The big picture involves your purpose for existence, it involves knowing what you really want out of life and the level of identity. It involves words and phrases like leaving a legacy, significance, making a difference, setting an example, helping others etc. (Tim Brownson)

Ik bleef met de grote vraag achter: what’s my big picture? Telkens als ik door mijn blog-kladschrift bladerde kwam ik het citaat tegen en had ik niet het antwoord waar ik van plezier en opwinding achter mijn computer vandaan spring.

Tot ik vandaag het interview zag en hoorde met Joe Rumbolo.  Joe zegt daarin het volgende over ‘the big picture’:

If you get that there is something that you are supposed to do, and I mean you really get it, and it resonates with you, don’t worry about all the people that tell you: ‘You can’t do it, that’s really silly, there is no way that you’re ever going to be able to do it’. What I am saying is: ‘Just go do it’. If it resonates with you and you know that you are supposed to, just go do it. Don’t worry about whether or not what you are doing is going to fit into the big picture of things. Don’t worry about that. Just go do whatever that thing is because I am going to tell what’s going to happen. What’s going to happen is that big picture is going to catch up to you. And you don’t have to worry about fitting into the big picture. Just allow the big picture to just surround you. Just allow that to surround you. I tell you it’s the most phenomenal feeling. It is just totally incredible.

Ik denk dat Tim Brownson en Joe Rombolo in essentie hetzelfde bedoelen. Maar Joe zegt het op een manier waarmee ik het onderwerp ‘big picture’ met vertrouwen kan laten rusten. Voorlopig dan

Een bijzonder intrigerende filmpje kwam ik tegen in het artikel ‘Kinderen observeren’ van Erno Mijland:

www.youtube.com/watch?v=CeXuZexUIc4

Hier speelt ‘the big picture’ een wel heel letterlijke rol. Als je het grote plaatje eerst wilt zien en doorgronden, dan zie je het niet (die volwassenen) en als je gewoon doorgaat je blaadjes vol te kleuren (het kind) dan komt het grote plaatje vanzelf.

Wat me bijzonder intrigeerde is zijn advies om het verhaal dat je wilt schrijven de touwtjes in handen te geven, om het verhaal achter het stuur te laten zitten. En om als schrijver aan de kant te gaan en ruimte te maken voor het verhaal. Ook een leuke suggestie vond ik om regelmatig een wandeling te maken met je verhaal en er een praatje mee te maken. Een bijzonder interview over schrijven, creativiteit en spiritualiteit.

www.youtube.com/watch?v=O4yKypuvsR0

Tijdens dit interview citeert Kaleah, de interviewster, Ernest Holmes met de woorden:

Comparison is the cause of all unhappiness

Robert Burney zegt daarop:

The only reason we ever need to compare anything is to compare where we are now to where we used to be and on how much progress we made and give ourselves credit for that.

Goed om dat weer even scherp voor ogen te hebben. Dat als je iets nieuws aan het leren bent, je af en toe even achterom kijkt en dan tegen jezelf zegt:  dit kon ik een toen niet en nu lukt het me al vrij aardig, WOW!

De valkuil, en dat is waar de interviewster op wijst, is jezelf vergelijken met anderen.

Ik vraag me af wat er zou gebeuren als ik tegen iemand die met het hart communiceert zou zeggen: ‘Houd je kop’. Zou dan het hart ermee stoppen? Ik durf het niet uit te proberen.

Lees ook: Communicatie met het hart

Op een gegeven moment heb je het wel gehad met die kaas en ga je op onderzoek uit. Je gaat graven en na een tijdje kom je in een laag saus terecht. Je hele wereld verandert van kaas in saus, ineens is alles saus.

Maar ook dat gaat op een gegeven moment vervelen en je graaft nog verder, nog dieper tot je op een laag pasta terecht komt. En weer verandert alles en is je hele wereld ineens pasta.

En zo graaf je steeds verder en verder, dieper en dieper, laag na laag. Maar hoe diep je ook graaft, je hebt geen idee dat je in een lasagneschotel zit. Alleen degene die de lasagneschotel heeft klaargemaakt, ziet en weet dat al die laagjes samen een heerlijke lasagneschotel vormen.

Het leven is ook zo’n laagjes aangelegenheid. Je kunt erin graven en allerlei laagjes ontdekken. Hartstikke leuk en spannend. In sommige laagjes is het goed uit te houden, in andere heel wat minder.

Maar de verwarring wordt groot als je de realiteit en waarheid van het ene laagje projecteert op de realiteit van het andere laagje. Als voorbeeld weer de lasagne. Stel je zit een paar laagjes diep ergens tussen de tomaten. Ergens in een bovenliggend laagje hoor je iemand roepen: ‘Help  me want het leven is zo vreselijk. Alles is kaas en ik hou niet van kaas’. Antwoord je dan terug: ‘Hoezo is het leven vreselijk? Alles is tomaat en tomaat is heerlijk’ ?

