Vraag en antwoord 22-01-10
Geplaatst op 22 January, 2010
Ik controleer bijna dagelijks de statistieken van mijn weblog. Wat me daarin het meest intrigeert zijn de ‘search engine terms’, de zoektermen die mensen via een zoekmachine naar mijn blog hebben gebracht. Sommige van die zoektermen zijn ronduit ontroerend, andere weer heel inspirerend. Zoektermen waar vaak een heel verhaal achter zit.
Die zoektermen brachten me op het idee een nieuwe rubriek te maken: vraag en antwoord. In ‘vraag en antwoord’ wil ik regelmatig korte reacties geven op de zoektermen die mensen naar mijn blog hebben gebracht. Hier de eerste ‘vraag en antwoord’ blogpost.
Hoe kun je van iemand blijven houden?
Daar zijn geen garanties voor. Wat wel helpt is van jezelf blijven houden. Dat wat je zelf niet hebt (bijvoorbeeld liefde voor jezelf) kun je ook niet delen met een ander.
Waarom zijn er problemen?
Misschien zijn er wel helemaal geen problemen en is het enige probleem de manier waarop wij tegen situaties aankijken. We noemen de situatie het probleem maar in feite is onze manier van denken het probleem. Er zijn situaties die om een respons vragen, zo’n situatie noemen we dan een probleem. In het Engels betekent responsibility the ability to respond. Het vermogen om een respons te geven. Situaties die om een respons vragen, helpen ons om onszelf te ontwikkelen, te groeien, keuzes te maken en om in beweging te komen. Ze confronteren ons met wie we zijn en waar we voor staan.
Jezelf vergelijken met anderen
Niet doen. Vergelijken leidt tot oordelen. Oordelen over de ander, jezelf of allebei. Oordelen staan de verbinding met jezelf en de ander in de weg. Nou is niet doen natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan. Oordelen zijn er nu eenmaal, soms in een fractie van een seconde. Wat helpt is om je ervan bewust te zijn dat je oordeelt en wat die oordelen dan zijn Onderzoek ze, schrijf er bijvoorbeeld over in een dagboekje, dan verliezen ze steeds meer hun greep op je.
Valkuil voor pleasers
People pleasing is zelf de valkuil. People pleasing gaat voorbij aan je eigen verantwoordelijkheden en aan die van de ander. In mijn beleving is people pleasing een vorm van controle en manipulatie. Alles wat je buiten jezelf probeert te controleren krijgt macht over jou. Je geeft je eigen macht weg. Als je je maar lang en vaak genoeg richt op anderen, weet je op een gegeven moment niet meer wie je zelf bent.
Bewaard onder Vraag en antwoord | 8 Comments
Tags: eigen verantwoordelijkheid, liefde, oordelen, people pleasing
Elimineer jezelf vrij
Geplaatst op 28 October, 2009
In één van de comments op de blogpost ‘Goeroetje spelen’, schreef Joep dat we veel meer communiceren dan we met woorden kunnen vertellen.
Absoluut waar. Soms is er alleen wat tijd nodig om te ontdekken wat dat dan is.
Wat die meneer die ik goeroetje noemde me donderdag in woorden vertelde, was duidelijk. Ook dat hij me gratis en voor niks een onderwerp meegaf om over te bloggen, was duidelijk. Maar wat vertelde deze ontmoeting dan nog meer?
Gisteren kwam ineens het antwoord via de blog ‘The Rat Race Trap’. In het artikel ‘7 Simple Principles for Living the Good Life’ staat het volgende:
Eliminate the Drain People.
For most of us, people taxes are more burdensome than government taxes. It is something that is overlooked and taken as a given, but it doesn’t have to be that way.
You have it within your power to eliminate from your life the people who drain your resources. The debaters, the complainers, the victims, the angry, the rude, the needy, and those who think you are obligated to live your life for them should be eliminated.
Wat heeft dit dan te maken met die ontmoeting?
Waar het in ieder geval NIETS mee te maken heeft is dat iemand op me afstapt en ongevraagd vertelt hoe hij denkt dat het met me gaat. Het heeft er ook NIETS mee te maken dat iemand ongevraagd beslag legt op mijn tijd.
Waar het ALLES mee te maken heeft is dat ik heb toegestaan dat iemand me ongevraagd vertelt hoe hij denkt dat het met me gaat. En het heeft er ook ALLES mee te maken dat ik heb toegestaan dat iemand beslag legt op mijn tijd.
