Ik voel me vandaag miserabel
Geplaatst op 27 May, 2011
Als ik met de trein reis, is mijn favoriete bezigheid een boekwinkeltje induiken om de wachttijd te doden. Nadeel van die boekwinkels is dat er meestal een volle muur is bekleed met allerlei magazines. Het is een muur vol met hoe het leven ‘moet’ zijn maar niet is. En voor wie het leven niet is zoals het ‘moet’ zijn, biedt diezelfde muur wat je moet eten, aantrekken, opsmeren, doen en loslaten, om het leven wel te leven zoals het ‘moet’ zijn.
Met de realiteit heeft het allemaal bijzonder weinig te maken, met geld verdienen des te meer.
Twitter lijkt soms ook op zo’n muur in de boekwinkel. Het gaat er met iedereen geweldig goed en iedereen weet precies wat je moet doen om ervoor te zorgen dat het geweldig goed met je gaat. Ik geloof dat niet, net zoals ik die muur in de boekwinkel niet geloof. Ik geloof wel de tweet van Jos Peschen:
Leven kent pracht en pijn. Tweets lijken alleen pracht te kennen. Zit pijn nog in de taboe sfeer? Nou, ik voel me vandaag miserabel!
Bewaard onder Mening | 9 Comments
Tags: leven, pijn, realiteit, twitter
Levenskunst
Geplaatst op 12 May, 2011
Levenskunst is een prettig klinkend synoniem voor de kunst om te rouwen.
Bewaard onder Mening | 2 Comments
Huwelijksgeloften
Geplaatst op 12 August, 2010
Bij aankomst op de camping op de eerste dag van de motorvakantie, had ik die sensatie van het juiste ding doen op de juiste plaats en op het juiste moment. Zo’n sensatie kun je voelen in je hele lijf, een soort van voelend weten. Ik had de juiste keuze gemaakt om er een weekje alleen op uit te trekken.
Er was ook twijfel geweest: is het weer wel goed genoeg, loopt thuis alles naar wens als ik er een week niet ben? Dat klinkt belachelijk, iets gaan doen waar je enorm veel plezier aan beleeft en tegelijkertijd twijfel. Maar zo belachelijk is het niet als je bedenkt dat de menselijke denkgeest niet één harmonieus geheel is maar een bonte verzameling van verschillende geluiden die door elkaar heen tetteren.
De vraag is dan steeds: aan welk geluid geef je aandacht en op grond van welke geluiden maak je keuzes? Welke geluiden klinken altijd hard en dominant en wat hebben die zachtere geluiden op de achtergrond te vertellen?
Soms helpt het om jezelf de vraag te stellen: hou ik genoeg van mezelf om X te doen. Die vraag brengt een shift teweeg in het keuzeproces. Ja, ik hou genoeg van mezelf om op motorvakantie te gaan. En dat kritische geluid dat voor de twijfel zorgt, gebruik ik om vooraf de weersverwachtingen te controleren en om thuis alles zo goed mogelijk achter te laten en om af te spreken dat er elke avond even telefonisch contact is.
‘Hou ik genoeg van mezelf om X te doen’ wil niet zeggen dat je overal maar ja tegen moet zeggen. Genoeg van jezelf houden betekent zowel ja als nee zeggen. Ja zeggen tegen die nieuwe baan en nee tegen die relatie die al lang niet meer werkt. Ja zeggen tegen die vakantie en nee tegen die buurvrouw die steeds je persoonlijke grenzen overschrijdt.
Kort voor vertrek had ik de film ‘The Heartbreak Kid’ nog gezien met Ben Stiller in de hoofdrol. In deze film komt een echtpaar voor dat in Mexico hun huwelijksgeloften hernieuwt.
Van alle relaties die we hebben, vergeten we soms onze relatie met het leven. Een relatie die er altijd is en die een bron van inspiratie is voor boeken, muziek en films. Die relatie heeft net als alle andere relaties zo af en toe wat aandacht nodig. Die relatie wil net als dat stel in ‘The Heartbreak Kid’ deed met het hernieuwen van hun huwelijksgeloften, ook weer opnieuw horen: ja ik wil!
En wat is voor een liefhebber van motorrijden en kamperen nou een mooier moment om dat opnieuw te ontdekken en tegen het leven te zeggen: ‘Ja ik wil’ dan tijdens een motorvakantie?
Bewaard onder Persoonlijk | Reageer
Tags: keuzes, leven, motorvakantie
Jezelf zorgen maken vanuit betrokkenheid
Geplaatst op 20 July, 2010
Vraag aan mensen waarom ze zich zorgen maken en je zult onder andere horen dat ze zo betrokkenheid zijn en dat ze ergens mee begaan zijn. Dat klinkt mooi: betrokkenheid en ergens mee begaan zijn.
Natuurlijk geven we allemaal (OK, er zijn uitzonderingen) om de aarde, het milieu en onze medemens. En om daar uiting aan te geven maken we ons zorgen.
Maar als je je geen zorgen maakt, ben je dan onverschillig en harteloos? Kan het je dan niks schelen? In de ogen van mensen die zich vaak en veel zorgen maken is dat zo ja. Als je zorgeloos kunt zijn, zien zij je als ongeïnteresseerd en niet betrokken. Zorgeloosheid scoort goed op de irritatieschaal van hen die overlopen van de zorgen.
