Aikido als spirituele gids naar vrijheid

Geplaatst op 16 February, 2010 

Ik ben een prachtig mooi boek aan het lezen: ‘The practice of freedom‘ van Wendy Palmer. Het boek heeft als subtitel: ‘Aikido principles as a Spiritual Guide’.

In het kort komt het erop neer dat Wendy Palmer de Akido principes aanhaalt als kompas en als bron van inspiratie voor het alledaagse leven. Hoe kunnen we ons besef van vrijheid, vitaliteit en integriteit behouden onder de druk van het leven? Hoe kunnen we onze negativiteit in liefde transformeren en hoe bewegen we van reageren (op een situatie) naar vrijheid? Dat zijn vragen waar de principes van Aikido antwoord op geven.

Het is niet een boek om even snel te lezen, integendeel. Het is een boek om na elke bladzijde even pauze te nemen om het te laten inwerken. Het is een boek vol herkenning van ‘Oh ja, dit wil ik ook anders doen, en dat ook en…’.

Wat me vooral opvalt tijdens het lezen, is op hoeveel momenten ik dagelijks reageer vanuit weerstand. Weerstand tegen wat er om me heen gebeurt, weerstand tegen wat er in mij gebeurt. Weerstand, weerstand en nog eens weerstand. En dat is precies waar de principes van Aikido een uitweg bieden: overgave. Overgave als vorm van empowerment.

Afgelopen weekend las ik een stukje dat precies aansluit bij mijn creatieve schrijfproces en de angst en opwinding die ik daarbij ervaar. Wendy Palmer schrijft:

‘An ordeal, such as a black belt test (….) can be a challenging and exciting event when we face it willingly. In this case there is some foreknowledge, some sense that the upcoming event will have moments that will be difficult, even frightening, or painful. Nonetheless, participants willingly submit to the situation, encouraged by the possibility of growth.’

En verder: ‘But by going through the process, we face this fear and become stronger‘.

En dat is wat niemand je vertelt voordat je jezelf in een nieuw avontuur stort met onbekende afloop.

En dat is maar goed ook. Ik herinner me nog mijn hardlooptrainingen. Aan het begin van de training vroegen we de trainer altijd naar zijn programma voor die dag. Hoe vaak we het ook vroegen, hij vertelde het ons nooit. Na de training, als we helemaal stuk zaten, vroeg hij wel eens: ‘Als jullie van te voren hadden geweten dat jullie dit gingen doen, was het dan ook gelukt?’. Ons antwoord was:  ‘Nee’. Als we van te voren hadden geweten wat we die dag gingen trainen, dan waren sommigen er misschien niet eens aan begonnen. Als je van te voren niet weet wat je te wachten staat, kun je meer.

Het enige dat je kunt doen is accepteren wat voor je ligt en daar het beste maken, aangemoedigd door de mogelijkheid ervan te leren en te groeien.

En denk niet dat dit slappe hap is, kijk maar naar Aikido:

Aikido als spirituele gids naar vrijheid

Bewaard onder Boeken, Persoonlijk, Schrijven, Spiritualiteit | 12 Comments

Tags: , ,

Angst voor verlies – deel 2

Geplaatst op 9 February, 2010 

Na de cliffhanger waarmee ‘Angst voor verlies – deel 1‘ gisteren afsloot, volgt hier de ontknoping.

Ik dacht terug aan die muts. Het had me verbaasd hoe graag ik hem terug wilde hebben en wat het verlies ervan met me deed. Ik was bereid geweest 15 kilometer extra te fietsen om die muts terug te vinden. Het was toch maar een muts en toch……  Ik was iets verloren en dat deed wat met me.

Faalangst, zelfsabotage, weerstand en meer van dat soort ‘duistere innerlijke subroutines’ zullen best een rol spelen bij het schrijfproces, maar wat hier nog dieper onder ligt, is de angst voor verlies. Angst voor verlies levert de brandstof voor zelfsabotage en weerstand en kan er  aan de buitenkant uitzien als faalangst. Het is vaak niet de angst om te falen maar de angst  iets te verliezen die de boel blokkeert.

Als je langere tijd een plan hebt, een verlangen, een droom, dan bouw je daar een heel verhaal omheen zoals ideeën en beelden over hoe het er in werkelijkheid uit zou zien. Met zo’n verhaal bouw je als het ware een relatie op: je staat ermee op en gaat ermee naar bed :)

Je gaat aan de slag om je plan, verlangen of droom te laten uitkomen. Dat gaat een tijdje voorspoedig tot het op een gegeven moment serieus wordt en het plan, verlangen of droom daadwerkelijk op weg is naar realisatie. Dat is zo’n beetje het punt waarop een raket de aantrekkingskracht van de aarde nog voelt maar ook de gewichtloosheid van de ruimte. De raket kan twee kanten op: terug naar aarde vallen of nog wat extra kracht gebruiken om aan de aantrekkingskracht van de aarde te ontsnappen en te zweven in de gewichtloosheid.

Op dat cruciale punt van bijna-realisatie beginnen sabotage en weerstand harder te duwen en te trekken. Ik heb me lange tijd afgevraagd wat daarvan het nut is, ervan uitgaande dat alle gedrag, hoe zinloos het er ook uitziet, een bedoeling heeft.

Sabotage en weerstand hebben een beschermende functie, ze beschermen tegen de angst voor verlies. Het verlies dat zou ontstaan als het plan, verlangen of droom werkelijkheid wordt. Eenmaal werkelijkheid is er het verlies. Het verlies van het plan dat niet langer een plan is. Het verlies van het verlangen dat niet langer een verlangen is. Het verlies van de droom  die niet langer een droom is. Het verlies van het verhaal, de ideeën en beelden  Het verlies van de relatie met het verhaal.