Hoe had ik het anders willen doen? Eigenlijk net zoals wanneer iemand aanbelt en er een huis aan huis marketeer voor de deur staat: ‘Wat wilt u? Bedankt, geen interesse.’ Kwestie van mezelf vrij elimineren.
Want, zo staat in een ander artikel ‘Set Yourself Free From Manipulative Relationships’ van diezelfde blog:
When you are lying on your deathbed, it is highly unlikely you will say “Boy I’m so glad I wasted my precious life putting up with all the drama and crap in my relationships.”
En zo is het maar net. Dus beste meneer die ik misschien wat oneerbiedig ‘goeroetje’ heb genoemd: ik neem je niks kwalijk hoor want ik stond de situatie zelf toe en gaf een deel van mijn tijd weg zodat ik minder tijd had om die dingen te doen die ik graag wilde doen. En die tijd komt nooit meer terug.
Bewaard onder Persoonlijk | 1 Comment
Tags: eigen verantwoordelijkheid, vrijheid
Sorry
Geplaatst op 3 October, 2009
‘Sorry, mag ik even passeren…?’
Gisteren in het theater viel me op hoeveel mensen ‘Sorry…’ zeggen als ze bij hun zitplaats willen komen. Sommigen zeggen ‘Sorry’, anderen zeggen ‘Mag ik even passeren?’ of ‘Sorry, mag ik even passeren?’.
Sorry is een woord met twee uitersten. Het ene uiterste is een situatie waarbij er niks te excuseren is zoals die situatie in het theater. Waarom zou je sorry zeggen om bij je eigen duurbetaalde zitplaats te komen? Zeg je sorry omdat je denkt dat je die ander die voor jou moet opstaan tot overlast bent? In een theater is het heel normaal om voor elkaar op te staan.
Het andere uiterste van sorry is een situatie waarbij iets is gebeurd met ernstige consequenties. Je hebt iets gedaan wat voor een ander ernstige consequenties heeft. Sorry zeggen zonder verdere verantwoordelijkheid te nemen voor wat je hebt gedaan heeft dan maar weinig betekenis. Een bank die jarenlang klanten een poot heeft uitgedraaid waardoor die klanten zijn opgezadeld met hoge schulden kan ‘sorry’ zeggen. Maar die bank neemt pas echt eigen verantwoordelijkheid als het ook iets doet aan die schulden.
En dan ‘Mag ik even passeren?’. Als je zegt ‘Mag ik…?’ vraag je de ander toestemming. Je maakt jezelf dan ondergeschikt en je geeft je eigen autonomie op. Je helpt jezelf met je autonomie en gelijkwaardigheid als je bijvoorbeeld zegt ‘Ik wil graag passeren, wil je even opstaan?’. Door iets te zeggen op de ene manier (mag ik even passeren) of op een andere manier (ik wil graag passeren, wil je even opstaan), betekent niet dat je controle hebt over wat die ander doet. Die ander kan altijd iets anders doen dan wat jij wilt. Trouwens, in het theater is het zo vanzelfsprekend om voor elkaar op te staan dat het maken van oogcontact vaak al voldoende is.
Bewaard onder Communicatie, Mening | Reageer
Tags: Communicatie, eigen verantwoordelijkheid
Zet zelf de eerste stap
Geplaatst op 28 September, 2009
Vorige week kwam ik op de blog van Ian Peatey een video tegen waar ik sindsdien nog vaak aan heb gedacht. Hoe vaak? Nou, telkens als ik mezelf ergens over hoorde klagen. Kijk zelf, het filmpje duurt maar twee minuten.
Zelf de eerste stap zetten in plaats van ergens over klagen, dat wil ik graag leren.
Bewaard onder Inspiratie | 5 Comments
Tags: eigen verantwoordelijkheid, geweldloze communicatie
De klant bepaalt de waarde
Geplaatst op 3 June, 2009
Toen ik een paar maanden geleden het artikel ‘Waardedenken in een veranderende economie en samenleving‘ had gelezen van Martijn Aslander, wist ik meteen dat ik daar iets mee wilde.
