Warren Buffett in ‘12 Life Lessons from Warren Buffett to Being a More Compassionate Writer‘ . Artikel geschreven door gastschrijver Scott Dinsmore op het blog Write To Done

Met deze overvloed gedachte, afkomstig uit de nieuwsbrief ‘Compassionate Parenting‘ , wens ik iedereen alvast een fijne jaarwisseling toe en een vreugdevol en overvloedig 2010. Een jaar van meer oplossingen dan problemen, ik kan haast niet wachten…

Ik wilde kleding sorteren om naar het kringloopcentrum te brengen. De keuzes zijn snel gemaakt omdat ik precies weet wat ik al lange tijd niet heb gedragen en wat ik nooit meer zal aantrekken omdat ik me er niet meer prettig in voel. De kleren zijn nog in goede staat, hebben een tijdje bij me gepast maar doen dat nu niet met. Logisch om ze dan naar het kringloopcentrum te brengen zodat iemand anders er nog plezier aan kan beleven. Tevens een manier om de overvloed te laten stromen: weggeven wat je zelf niet meer nodig hebt.

Het stapeltje voor het kringloopcentrum ligt klaar. Maar dan gebeurt het: ik pak elk kledingstuk nog eens in mijn handen en vraag me af of het echt wel zeker is dat ik dat kledingstuk nooit meer aantrek.  Misschien dit shirtje nog maar bewaren want dat stond toch altijd zo leuk op die zwarte broek. En dat andere shirtje is misschien handig voor het geval dat…  En zo komt er bij elke kledingstuk dat door mijn handen gaat een verhaaltje.

Die verhaaltjes over ‘toch maar bewaren voor het geval dat…’ kloppen niet, het zijn echo’s van mijn gehechtheid aan die kleren. Gehechtheid kent geen logica want ook al zou ik die kleren bewaren, ik trek ze nooit meer aan.  Gehechtheid maakt loslaten ook zo moeilijk.

De kleren liggen ondertussen bij het kringloopcentrum. Ik hoop dat ze snel een nieuwe eigenaar vinden.

Ook een alledaagse indicator voor gehechtheid is boodschappen doen in de supermarkt met in je hoofd dat ene gerecht dat je graag wilt klaarmaken. Moet je opletten wat er in je gebeurt als één of meerdere ingrediënten zijn uitverkocht. Op het moment dat je ontdekt dat je dat ene gerecht niet kunt klaarmaken, laat de gehechtheid zich voelen. Ook aan een idee of plan kun je gehecht zijn.

Wat ik zaterdagavond van Sinterklaas heb gezien was overvloed. Een bijna belachelijke overvloed. Met belachelijk bedoel ik dat naarmate de avond vorderde, het uitpakken steeds sneller ging om toch maar die hele stapel cadeaus te kunnen afwerken. Kinderen die zo snel mogelijk het papier van een cadeau afscheurden en meteen nadat ze het cadeau herkenden (milliseconden werk), snel begonnen met het uitpakken van het volgende cadeau. Het had wel wat weg van lopende band werk waar alles draait om productiviteit.

Het woord overvloed roept bij mij allerlei prettige associaties op. Ik doe mijn best me bewust te zijn van de overvloed die overal is. Vaak komt dat erop neer het vanzelfsprekende wat minder als vanzelfsprekend te beschouwen. Een vis heeft pas in de gaten dat het omringd was door een overvloed aan water als het op het droge ligt te spartelen.

En toch voelde ik me zaterdagavond wat ongemakkelijk bij die overvloed aan cadeaus.

Bij Tai Chi leer je bewegingen te vertragen en met volle aandacht te maken, om de bewegingen op te vullen met aandacht. Iemand met Tai Chi ervaring ziet al gauw of de beweging die iemand maakt, gevuld is of niet, of de beweging vol is of leeg.

Ik denk dat het met cadeaus uitpakken ook zo werkt. Dat die overvloed aan cadeaus pas echt als overvloed wordt ervaren als het uitpakken wordt vertraagd en met zo volledig mogelijke aandacht gebeurt. Is die aandacht er niet, dan is die overvloed aan cadeaus gewoon een grote berg papier, karton en plastic.

