Daarboven oordelen ze ook

Geplaatst op 1 May, 2012 

Je kunt mij uit de naam van ‘onvoorwaardelijke liefde’ een channeling uit hogere sferen voorschotelen maar als ik daarin hoor  dat er bij herhaling stevig geoordeeld wordt over eigenschappen die nou eenmaal zo kenmerkend zijn voor ons mens-zijn, dan voelt dat voor mij niet als liefde maar als oordelen. En daarvan hebben we op aarde al genoeg.

Ik kan er trouwens best om lachen als ze ons vanuit dimensies waar alleen maar liefde bestaat, vertellen dat we bijvoorbeeld moeten stoppen met over onszelf en over elkaar te oordelen. Dan is het net of ze daarboven een niet al te beste basistraining ‘Geweldloze Communicatie’ achter de rug hebben. Deelnemers aan zo’n training roepen ook op te stoppen met oordelen en zonder dat ze het zelf in de gaten hebben, oordelen ze er vrolijk op los over de oordelen van een ander. Je kunt zulke mensen het beste een jaartje links laten liggen tot ze weer een beetje bij bewustzijn zijn gekomen.

Op oordelen uit hogere sferen zich ik echt niet te wachten maar misschien hebben ze daarboven niks beters te doen.

flattr this!

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 8 Comments

Tags: , , , ,

Afscheid van een warm mens

Geplaatst op 13 April, 2012 

Deze week kreeg ik het bericht dat het definitieve afscheid van J. nog slechts een kwestie van enkele dagen is. Misschien dat hij op dit moment nog leeft, misschien ook niet.

Dat wat we werk noemen, of het nou het realiseren van projecten is, het halen van deadlines, het realiseren van vooraf gestelde doelen, is niet waardoor mensen ons later zullen herinneren.  Dat wat maakt dat mensen ons later herinneren, zijn die typisch menselijke dingetjes zoals ‘s morgens op kantoor koffie zetten en je collega’s vragen hoe het thuis is en hoe het weekend was.

En die gedachte is de rijke nalatenschap van J. en het is aan ons allen er iets mee te doen. Makkelijk is het niet, nodig wel.

Lees ook:

 

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk | 9 Comments

Tags: , , , ,

Verliefd op het leven

Geplaatst op 9 April, 2012 

Ik schrijf niet zo vaak over films en zie er meestal een beetje tegenop om het verhaal samen te vatten. Want hoe mooi en meeslepend het verhaal ook is, het meest bijzondere van een mooie film zijn de gevoelens die de film oproept.  En die gevoelens komen niet echt uit de verf met een samenvatting van het verhaal.

Vrijdagavond laat zag ik de prachtige en ontroerende film  ‘As it is in Heaven’. Ik zou deze film tekort doen als ik hier alleen het verhaal zou samenvatten. Voor wie deze film niet kent: een prima samenvatting kun je hier lezen
http://nl.wikipedia.org/wiki/As_It_Is_in_Heaven

Wat me het meest raakte, is de schoonheid van een groep mensen die door een diepgaand veranderingsproces gaan. Het is niet alleen mooi in de zin van dat mensen als gevolg van dat proces sinds lange tijd weer in staat zijn om verliefd te worden, maar ook mooi in de zin van dat ze weer in staat zijn hun pijn te uiten, hun ingehouden boosheid los te laten, jarenlange conflicten in de openheid te brengen en pijnlijke beslissingen te nemen. Ze zijn weer in staat het leven ten volle te leven, met alle verschillende kanten die daarbij horen.

Je zou de film kunnen zien als een eerbetoon aan het leven als mens. Een film die maakt dat je weer zin krijgt om verliefd te worden op het leven. Er weer zin in hebben, wordt prachtig weergegeven door het lied dat Gabriella, die door haar man wordt mishandeld, zingt:

En waar zo’n groep mensen die samen met elkaar in verandering zijn, die leren zich te verbinden met zichzelf en met elkaar, toe in staat is, blijkt uit het slot. Het koor is voor een wedstrijd in Oostenrijk. Hun dirigent Daniël die het hele veranderingsproces op gang heeft gebracht en daarbij ook zelf door dat proces is gegaan, krijgt net voor aanvang van het optreden een hartaanval en kan, terwijl hij in het toilet valt en op de grond ligt, horen wat zijn koor in beweging brengt.

Lees ook: Waar menselijkheid toe in staat is

flattr this!

Bewaard onder Films | 9 Comments

Tags: , , , ,

Naar schaamte luisteren

Geplaatst op 3 April, 2012 

Het langverwachte vervolg op ‘The power of vulnerability’ van Brene Brown heet ‘Listening to shame’. Net zo indrukwekkend, ontroerend en confronterend.

Lees ook: De kracht van kwetsbaarheid

flattr this!

Bewaard onder Inspiratie | Reageer

Tags: , , ,

Krachtpunt

Geplaatst op 9 March, 2012 

Wat een ontroerende reacties allemaal op het verhaal over J.  Reacties via deze blog, via Twitter en Google+.

Je zou kunnen zeggen dat J. niet meer is wie hij was. Of dat hij tussen al het ‘niet weten’ door, slechts heel even weer de oude J. is, bijvoorbeeld als hij vraagt hoe het met mijn dochter is.

Maar er is geen verwarde J., net zo min als er een oude J. is.

Als ik naar zijn krachtpunt kijk, dat wat hem vroeger voor mij zo’n warm mens maakte, dan heeft hij dat krachtpunt nog steeds: het krachtpunt om mensen te raken. Het enige verschil is dat hij het misschien anders gebruikt.

Als ik alle reacties lees op het verhaal over J., dan raakt hij nog steeds iets aan. Bij mij en via de verhaaltjes bij anderen. J. doet nog steeds wat J. deed.

Lees ook:

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk | 1 Comment

Tags: , ,

Als je weet dat je het niet meer weet

Geplaatst op 8 March, 2012 

Deze week sprak ik J. weer. Ik belde hem naar aanleiding van een verhuisbericht dat hij nu in een ander zorgcentrum woont. Ik had begrepen dat zijn situatie in korte tijd  zodanig was veranderd dat het nodig was voor hem om naar een gesloten afdeling te verhuizen.

Bij het horen van zo’n bericht gaan allerlei verhalen met elkaar in gevecht om voorrang. Het eerste verhaaltje dat ik opmerkte was dat dezelfde J. die zo van wandelen houdt en van lekker buiten zijn, nu opgesloten zit.

De stem die ik door de telefoon hoorde klonk verzwakt maar de boodschap klonk er duidelijk in door: ‘Ik weet het niet meer, ik weet het niet meer, ik weet het niet meer…’.

Hij weet het, bedacht ik me. Hij weet dat hij het niet meer weet, hij weet wat er aan de hand is en dat maakt hem bang. Op zo’n moment is een telefoon echt een rotding, wil je bij die ander zijn en even verbinding maken, even zachtjes aanraken.

Misschien bracht mijn stem iets van een herinnering naar boven:  ‘Hoe is het met je dochter?’ klonk het zachtjes.

Hij weet het.

‘Hij slaapt veel’ had de verpleegster gezegd. Ja, dat zou ik ook doen als ik wist dat ik het niet meer wist. Heel veel slapen. Misschien wel voor altijd.

Slaap lekker J.

Lees ook: Een warm mens

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk | 5 Comments

Tags: ,

Volgende pagina →