Hoe zie jij het grote plaatje?

Geplaatst op 4 February, 2010 

Het is alweer een paar maanden geleden dat ik op de blog van Tim Bronwson het artikel ‘What’s your big picture’ las. Op de één of andere manier prikkelde het me er iets mee te doen en ik nam een citaat uit het artikel over in mijn kladschrift waar ik alle blog ideetjes verzamel:

The big picture involves your purpose for existence, it involves knowing what you really want out of life and the level of identity. It involves words and phrases like leaving a legacy, significance, making a difference, setting an example, helping others etc. (Tim Brownson)

Ik bleef met de grote vraag achter: what’s my big picture? Telkens als ik door mijn blog-kladschrift bladerde kwam ik het citaat tegen en had ik niet het antwoord waar ik van plezier en opwinding achter mijn computer vandaan spring.

Tot ik vandaag het interview zag en hoorde met Joe Rumbolo.  Joe zegt daarin het volgende over ‘the big picture’:

If you get that there is something that you are supposed to do, and I mean you really get it, and it resonates with you, don’t worry about all the people that tell you: ‘You can’t do it, that’s really silly, there is no way that you’re ever going to be able to do it’. What I am saying is: ‘Just go do it’. If it resonates with you and you know that you are supposed to, just go do it. Don’t worry about whether or not what you are doing is going to fit into the big picture of things. Don’t worry about that. Just go do whatever that thing is because I am going to tell what’s going to happen. What’s going to happen is that big picture is going to catch up to you. And you don’t have to worry about fitting into the big picture. Just allow the big picture to just surround you. Just allow that to surround you. I tell you it’s the most phenomenal feeling. It is just totally incredible.

Ik denk dat Tim Brownson en Joe Rombolo in essentie hetzelfde bedoelen. Maar Joe zegt het op een manier waarmee ik het onderwerp ‘big picture’ met vertrouwen kan laten rusten. Voorlopig dan :)

Een bijzonder intrigerende filmpje kwam ik tegen in het artikel ‘Kinderen observeren’ van Erno Mijland:

Hier speelt ‘the big picture’ een wel heel letterlijke rol. Als je het grote plaatje eerst wilt zien en doorgronden, dan zie je het niet (die volwassenen) en als je gewoon doorgaat je blaadjes vol te kleuren (het kind) dan komt het grote plaatje vanzelf.

Hoe zie jij het grote plaatje?

Bewaard onder Inspiratie, spiritualiteit | 6 Comments

Tags: ,

Hele andere kijk op schrijven

Geplaatst op 8 December, 2009 

Via de Virtual light broadcasts van Steven en Barbara Rother ontdekte ik een bijzonder inspirerend interview met Mark David Gerson.

Wat me bijzonder intrigeerde is zijn advies om het verhaal dat je wilt schrijven de touwtjes in handen te geven, om het verhaal achter het stuur te laten zitten. En om als schrijver aan de kant te gaan en ruimte te maken voor het verhaal. Ook een leuke suggestie vond ik om regelmatig een wandeling te maken met je verhaal en er een praatje mee te maken. Een bijzonder interview over schrijven, creativiteit en spiritualiteit.

Hele andere kijk op schrijven

Bewaard onder Inspiratie, Schrijven, spiritualiteit | 3 Comments

Tags: , ,

Vergelijk jezelf (on)gelukkig

Geplaatst op 25 November, 2009 

Op Blogtalkradio vond ik een interview met spiritueel leraar, codependency therapeut en schrijver Robert Burney. Robert’s boek ‘Codependence / The Dance Of  Wouded Souls‘ is het eerste spirituele boek dat ik las en als er ooit een boek is geweest dat een drastische verandering teweeg bracht in mijn leven, dan is het dit boek wel.

Tijdens dit interview citeert Kaleah, de interviewster, Ernest Holmes met de woorden:

Comparison is the cause of all unhappiness

Robert Burney zegt daarop:

The only reason we ever need to compare anything is to compare where we are now to where we used to be and on how much progress we made and give ourselves credit for that.