We hebben allemaal de gave van aandacht, we kunnen kiezen waar we aandacht aan geven  en hoeveel. Overvloed vraagt te worden opgevuld met aandacht want pas dan komt het tot rijkdom.

Het leven van alledag is mijn goudmijn en uit alledaagse gebeurtenissen peuter ik het goud.

Leven is rijk en overvloedig. Het trekt soms aan mijn mouw, duwt me in de rug om me opmerkzaam te maken op die rijkdom en overvloed. En soms, als ik doorga met het negeren van die signalen, slaat het leven me op de bek om mijn aandacht te krijgen.

Ik stond laatst in de supermarkt en wilde een bepaald product hebben. Laat dat ene product nou net uitverkocht zijn. Ik voelde me meteen gespannen en geïrriteerd. Dan weet ik dat ik weer aan mijn mouw getrokken wordt: kijk eens goed om je heen…. En wat zag ik: een overvloed aan andere producten waarmee ik ook iets lekkers kon koken.

Misschien denk je: wat is hier de rijkdom nou van, dat is toch hartstikke simpel? Klopt want jij had die ervaring niet.  De rijkdom zit in het ervaren zelf, in het herkennen, erkennen en benutten van het gevoel van spanning en irritatie als een wake-up call. Om daarna weer 360 graden om me heen kunnen zien in plaats van alleen dat kleine stukje zien van dat product dat er op dat moment niet was.

Van dit soort gebeurtenissen en ervaringen heb ik dus mijn droombaan gemaakt: goudzoeker.

Ik zoek naar het goud in het leven van alledag. Dat zit in allerlei onverwachte gebeurtenissen en ervaringen verstopt waarvan sommige op het eerste gezicht helemaal niet zo leuk zijn. Maar uit de niet zo leuke ervaringen valt het meeste te halen.  Het enige dat je als goudzoeker moet doen is nieuwsgierig zijn en jezelf heel veel vragen stellen.

Heb je het goud in de ervaring ontdekt, dan moet je de ervaring delen, erover vertellen of schrijven. Of de ervaring gebruiken bij het werk dat je doet of bij iets anders, als je er maar iets mee doet. Want delen is de nieuwe rijkdom.

Als je dat doet ben je één van de vele nieuwe miljonairs op deze planeet. Alchemie nieuwe stijl: goud maken uit het alledaagse.

Lees ook: patatje chaos

Vanuit deze perceptie kan ik me het idee van schaarste, het idee dat de behoeften groter zijn dan de middelen, wel voorstellen. Materie als behoeftebevrediging klinkt voor mij als een eenzijdige manier om behoeften te bevredigen. Of je nou behoefte hebt aan acceptatie, erkenning, zorg, warmte, contact, verbinding of wat dan ook: koop meer spullen!

Dat werkt toch niet?

De vaart van de wel-vaart is zo hoog geworden dat de wel-vaart haar eigen benen niet meer kon bijhouden en is gestruikeld. Doodmoe en uitgeput. Game over.

Als ik welzijn hoor, dan hoor ik wel-ZIJN. Het woord ‘zijn’ klinkt voor mij als iets dat nu is, als iets dat er al is. Welzijn is wel-zijn met dat wat er is: de zon op je huid, de wind door je haren, de lach van een kind, de groet van een vriend of vriendin. Geen vaart naar meer, nog meer en veel meer, maar wel-zijn met de overvloed van dat wat er nu is.

Wel-zijn is er altijd, of er nou wel-vaart is of niet. De economie kan krimpen en de wel-vaart dalen, maar als je jezelf openstelt om te genieten van de zon, de wind, een lach of een groet, of van al die andere ontelbare immateriële dingen, hoe meer momenten van wel-zijn je ervaart.

Wel-zijn is volgens mij hetzelfde als gelukkig zijn. En je hoeft er geen planeet voor te vernietigen.