Een paar weken geleden heb ik het eerste project afgerond waarbij ik de klant heb laten bepalen wat mijn bijdrage voor haar waard was. Vorige week zag ik ineens haar overboeking op mijn bankrekening verschijnen. Ik voelde me blij en dankbaar dat het inderdaad mogelijk is om op een heel andere manier samen te werken dan ik gewend was.
Mijn ervaring met waardebepaling achteraf, in de vorm zoals ik het heb ingezet, is dat het zeer wezenlijk gaat over het nemen van eigen verantwoordelijkheid. Niet alleen bij de keuze een project wel of niet te doen, maar op elk moment dat ik met dat project bezig ben.
Het vraagt me continu om diep van binnen en op elk moment dat ik met dat project bezig ben, te checken of ik er ook echt vanuit plezier, inspiratie en creativiteit aan werk. Het vraagt me continu te checken of ik ook werkelijk handel vanuit mijn behoefte ergens een bijdrage aan te leveren.
Als geld als drijfveer buitenspel komt te staan, zien keuzes er ineens heel anders uit. Het is alsof er een rijkdom aan intenties, motivaties, drijfveren en ambities wordt blootgelegd die anders onder het mom van geld verdienen, misschien bedekt waren gebleven. Het raakt ook aan integriteit want ik kan me geen moment verschuilen achter het excuus iets met tegenzin te doen omwille van het geld. Nee, het is echt met de billen bloot.
Ik heb ondertussen ook nog een ander project lopen op grond van waardebepaling achteraf. Daar merkte ik ergens in het traject niet meer het plezier te hebben dat ik graag wilde. Daar hebben de ander en ik de manier van samenwerken veranderd zodat er weer plezier is.
Waardebepaling achteraf geeft ook bruikbare en nuttige feedback over wat mijn bijdrage voor de ander waard was. En dat zet aan het denken. Want als ik mijn eigen bijdrage bijzonder waardevol vind en de ander niet, of andersom, dan vraagt dat om reflectie, bezinning, misschien een andere koers. Een klus doen voor een klant en leren wat voor die ander waardevol is en wat voor mij waardevol is, dat is voor mij plezierig werken.
Door op deze manier te werken heb ik elk moment dat ik aan die projecten heb gewerkt veel intenser beleefd.
Kritische opmerkingen die ik wel hoor is dat ik geen zekerheid heb. Nee, dat klopt. Maar zekerheid heb je ook niet in een zogenaamde vaste baan. Die baan kan morgen of overmorgen ook ineens verdwijnen. Zekerheid is een illusie.
Wat ik ook wel hoor is dat als je geen hoge prijs voor je diensten vraagt, je daarmee een signaal afgeeft dat je diensten niet waardevol zijn. Hierin hoor ik het gangbare economisch denken doorklinken. Voor mij maakt de huidige economische situatie duidelijk dat prijs en waarde twee totaal verschillende dingen zijn. Ik hoef maar te denken aan de bedragen die voor sommige voetballers worden betaald.
Lees ook: Waardebepaling achteraf
Bewaard onder Ondernemen | Reageer
Tags: eigen verantwoordelijkheid, Martijn Aslander, Ondernemen, waardedenken
Op de roltrap
Geplaatst op 12 May, 2009
De maatschappij is net een soepel lopende roltrap. Zodra je erop stapt weet je waar je uitkomt. Je gaat van A naar B, van geboorte naar dood. De roltrap brengt je er wel. Lekker duidelijk. Lekker veilig. Onderweg geen moeilijk gedoe, gewoon een kwestie van op de roltrap blijven staan.
Dat was zo’n beetje de rol die we de maatschappij toekenden. Onderwijs, kerken, bedrijven, banken, vakbonden, gezondheidszorg, politiek, rechtspraak. Ze waren er voor ons. En daaronder een onfeilbaar vangnet van sociale zekerheid. Redenen genoeg om braaf op de roltrap te blijven staan.
Maar die roltrap kraakt al een tijdje en loopt niet meer zo soepel. De roltrap waar we blind op vertrouwden is niet zo betrouwbaar als we dachten. Groot onderhoud kan de boel nog een tijdje aan de praat houden maar vroeg of laat moeten we gewoon van die roltrap afstappen en weer zelf leren traplopen. Op eigen benen, op eigen kracht.
Wat doe jij als de roltrap er halverwege mee stopt?
Bewaard onder Actualiteit, Mening | 1 Comment
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.