En natuurlijk komt er voor dat verlies van alles in de plaats. Er komen ook weer nieuwe plannen, verlangens en dromen. Maar die relatie met dat ene plan, verlangen of droom is weg, voor altijd.

Alles verandert, alles is tijdelijk. En als je een leven lang van alles hebt verloren mag je aan het eind van de rit ook je eigen leven verliezen.

Leven is leren omgaan met verlies. Wij hebben in onze westerse cultuur niet de ceremonieën om op een emotioneel gezonde manier verliezen te vieren. We nemen er ook niet de tijd voor,  ‘mogen’ een dag, hooguit een week rouwen en ‘moeten’ dan weer overgaan tot de orde van de dag. We stapelen verlies op verlies zonder echt te voelen en te verwerken.

En daarom kan het minste of geringste verlies de angst voor verlies triggeren.

Wat betekent dit voor mijn schrijfproces?

‘When you want something, the whole Universe conspires to help you realize your desire’ (Paulo Coelho).

Het hele universum helpt om verder te schrijven. Door me mijn muts te laten verliezen, door me vragen te stellen via een blogvriendin en door me aan nieuwe inzichten te helpen.

Angst voor verlies – deel 2

Bewaard onder Persoonlijk, Schrijven | 8 Comments

Tags: , , , , ,

Die vervloekte sprookjes

Geplaatst op 21 January, 2010 

Ergens moeten we geleerd hebben dat er een punt komt in ons leven dat we altijd gelukkig zullen zijn. We moeten alleen nog even de ideale partner ontmoeten, die ene droombaan vinden, de jackpot winnen en die prachtige villa in Zuid-Frankrijk kopen. Liefde, succes, geld, gezondheid. Als we dat allemaal hebben zijn we voor altijd gelukkig.

Er zijn er ook die een kortere weg volgen naar altijd gelukkig zijn. Ze controleren en manipuleren de werkelijkheid net zo lang tot ze zich zo vaak en zo lang mogelijk blij voelen, alleen maar blij. En daarom hebben ze paniek in de tent als  ze zich verdrietig voelen, boos of bang.

Of we werken ons te pletter om dat punt te bereiken dat we altijd gelukkig zullen zijn, of we controleren en manipuleren erop los om nu alvast maar altijd gelukkig te zijn.  Ik gok op twee paarden want ik volg beide wegen :)

Hoewel? Het lijkt me dodelijk saai om altijd gelukkig te zijn. Een beetje zoals na een overdosis botox in je gezicht en je altijd glimlacht. Weg zijn alle nuances, weg alle gezichtsexpressie.

Vanwaar toch die illusie van voor altijd gelukkig willen zijn?

Het is de schuld van die vervloekte sprookjes. Verhaaltjes over ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.  Is het je al eens opgevallen dat sprookjes geen vervolgverhaal hebben? Dat is om de illusie van ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ in stand te houden want in werkelijkheid leefden ze niet lang en gelukkig. Ze gingen vreemd, kregen ruzie, gingen scheiden en vochten het voor de rechter uit. En daarna kreeg er eentje een vervelende ziekte en ging dood. En tussendoor hadden ze momenten van gelukkig zijn.

Die vervloekte sprookjes

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags:

Happy birthday

Geplaatst op 10 January, 2010 

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag Peter. Heb je plannen voor je nieuwe levensjaar? Dank je wel. Ja, ik heb grote plannen. Ik ga me dit nieuwe jaar focussen op drie dingen: in het moment NU leven, mijn cirkel van invloed en dankbaarheid. En wat betekent dat in lekentaal? Nou, dat ik plezier heb in wat ik doe en dat ik me nergens zorgen over hoef te maken. Oh, zeg dat dan! En dat er een heleboel gaat veranderen. Wat dan? Alles. Hmmm, jij liever dan ik. Drink er dan vandaag maar eentje van mij. Dank je wel. Cheers!

Happy birthday

Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 6 Comments

Tags:

Leven als de zon

Geplaatst op 26 November, 2009 

Vandaag was een zwaar bewolkte dag, vanuit de trein zag ik hoe de zon zich tussen de wolken heel even liet zien. Ik  bleef zo lang mogelijk in het zonlicht kijken om ervan te genieten. Het licht was erg fel en verdween daarna weer achter de wolken.

Alle leven op aarde is te danken aan de zon. Stopt de zon ermee, dan houdt het hier op aarde ook op. Of het nou dag of nacht is, zomer of winter, bewolkt of onbewolkt: de zon doet altijd haar uiterste best en schijnt altijd.

Ik vroeg me af hoe mijn leven er uit zou zien als ik dat ook zou doen: waar ik ook ben, wat er ook gebeurt, met wie ik ook ben, steeds het beste bieden van wat op dat moment in mijn vermogen ligt.

Soms hou ik mezelf wel eens in, breng ik in een situatie minder dan ik kan omdat ik het niet de moeite waard vind. Maar hoe anders zou alles zijn als ik zou doen als de zon?

Of stel dat de zon zou doen zoals ik wel eens doe: vandaag schijn ik eens 50% van wat ik kan want ik heb even niet zo’n zin in al die heisa.  Dan is het hier op aarde ook gauw klaar, ook al trek je nog zoveel winterjassen aan.

Leven als de zon

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags:

Volgende pagina →