Wat is het geheim van het succes van een zelfstandige? Vertel me jouw gouden tip of advies voor mensen die graag zelfstandig ondernemer willen worden! Graag op basis van je eigen ervaring, als je wilt met een kort eigen
verhaaltje erbij. Welke valkuilen ben jij tegengekomen en hoe heb je het opgelost? Wat is het belangrijkste om op te letten?

Petra verzamelt materiaal voor een boekje met tips en adviezen voor mensen die twijfelen of ze het wel kunnen, zelfstandig ondernemer zijn, en of het niet heel erg zwaar is.

Als je zin hebt om ook een bijdrage te leveren aan haar boekje, neem dan contact op met Petra Maartense. Haar contactgegevens staan op haar blog ‘De vliegende schildpad‘.

Hier mijn kijk op ondernemen:

Over ondernemen zijn ontelbaar veel boeken en websites vol geschreven. Allemaal wijsheid, kennis, inzichten en ideeën van ANDEREN. Ook voor degene die dit stukje leest: jij leest over iets dat werkt voor een ander. Die ander dat ben ik, de schrijver van dit stukje. Wat voor jou, de lezer werkt, weet ik niet. Misschien werkt wat voor mij werkt ook voor jou. Misschien ook niet. Dit is de tijd, niet alleen op het gebied van ondernemen, om alles wat anderen zeggen en schrijven te gebruiken als hulpmiddel bij het ontdekken van wat er in JOU leeft! Ontdekken van JOUW waarheid! Ontdekken van JOUW innerlijke ondernemer! Als Columbus het advies van andere ondernemers had opgevolgd had hij Amerika echt niet ontdekt.

Ik heb een ondernemingsplan bestaande uit maar een paar woorden:
‘Ik doe waar ik blij van word. En als jij daar ook blij van wordt, dan doen we samen waar we blij van worden.’

Dat is bij alles wat ik wil doen, bij alle keuzes, bij alle stappen, mijn wegwijzer. Het is de wegwijzer die me wegvoert van de weg van anderen. Het is de wegwijzer die me mijn eigen weg wijst. Door daar trouw aan te zijn en daarover steeds opnieuw te reflecteren, is ondernemen voor mij een intuïtief avontuur geworden. Bijzondere kansen, mogelijkheden, mensen, zogenaamde toevalligheden, stromen in overvloed.

Door mezelf letterlijk en figuurlijk af te stemmen op mijn gevoel, het gevoel in mijn lijf, krijg ik de feedback die ik nodig heb. De feedback die mij vertelt of ik mijn ‘ondernemingsplan’ trouw ben, of ik wel doe wat ik leuk vind en of ik er wel blij van word.

Door daar trouw aan te zijn omzeil ik ook de grootste valkuilen: de weg van een ander volgen. De weg van een ander volgen lijkt soms verleidelijk. Vooral als die ander een zogenaamde ‘expert’ is en al veel ervaring heeft en het klappen van de zweep kent. Wat voor die ander werkt hoeft voor jou niet te werken. En de tijd verandert steeds sneller. Wat gisteren werkte, werkt morgen misschien niet meer.

Een andere beruchte valkuil bij het ondernemen is geloven in schaarste. Geloof in overvloed! Bedenk je eigen economie, een economie gebaseerd op ondernemen vanuit overvloed, vanuit gelijkwaardigheid, vanuit respect voor mensen en de planeet, vanuit respect voor het leven. Vier en dien het leven en het leven viert en dient jou. Herdefinieer het begrip succes. Als succes alleen betekent een hoop geld, dan is dat een armoedige vorm van succes. Alles wat je met plezier doet, waar je blij van wordt, alle waarde die je bijdraagt aan anderen en de planeet, is succes. Herdefinieer alles.

De planeet schreeuwt het uit om mensen die hun eigen weg gaan. Obstakels zul je tegenkomen tijdens je weg. Elk obstakel en elk probleem is je bondgenoot en helpt je om te leren en te groeien, om sterker te worden en om vooruit te komen.

Randy Pausch zei het als volgt:
“Muren zijn er om de mensen tegen te houden die het niet graag genoeg willen. Ze zijn er om de ánderen tegen te houden.”

