Alles Gratis: de praktijktest

Geplaatst op 24 October, 2011 

Zaterdag 22 oktober was een prachtige dag voor de praktijktest van de nieuwe economie, de economie van alles gratis. Precies volgens planning gingen ’s morgens alle pinbetalingen plat en was het  onmogelijk om met de pinpas te betalen.

Volgens het draaiboek zou vanaf dat moment de economie van alles gratis gedurende minstens een uur een feit zijn. De afspraak was dat de supermarkten zoveel vertrouwen zouden hebben dat ze de waarde die ze gratis weggeven in de vorm van boodschappen, op één of andere manier en in één of andere vorm later weer terug zouden krijgen.

Vol spanning stapte ik zaterdagochtend 22 oktober de supermarkt binnen. Eerst rustig alle boodschappen die ik nodig had in mijn mandje gelegd en daarna naar de kassa. Het voelde als de geboorte van een eerste kind: de eerste tekenen van leven van de nieuwe economie van alles gratis.

Ik sloot achteraan in de rij bij de kassa. ‘Heeft u wel contant geld bij?’ riep de caissière, ‘de pinautomaten zijn in storing, u kunt alleen contant betalen’. Dat de pinautomaten het niet deden, wist ik. Dat stond immers in het draaiboek. Maar dat we met contant geld moesten betalen, dat stond er niet in. De bedoeling was dat ik de boodschappen gratis mee zou nemen en dat ik later zou betalen en dat de supermarkt me daarin zou vertrouwen.

Ik kom al zeker vijf jaar bij deze supermarkt en geef er gemiddeld EUR 100,- per week uit. Dat is zo’n EUR 5.000,- per jaar. Sinds ik er klant ben heb ik er al EUR 25.000,- uitgegeven en dat is erg veel geld.

Als de supermarkt inkopen doet bij de groothandel, betaalt de supermarkt achteraf. Ze bestellen de goederen, nemen deze in ontvangst, ondertekenen de vrachtbrief, ontvangen enkele dagen later de factuur en betalen deze een paar weken later. De groothandel vertrouwt erop dat het geld komt.

Naar de klanten toe hanteert  de supermarkt een andere werkwijze: eerst betalen, dan pas de spullen meenemen. Of je nou jaren klant bent en of je er al zo’n slordige EUR 25.000,- hebt uitgegeven, maakt niks uit. Ook niet op zaterdag 22 oktober tijdens de praktijktest van de nieuwe economie van alles gratis. Geen contant geld bij? Dan boodschappen laten staan.

Misschien was deze caissière of deze supermarkt niet op de hoogte van het draaiboek maar dat lijkt me erg onwaarschijnlijk. Eerder denk ik dat op het laatste moment de angst en het gebrek aan vertrouwen heeft toegeslagen dat ze geen waarde terug zouden krijgen voor de waarde die ze met hun klanten mee zouden geven.

Ik had me er nog wel zo op verheugd die boodschappen gratis mee naar huis te nemen en een paar uur later met geld, terug te komen naar de supermarkt en dan alsnog te betalen. Het had een overwinning voor het vertouwen moeten zijn, het had de poorten naar de nieuwe economie van alles gratis wagenwijd open moeten zetten. Maar wat de praktijktest heeft aangetoond, is dat als het erop aan komt, het vertrouwen er niet is.

Desondanks is er al een volgende praktijktest gepland. Hoe deze eruit ziet en wanneer deze plaatsvindt, is nog een geheim. Het belooft een knaller te worden.

Lees ook:

flattr this!

Bewaard onder Actualiteit, Verhaaltjes | 2 Comments

Tags: ,

De mythe van de sprong in het diepe

Geplaatst op 11 April, 2011 

Je kent die verhalen wel van mensen die in het diepe zijn gesprongen. Baan opgezegd, wereldreis gemaakt, tien kleuren stront gescheten maar voor geen goud hadden ze het willen missen. Avonturiers zijn het, helden.

Dat de sprong in het diepe in werkelijkheid uit een heleboel kleine stapjes bestaat, vertellen de  avonturiers er niet bij. Gelukkig maar want anders zouden we niet van die mooie heldenverhalen hebben. Jammer ook want we zouden elkaar kunnen helpen om de angst voor de grote sprong in te ruilen voor het vertrouwen in het kleine stapje.

Heb ik je mijn heldenverhaal al eens verteld?

Nou, ik heb iemand het leven gered. Sterker nog: ik red elke dag iemand het leven. Elke dag red ik mijn eigen leven. Gewoon door te blijven ademhalen.

Lees ook: Sprong in het diepe

 

 

 

flattr this!

Bewaard onder Mening | 2 Comments

Tags: , ,

Het nieuwe jaar inkleuren

Geplaatst op 30 December, 2010 

Sinds 2004 schrijf ik aan het eind van elk jaar op wat ik in het nieuwe jaar wil ervaren. De vorm waarin ik dat doe is telkens weer anders. De ene keer is het in affirmatievorm, de andere keer in de vorm van een verhaaltje. Soms is het kort en bondig en een andere keer weer uitgebreid en gedetailleerd.

Als ik het document af heb, lees ik het nog één keer door en sla het op. Daarna laat ik het een jaar met rust en lees het pas weer door als het nieuwe jaar ook ten einde loopt. Wat ik dan ervaar is een mengeling van verwondering over wat er is uitgekomen en teleurstelling over wat er niet is uitgekomen.