Maar of je echt betrokken bent en begaan bent met het lot van de aarde, het milieu en de medemens, wordt niet bepaald door jezelf er zorgen over te maken. Het deel van ons brein dat zich zorgen maakt, kan zich letterlijk overal zorgen over maken. Om alles. Maar denk je dat dat deel van het brein dat doet vanuit betrokkenheid? I don’t think so.
Jezelf zorgen maken is een leuke afleidingsmanoeuvre van het brein om niet in het hier en nu te zijn. Het haalt je uit balans en uit je kracht en berooft je van je energie. Jezelf zorgen maken kan ook een leuk surrogaat zijn voor actie. Niks doen en jezelf zorgen maken scoort dan toch nog vrij aardig op de schaal van betrokkenheid zo wil het brein dan doen geloven (en daarmee zeg ik niet dat mensen die zich zorgen maken niks doen).
Worry never robs tomorrow of its sorrow, it only saps today of its joy. Leo Buscaglia
Bewaard onder Citaten, Mening | 14 Comments
Tags: betrokkenheid, leven, zorgen
Zorgeloos leven
Geplaatst op 19 July, 2010
Zorgeloos leven willen we allemaal.
Ik had vandaag zo’n moment van zorgeloosheid, zo’n goddelijk moment dat alles OK is. Niet dat alles dan perfect is op dat moment, maar een moment van acceptatie, overgave en aanwezig zijn. Maar laat ik het niet te technisch maken want ik wil naar het volgende toe.
Als je ook eens zo’n moment hebt, moet je voor de gein eens een experimentje doen. Zoek op YouTube een video op over de problemen op aarde. Je weet wel: iets over de economie en het milieu en dat het met de aarde zo slecht gaat en dat als we met z’n allen niet heel snel anders gaan leven, we zullen uitsterven. Zo’n filmpje moet je dan even bekijken op een moment van zorgeloosheid.
Wat denk je dat er gebeurt? Dikke kans dat je je weer zorgen gaat maken. Maar er is nog een andere mogelijkheid en die ervaarde ik vandaag. Ik zat naar zo’n filmpje te kijken en begon me inderdaad zorgen te maken. Maar niet over dat het met de aarde zo slecht gaat en dat we uitsterven en zo, maar dat ik zo zorgeloos was. Ja, ik maakte me zorgen over mijn zorgeloosheid. Zo van: is dat wel normaal, zou ik me niet beter zorgen gaan maken, ben ik nou niet vreselijk onverschillig? Amazing!
Dus we willen wel allemaal zorgeloos leven maar we willen het niet helemaal. Een deel van ons wil door blijven gaan met zorgen maken. Dat deel is super creatief in het bedenken van dingen waar het zich zorgen over wil maken. En als het niks kan vinden omdat je net even heerlijk zorgeloos bent, dan grijpt het de zorgeloosheid aan om zich zorgen over te maken.
Nou snap ik ook waarom het niet werkt als iemand zegt: ‘Je hoeft je geen zorgen te maken’. Maar als je je dan toch zorgen maakt, doe het dan zorgeloos. Want als je je zorgen kunt maken om zorgeloosheid, dan kan het andersom ook: zorgeloos zijn over je bezorgdheid.
Bewaard onder Persoonlijk | 5 Comments
Al Mijn Relaties
Geplaatst op 10 June, 2010
Na het schrijven van de vorige blogpost herinnerde ik me ‘Al Mijn Relaties’ oftewel ‘All My Relations’ oftewel ‘Mitakuye Oyasin’.
Mitakuye Oyasin is een gebed van de Latoka Sioux indianen en het betekent: ‘Al Mijn Relaties’. Het is een gebed van eenheid en harmonie met alle levensvormen:
Op Wikipedia staat de Engelse vertaling van Mitakuye Oyasin:
Aho Mitakuye Oyasin….All my relations. I honor you in this circle of life with me today. I am grateful for this opportunity to acknowledge you in this prayer….
To the Creator, for the ultimate gift of life, I thank you.
To the mineral nation that has built and maintained my bones and all foundations of life experience, I thank you.
To the plant nation that sustains my organs and body and gives me healing herbs for sickness, I thank you.
To the animal nation that feeds me from your own flesh and offers your loyal companionship in this walk of life, I thank you.
To the human nation that shares my path as a soul upon the sacred wheel of Earthly life, I thank you.
To the Spirit nation that guides me invisibly through the ups and downs of life and for carrying the torch of light through the Ages. I thank you.
To the Four Winds of Change and Growth, I thank you.
You are all my relations, my relatives, without whom I would not live. We are in the circle of life together, co-existing, co-dependent, co-creating our destiny. One, not more important than the other. One nation evolving from the other and yet each dependent upon the one above and the one below. All of us a part of the Great Mystery.
Thank you for this Life.
Voor mij zit er in de zin ‘We are in the circle of life together, co-existing, co-dependent, co-creating our destiny’ een vergissing want ik denk dat in plaats van co-dependent wordt bedoeld interdependent. Tussen co-dependent en interdependent zit een wereld van verschil maar verder is het een prachtig gebed.
Als ik vanuit het gedachtegoed van Mitakuye Oyasin kijk naar ‘Spiritualiteit gaat over relaties. God bestaat in de kwaliteit van onze relaties’, dan kan ik me helemaal voorstellen dat het zo is. Mitakuye Oyasin en ik hebben elkaar weer gevonden en als dank draag ik deze blogpost op aan ‘Al Mijn Relaties’.
Bewaard onder spiritualiteit | 7 Comments
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.