De omstandigheden om te gaan ondernemen zijn nog nooit zo ideaal geweest als nu. Ga aan het roer staan en laat de wind en de zeilen je meenemen. Maar stuur zelf.

Die trechter is dan mijn fysieke lichaam dat nu eenmaal beperkingen kent. Zo heb ik maar twee handen en kan ik maar één tekst tegelijk schrijven. Mijn lichaam heeft ook tijd nodig voor eten en drinken en rusten. Ik kan dus niet alle tijd besteden aan het schrijven van wat ik in gedachten en beelden heb gezien. Ik zou er natuurlijk heel lang over kunnen doen maar ondertussen blijven de ideeën gewoon stromen. Met mijn fysieke lichaam kan ik al die ideeën niet bijbenen.

Niet alles wat ik in de wereld van gedachten en beelden ervaar kan ik neerzetten in de fysieke wereld. Veel van de gedachten en beelden blijven achter in hun wereld en stromen niet door naar de fysieke wereld. En dat besef blokkeert me wel eens om er toch maar aan te beginnen. Waarom zou ik aan een creatief proces beginnen als ik van te voren al weet dat er veel van de schoonheid achter blijft? En wat heb ik aan al die overvloed aan schoonheid als ik de bijbehorende gedachten en beelden niet kan vertalen naar de fysieke wereld?

Sinds kort weet ik het antwoord. Die overvloed aan prachtige gedachten en beelden die ik heb, vertaal ik via mijn lichaam naar een blog, een verhaal of boek. Een deel van de schoonheid blijft achter als gedachte en als beeld. Een ander deel neemt via mijn lichaam de vorm aan van een leesbare tekst.

Dit lijkt een beetje armzalig maar dat is het niet. Want wat gebeurt er als iemand die tekst leest? Juist, die krijgt daar weer allerlei gedachten en beelden bij! Van de overvloed aan schoonheid verdwijnt niets! De tekst is alleen maar een tussenvorm tussen de schoonheid van de gedachten en beelden van de schrijver en die van de lezer. De overvloed aan schoonheid blijft behouden en stroomt via de tekst van de schrijver naar de lezer.

En daarom heb ik toch maar besloten om dit op te schrijven.

Terug thuis merkte ik dat ik zin had om wat te geven, om iets weg te geven. Gisteren was een dag van ontvangen geweest, een verrassing die zomaar uit de lucht was komen vallen en vanochtend had ik zin om wat weg te geven. 

Ik liep terug naar het winkelcentrum en kocht er bloemen voor iemand die een periode vol veranderingen doorleeft. Bloemen als blijk van erkenning en steun. Deze boodschap die ik de bloemen wilde laten vertellen maakte de bloemen nog mooier dan ze al waren. Ik passeerde de muzikant weer en deed wat geld in het doosje dat hij op de grond had liggen. 

Onderweg naar huis had ik de beleving van mezelf lichter te voelen, letterlijk en figuurlijk lichter. Geven, als het vanuit het hart is, maakt lichter en het doet de overvloed stromen. Door het geld te laten rollen kunnen de bloemmist en de muzikant daar op hun beurt ook weer leuke dingen mee doen. De gedachte daaraan maakt geld uitgeven nog leuker dan het al is.

Volgens de zo geprezen marktwerking leidt concurrentie tot betere producten tegen lagere prijzen. Maar ik geloof daar nu niet meer in. Concurrentie is voor mij een dogma uit een oude doos.

De meest wezenlijke behoefte die wij mensen met elkaar delen is de behoefte om een bijdrage te leveren. Deze behoefte vertaalt zich naar co-creatie, participeren in het samen creëren. Één van de meest inspirerende ontwikkelingen op dit gebied vindt momenteel  plaats op het Internet waar steeds meer innovatieve producten en diensten ontstaan. Mensen vormen er  intelligente groepen en leveren in flexibel netwerkverband een bijdrage.

Co-creatie gaat over het samen delen en over het geloof in overvloed. Concurrentie gaat over het tegen elkaar strijden en het geloof in schaarste. Concurrentie is UIT. Co-creatie is IN.