Codependency in onze muziekcultuur

Geplaatst op 1 March, 2010 

In ‘Codependency symptomen‘ schreef ik dat onze hele maatschappij disfunctioneel is en symptomen vertoont van codependency. Afgelopen weekend hoorde ik op de radio wat voorbeelden voorbijkomen van codependency in onze muziekcultuur.  Ik heb als voorbeeld tien songtekstfragmenten verzameld:

And I can’t stop thinking about you. And I can’t stop thinking about your love. (Maroon 5)

I can’t Live. If living is without you. (Mariah Carey)

You make me feel like a natural woman. (Aretha Franklin)

You make me real. (Westlife)

Hopelessly devoted to you. (Olivia Newton John)

You love me, you complete me. (Keyshia Cole)

That I’m lost without your love. Life without you isn’t worth the trouble of. (Bread)

Now who’s to guide me. Because I’m lost at sea. Without your love. (Billy Holliday)

You’re the first and last thing on my mind. (Blue)

Cause if you’re gone…inside. I’d die without you. (P.M. Dawn)

Liefde en relaties zijn een rijk gevulde inspiratiebron voor songwriters. In veel songteksten klinken de liefde en de relatie echter als een obsessie en een totale afhankelijkheid van de ander, zeg maar gerust als een flinke verslaving. Hetzelfde zie je terug in relatiedrama’s in films.

Codependency in onze muziekcultuur

Bewaard onder Codependency, Muziek | 33 Comments

Tags: ,

Winnen/winnen

Geplaatst op 4 January, 2010 

‘Bouwen, bouwen, papa bouwen.’ Mijn dochter wil graag dat we samen met de Duplo blokken spelen, een trap of een huisje bouwen zijn haar favoriet. Ik had die dag een nieuwe doos Duplo blokken gekocht zodat we grotere dingen  konden bouwen.

We begonnen met de contouren van een huis maar ik kon de verleiding niet weerstaan om bovenop het huis een zo hoog mogelijke toren (mijn favoriet) te bouwen. Tijdens het bouwen duwde ze de toren een paar keer omver en vielen alle stukken op de grond. Die raapte ik dan weer op, voegde ze samen met nog wat andere blokken, en liet de toren, nu nog hoger, opnieuw verrijzen. Er stond een flink bouwwerk in de kamer, groter dan ik ooit eerder bouwde.

Ik was er trots op. Mijn dochter niet, die wilde de toren alleen maar omver duwen. Die toren was niet onze toren, het was de mijne. We hadden hem niet samen gebouwd, dat had ik gedaan.  We hadden niet samen gespeeld zoals zij het graag wilde. Ze wilde liever de toren omver duwen en met de blokken samen iets anders bouwen. Het maakte haar niet uit wat, als het maar samen was.

Eerder die dag had ik in het boek ‘De zeven eigenschappen van effectief leiderschap’ van Stephen Covey gelezen over verschillende vormen van menselijke interacties zoals winnen/winnen en winnen/verliezen. Ik vond winnen/winnen zeer vanzelfsprekend omdat het wederzijds voordeel oplevert. In winnen/verliezen herkende ik de aanpak van een aantal mensen met wie ik de omgang als moeilijk ervaar en ik begreep nu hoe dat kwam.

Maar in het bouwspel met mijn dochter viel ik hard door de mand want ik had ingezet op winnen/verliezen. Ik was de essentie van samen spelen uit het oog verloren en had me laten meeslepen door mijn verlangen iets neer te zetten dat groot en indrukwekkend was. Dat was wat ik wilde. Maar wat zij wilde bleef onvervuld, zij wilde gewoon samen iets doen, samen ergens mee bezig zijn, samen spelen. Voor haar is bouwen een manier om tot samen spelen te komen. Voor mij is bouwen ook echt bouwen. Samen op hetzelfde speelkleed zitten en met dezelfde blokken bezig zijn, is nog niet samen spelen, is nog niet winnen/winnen.

Ik heb veel waardering voor Stephen Covey maar menselijke interacties leer je niet uit een boek. Dat leer je in de praktijk. Van een bijna tweejarige bijvoorbeeld.

Winnen/winnen

Bewaard onder Persoonlijk, Vaderschap | 3 Comments

Tags: , ,

Het gevaar van veiligheid

Geplaatst op 9 November, 2009 

Steve en Erin Pavlina. Misschien zeggen deze namen je niets. Ik kende ze een jaar geleden ook niet tot ik hun blogs ontdekte op Internet. Steve blogt op www.stevepavlina.com over ‘Personal development for smart people’ en Erin blogt op www.erinpavlina.com over ‘Spiritual Wisdom for Conscious People’.

Steven en Erin zijn wat je kunt noemen een ‘blogpaar’. Bloggen zullen ze hopelijk nog heel lang blijven doen maar niet meer als ‘paar’: ze gaan scheiden. Niet bepaald opmerkelijk nieuws want scheidingen komen in de beste families voor.

Maar wat het nieuws van hun scheiding wel opmerkelijk maakte, was dat Steven en Erin er allebei over schreven op hun blog. Steve schreef erover in ‘Separation’ en Erin in ‘Our separation’. De openheid, helderheid en respect waarmee Steve en Erin over hun scheiding schrijven heb ik nog niet eerder gezien.

Steve schrijft dat hij en Erin genoeg van elkaar houden om te zien dat ze elkaar de vrijheid moeten geven zodat ze ieder hun eigen persoonlijke dromen kunnen realiseren.

Erin schrijft dat hun wensen en verlangens in de loop der jaren steeds minder met elkaar te verenigen waren en dat ze op een gegeven moment voortdurend compromissen aan het sluiten waren omwille van het geluk van de ander.

De grote vraag die Erin haar lezers stelt is deze: moet jij je sterkste wensen en verlangens onderdrukken om samen te zijn met je partner?

Niet alleen relaties maar ook bijvoorbeeld de vaste baan, verzekeringen, vakbonden en religie, vinden naar mijn idee hun oorsprong in een haast onverzadigbare behoefte om het leven steeds veiliger te maken. En als je dan de bijsluiter van zo’n veilig leventje leest, dan staat daar met kleine lettertjes: ‘heeft een sterk verdovende werking op elke vorm van avontuur tot de dood erop volgt’.

Het is niet toevallig dat veel methodes op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en zelfrealisatie, met oefeningen werken die als doel hebben je te helpen om bewust de comfort zone te verlaten en om de twilight zone van angst en onzekerheid te betreden.

Terug naar de vraag van Erin Pavlina. Ik vrees dat ik wel een aantal verlangens al een tijdje op een laag pitje heb gezet terwijl ze het liefst op groot vuur tot realisatie komen. In de zomer eens een maand op de motor door Europa toeren bijvoorbeeld. Of ergens in hartje Parijs op een plein gitaar spelen lijkt me ook wel kicken.

Het gevaar van veiligheid

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: , , , ,