Ik moet hier aan denken als ik hoor zeggen dat alles liefde is, dat ook het geweld in zijn meest gruwelijke verschijning eigenlijk een daad van liefde is omdat er lessen zijn te leren van het geweld en omdat zielen hebben afgesproken elkaar die lessen aan te bieden hier op aarde.

In het laagje lasagne waarin wij hier zitten, is geweld echt geen liefde. Misschien bestaan er diepere laagjes waar geweld een andere betekenis heeft maar hier op aarde, in het laagje aardse modder waar wij in rondlopen, is geweld niet iets wat we maar moeten wegwuiven met het idee dat alles liefde is.

In zijn boek ‘The Dance of Wounded Souls’ schrijft Robert Burney dat het verdraaide en  vervormde perspectief dat we van het leven hebben ontwikkeld, voor een deel het resultaat is van proberen de waarheden van het ene niveau, toe te passen op de realiteit van een ander niveau.

Andersom werkt het natuurlijk ook zo: omdat in het laagje waarin we ons hier bevinden zoiets  als geweld bestaat, betekent dit nog niet dat er ook geweld is op de andere lagen. Of dat het universum of god of hoe je alles wat er is maar wilt noemen, een gestoord gewelddadig zootje is.

Lees ook:

• Communicatie met het hart
• The dance of wounded souls

Ik had die vragen maar  één keer gelezen, hardop, en toen begonnen die vragen zich als het ware al een weg te banen naar de antwoorden. Vragen hebben kracht, vragen zijn magneten die  antwoorden aantrekken. Kijk uit met vragen.

Want het grappige was dat vraag 4 (hoe saboteer ik mijn eigen vooruitgang) uit diezelfde nieuwsbrief  het antwoord was op vraag 9.  Jawel, ik ben bang om te weten te komen hoe ik mijn vooruitgang saboteer. Zonder enige moeite vraag 9 beantwoord. Nou vraag 4 nog en de andere acht vragen. Tijd zat, het is ook nog geen 2010.

Hij vertelde dat hij in het voorbij gaan mijn energieveld had gevoeld en dat mijn happy face hem was opgevallen. Nou moet je weten dat we midden in een drukke winkelstraat stonden en er aan de lopende band mensen passeerden. Kan iemand in die drukte binnen een fractie van een seconde voelen hoe het met het energieveld van een voorbijganger is en dat onderscheiden van de energievelden van alle andere voorbijgangers? Wat denk jij, kan dat? En hoe weet hij dat wat hij voelt niet gewoon iets van hemzelf is zoals een broodje shoarma dat ongemakkelijk op zijn maag ligt en knoflooksaus die de weg door de slokdarm in tegenovergestelde richting wil bewandelen?

Hij vertelde dat ik al drie jaar last heb van wisselende energieniveaus, dat ik laag in mijn energie zit, dat ik wel een happy face heb maar van binnen niet zo happy ben, dat ik niet zoveel moet nadenken en nog wat van dat blabla.

Toen trok ik de stekker uit het gesprek want hij sloeg de plank compleet mis (op die happy face na). Ik zei hem dat ik het totaal niet met hem eens was en wenste hem nog een leuke dag.

Kijk, als je goeroetje wilt spelen, doe het dan wel goed. Les 1 voor goeroes is deze: bemoei je met je eigen zaken en hou je spirituele waffel als je denkt te weten wat een ander wel en niet moet doen.

Paulo Coelho zegt het in zijn prachtige boek ‘De Alchemist’ zo: ‘Anyone who interferes in the destiny of others will never discover his own’.

Of was die goeroe toch helderziend en zag hij in het voorbijgaan dat ik een onderwerp nodig had voor mijn blog?

Eckhart Tolle in zijn boek De kracht van het nu

Vanmiddag op de fiets vroeg ik me af hoe dat dan zit met de mensen die op de aarde rondlopen. Met onze voetzolen raken we het oppervlak van de aarde. Is het vlak waar voetzool en aarde elkaar raken de overgang van mens naar aarde en van aarde naar mens? Begint daar de mens en eindigt daar de aarde en andersom?

Ik keek nog eens naar die bomen met hun prachtige herfstkleuren, bomen die uit de aarde omhoog steken zoals de haren op het hoofd van een mens. Als die bomen deel zijn van de aarde zoals de haren van een mens deel uitmaken van de mens, zijn wij mensen dan ook deel van de aarde? Zijn wij de aarde zelf?

In hoe er over de aarde wordt gepraat klinkt door dat de aarde iets is buiten onszelf, dat ‘ding’ onder onze voeten. Maar de aarde, dat zijn wijzelf. Wij zijn de aarde.

Steve Rother (bron: Virtual Light Broadcast #5 October 2009)