Dit jaar heb ik voor het eerst al mijn eindejaars documenten gelezen sinds 2004. De verwondering over wat er is uitgekomen was nog groter omdat sommige ervaringen pas jaren later zijn uitgekomen en niet meteen in het eest komende jaar. En de teleurstelling over wat er nog niet is uitgekomen maakte snel plaats voor vertrouwen dat het wel gaat komen. Misschien in het komende jaar of het jaar daarna.

Ik vind het leuk op deze manier het jaar af te sluiten en het nieuwe te beginnen. Tegelijk ook spannend nu ik weet dat wat ik opschrijf grote kans maakt werkelijkheid te worden.

Ik  heb pas een nieuwe agendavulling gekocht voor het nieuwe jaar, een jaar vol lege bladzijden. Ik heb het jaar alvast een beetje persoonlijk ingekleurd door op te schrijven wat ik in 2011 wil ervaren.

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk | 10 Comments

Tags: ,

Geldvrij samenleven

Geplaatst op 5 November, 2010 

Binnen een gezin bestaan geen geldstromen (zakgeld e.d. even buiten beschouwing gelaten) en toch barst het er van de activiteiten. Mijn partner heeft de was gedaan. Onbetaald. Mijn dochter heeft een mooie tekening voor me gemaakt. Onbetaald. Ik heb gekookt en afgewassen. Onbetaald.

Je zou een gezin als een micro samenleving kunnen zien. Een micro samenleving waar iedereen onbetaald zijn/haar bijdrage levert aan het geheel. En het werkt, het werkt omdat de mensen binnen die micro samenleving genoeg van elkaar houden en elkaar genoeg vertrouwen.

Als het werkt binnen een micro samenleving, dan kan het ook werken in een iets grotere samenleving zoals in een straat. En als het in een straat kan werken, kan het ook werken in een wijk, een stad, een regio, een provincie, een land, de wereld.  We hoeven alleen maar genoeg van elkaar te houden en elkaar genoeg te vertrouwen.

Liefde en vertrouwen zijn gratis. Net zoals alles wat je ermee tot stand kan brengen.

flattr this!

Bewaard onder Mening | 6 Comments

Tags: , ,

Vertrouwen

Geplaatst op 26 August, 2010 

‘Een sprong in het onbekende. Erop vertrouwen dat het volgende akkoord en de volgende noten komen. Soms komt er niets. Dan voel je je ’n grote sukkel die niks kan, geen gitaar kan spelen. En geen nummers kan schrijven.’

Uit diezelfde documentaire ‘It might get loud‘ over de gitaristen Jimmy Page (Led Zeppelin), The Edge (U2) en Jack White (The White Stripes) .

Wat voor gitaar spelen geldt, geldt ook voor schrijven. Wat een opluchting dat Jimmy Page, The Edge en Jack White  daar af en toe ook mee worstelen.

Als het mij niet lukt een fatsoenlijke noot of akkoord te vinden op de gitaar, dan zet ik de distortion op maximaal, een beetje chorus erbij en wat delay en sla ik keihard een e-mineur aan, dat klinkt altijd goed.

Lees ook: Ineens zie je het

flattr this!

Bewaard onder Citaten, Muziek, Schrijven | 1 Comment

Tags:

De motor als spiegel

Geplaatst op 31 July, 2010 

Ik heb twee spiegels op mijn motor waarin ik het verkeer achter me kan zien. Tijdens de motorvakantie ontdekte ik dat mijn hele motor eigenlijk één grote spiegel is waarin ik vooral mijzelf kan zien.

Tijdens het toeren had ik regelmatig de angst dat er iets met mijn motor zou gebeuren. Dat mijn motor het ineens niet meer doet en ik ergens in the middle of nowhere kom te staan.

Mijn motor is prima onderhouden en verkeert in topconditie en toch regelmatig die vrees voor technische problemen onderweg. Doet ie het wel en blijft ie het wel doen? Met die gedachten  ging ik ’s morgens op weg naar waar mijn intuïtie me die dag zou brengen. En elke middag of avond kwam ik weer helemaal veilig en voldaan terug op de camping zonder ook maar één technisch probleempje.

Tijdens één van mijn tochten had ik het door. Mijn angst heeft niets met mijn motor te maken, mijn motor is alleen maar een spiegel waarin ik mijzelf weerspiegeld zie. Het gaat er niet om of mijn motor het doet en of hij het blijft doen, het gaat erom dat ik op mezelf kan vertrouwen. Ook al kom ik inderdaad in the middle of nowhere met problemen te staan, dat ik hulp kan vinden en dat ik met of desnoods zonder motor weer veilig thuis kom.

Al die angst of ik mijn motor wel kan vertrouwen gaat uiteindelijk over het vertrouwen in mijzelf. Het is veel gemakkelijker en minder pijnlijk dat lekker op een motor te projecteren maar eenmaal mezelf in de spiegel gezien, is er geen ontkennen meer aan.

Mijn motor is altijd en overal een fantastische reisgenoot geweest. Sterk, wendbaar en betrouwbaar. Ook dat is projectie :)

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk | 12 Comments

Tags: , ,

Volgende pagina →