel de klanken vibreren in mijn hele lichaam, dan noem ik dat succes. Als ik minder werk en daardoor meer tijd heb om samen te zijn met mijn partner en dochter, dan noem ik dat succes, ook al verdien ik minder geld.
Deze week las ik op Twitter het volgende citaat, verstuurd door Coert Visser:
A joyful life is an individual creation that cannot be copied from a recipe.
Onderdeel van deze ‘individual creation’ is naar mijn idee een persoonlijke definitie van succes, van wat het voor jou betekent. Succes kun je alleen ervaren als je het eerst je eigen definitie hebt gegeven.
Lees ook:
Je eigen spelregels voor succesBewaard onder Mening | 2 Comments
C’est moi…
LinkedIn
Ik lees:
Tipit
Waardeer je deze blog? Laat een fooi achter via de digitale fooienpot of koop een boek via mijn 'Winkeltje'. Dank je wel!Creative Commons
