Van verdriet en pijn kun je mooi worden

Geplaatst op 9 April, 2009 

Gisteren sprak ik iemand die zich verdrietig voelde. Het was niet zomaar verdriet, het was een diep verdriet. Verdriet waar een heleboel oude pijn aan vast zat. Na de tranen vertelde ze wat ze zojuist had ontdekt, dat ze er eigenlijk nooit echt voor zichzelf was geweest juist op die momenten dat ze dat het hardst nodig had.

Ik zag daar tegenover me iets wonderlijks gebeuren. Het was alsof uit de tranen, uit het verdriet en de pijn een nieuwe vrouw tevoorschijn kwam. Haar gezichtsuitdrukking werd zacht, haar ogen fonkelden en uit haar mond klonk mededogen. Ze zag er prachtig mooi uit. Om haar hoofd zag ik een stukje van een prachtige lichtkrans.

Het was alsof ze door haar verdriet en pijn te voelen deze had afgelegd als een oude huid.  Alsof ze uit haar pijnlichaam was gestapt en zei: ‘Hier ben ik, dit is wie ik ben’.

Van het volledig voelen van je pijn en verdriet kun je erg mooi worden. Niet zo leuk voor de cosmetische industrie.

Van verdriet en pijn kun je mooi worden

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , , ,

Vergeven, mededogen en loslaten

Geplaatst op 23 March, 2009 

Ik sprak laatst iemand over vergeven, mededogen en loslaten. Er was wat verwarring: wat is nou eigenlijk wat?

Vergeven is voor mij een ‘kerk-woord’ en alleen daarom al beladen met oordelen. Je vraagt God om vergeving voor je zonden en dan maar hopen (veel bidden) dat God die dag een goed humeur heeft en er de humor wel van inziet dat je iets vraagt wat je zelf ook niet helemaal snapt. Maar dat terzijde.

In het woord vergeven klinkt voor mij een oordeel door. Als ik iemand vergeef dan zeg ik daarmee impliciet dat die ander een ‘zonde’ heeft begaan, een ‘fout’ heeft gemaakt. Vergeven is dan eigenlijk een vorm van oordelen. Vergeven heeft voor mij ook iets definitiefs. Door iemand te vergeven ontneem ik mijzelf de ruimte om daarna nog mijn pijn en verdriet te voelen die het gevolg zijn van het gedrag van de ander. Immers, ik heb die ander toch vergeven? Dan moet het toch klaar zijn? Voor mij werkt dit niet.

Ik heb meer iets met mededogen. Mededogen naar een ander en mededogen naar mezelf. Mededogen is iets van het moment, het moment waarop mijn gevoelens aangeven dat ik mededogen nodig heb. En die behoefte kan er telkens opnieuw zijn. Door steeds vanuit mededogen naar pijn en verdriet te kijken heel ik het steeds een stukje. Zo vaak en zo lang als nodig. Meer een proces dus. En het werkt ook de andere kant op, naar een ander toe.

Door vanuit mededogen te communiceren, met mezelf en/of met een ander, tap ik letterlijk en figuurlijk uit een ander vaatje dan wanneer ik vergeef.

En loslaten dan? Misschien is loslaten wel wat er gebeurt door steeds weer vanuit mededogen naar pijn en verdriet te kijken. De pijn en verdriet lossen steeds een stukje verder op, ik laat er steeds een stukje van los. Net zo lang als nodig.

Vergeven, mededogen en loslaten

Bewaard onder Communicatie, Mening | 6 Comments

Tags: , , ,