Goed om dat weer even scherp voor ogen te hebben. Dat als je iets nieuws aan het leren bent, je af en toe even achterom kijkt en dan tegen jezelf zegt:  dit kon ik een toen niet en nu lukt het me al vrij aardig, WOW!

De valkuil, en dat is waar de interviewster op wijst, is jezelf vergelijken met anderen.

Vergelijk jezelf (on)gelukkig

Bewaard onder Boeken, Codependency | 3 Comments

Tags: ,

Hoofd of hart?

Geplaatst op 10 November, 2009 

Een spiritueel jargon juweeltje dat ik de laatste tijd zie en hoor is deze: ‘Communiceer je met het hoofd of met het hart?’.

Ik vraag me af wat er zou gebeuren als ik tegen iemand die met het hart communiceert zou zeggen: ‘Houd je kop’. Zou dan het hart ermee stoppen? Ik durf het niet uit te proberen.

Lees ook: Communicatie met het hart

Hoofd of hart?

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 6 Comments

Tags: ,

Leven in een gigantische lasagneschotel

Geplaatst op 4 November, 2009 

Stel je voor dat je in een gigantisch grote lasagne schotel leeft, ergens in de laag kaas bovenop. Het enige wat je ziet is kaas, overal kaas. Als iemand je vraagt naar jouw wereldje zeg je: ‘kaas’.

Op een gegeven moment heb je het wel gehad met die kaas en ga je op onderzoek uit. Je gaat graven en na een tijdje kom je in een laag saus terecht. Je hele wereld verandert van kaas in saus, ineens is alles saus.

Maar ook dat gaat op een gegeven moment vervelen en je graaft nog verder, nog dieper tot je op een laag pasta terecht komt. En weer verandert alles en is je hele wereld ineens pasta.

En zo graaf je steeds verder en verder, dieper en dieper, laag na laag. Maar hoe diep je ook graaft, je hebt geen idee dat je in een lasagneschotel zit. Alleen degene die de lasagneschotel heeft klaargemaakt, ziet en weet dat al die laagjes samen een heerlijke lasagneschotel vormen.

Het leven is ook zo’n laagjes aangelegenheid. Je kunt erin graven en allerlei laagjes ontdekken. Hartstikke leuk en spannend. In sommige laagjes is het goed uit te houden, in andere heel wat minder.

Maar de verwarring wordt groot als je de realiteit en waarheid van het ene laagje projecteert op de realiteit van het andere laagje. Als voorbeeld weer de lasagne. Stel je zit een paar laagjes diep ergens tussen de tomaten. Ergens in een bovenliggend laagje hoor je iemand roepen: ‘Help  me want het leven is zo vreselijk. Alles is kaas en ik hou niet van kaas’. Antwoord je dan terug: ‘Hoezo is het leven vreselijk? Alles is tomaat en tomaat is heerlijk’ ?

Ik moet hier aan denken als ik hoor zeggen dat alles liefde is, dat ook het geweld in zijn meest gruwelijke verschijning eigenlijk een daad van liefde is omdat er lessen zijn te leren van het geweld en omdat zielen hebben afgesproken elkaar die lessen aan te bieden hier op aarde.

In het laagje lasagne waarin wij hier zitten, is geweld echt geen liefde. Misschien bestaan er diepere laagjes waar geweld een andere betekenis heeft maar hier op aarde, in het laagje aardse modder waar wij in rondlopen, is geweld niet iets wat we maar moeten wegwuiven met het idee dat alles liefde is.

In zijn boek ‘The Dance of Wounded Souls’ schrijft Robert Burney dat het verdraaide en  vervormde perspectief dat we van het leven hebben ontwikkeld, voor een deel het resultaat is van proberen de waarheden van het ene niveau, toe te passen op de realiteit van een ander niveau.

Andersom werkt het natuurlijk ook zo: omdat in het laagje waarin we ons hier bevinden zoiets  als geweld bestaat, betekent dit nog niet dat er ook geweld is op de andere lagen. Of dat het universum of god of hoe je alles wat er is maar wilt noemen, een gestoord gewelddadig zootje is.

Lees ook:

Leven in een gigantische lasagneschotel

Bewaard onder Boeken, Mening, spiritualiteit | 2 Comments

Tags: , , , ,

Volgende pagina →