De blik van perfecte ouders trotseren
Geplaatst op 3 November, 2011
Als vader maak je wel eens van die kleine confrontaties mee waarvan je op het moment dat je er middenin zit, weet dat het om iets groters gaat.
Samen met zijn dochter, ik schat dat ze een jaar of vier was, stond hij bij de kassa van de supermarkt. Het was er vrij druk en het meisje vroeg of ze in het kinderhoekje nog even televisie mocht kijken.‘Prima’ zei haar vader, ‘dan roep ik je wel als ik klaar ben met afrekenen’.
Toen vader aan de beurt was om af te rekenen, hoorde hij gehuil. Het was het gehuil dat elke vader meteen herkent: het gehuil van zijn eigen dochter. Vier, vijf omstanders wezen de vader op zijn huilende dochter en de huilende dochter op haar vader.
De vader keek naar zijn dochter. Het meisje was in tranen. Haar beleving van tijd had haar gealarmeerd dat haar vader nog steeds niet had geroepen en ze had haar plekje bij de televisie verlaten en was zelf op zoek gegaan.
De vader keek nu ook naar de omstanders. Hij zag zich omringd door perfecte ouders die hun kind nooit uit het oog zouden verliezen, perfecte ouders die zoiets nooit zou overkomen. Niemand zei iets. Hij voelde zich klein worden.
Hij had nu luid en duidelijk kunnen zeggen: ‘We hadden toch afgesproken dat ik je zou roepen als ik klaar was met afrekenen?’. Alle omstanders zouden het horen en hij zou er zijn gezicht mee redden. De omstanders zouden hem en zijn dochter wellicht nakijken en weten dat het niet aan hem had gelegen maar aan zijn dochter die niet had geluisterd. Het zou voor hem hebben gewerkt maar wel ten koste van zijn dochter.
En toen was daar dat moment.
Wat hij deed was naar zijn dochter toestappen, haar een hand geven en vragen: ‘Kom maar hier lieve schat, was je me kwijt?’. Snikkend liep het kind samen het haar vader naar een bankje dat iets verderop stond. Daar gaf vader zijn dochter alle aandacht en begrip die ze op dat moment nodig had.
Het verdriet was snel voorbij. ‘Papa, ik wil bij de Marskramer nog even naar het speelgoed kijken’. ‘Doen we’ zei papa. ‘En als je me weer eens kwijt bent schat, dan helpt het als je blijft wachten op de plek die we hebben afgesproken’.
Hij had het eerder kunnen zeggen zodat alle omstanders het zouden horen. Maar deze vader wist dat zijn dochter hem nodig had in plaats van dat hij de omstanders nodig had.
Vader – ego: 1 – 0.
Bewaard onder vaderschap, Verhaaltjes | 4 Comments
Tags: ego
Het ego verdient beter
Geplaatst op 17 June, 2009
Wat ik hoor is dat ego vaak gelijk wordt gesteld aan wat we in ons taalgebruik benoemen als negatief gedrag. Gedrag waar we moeite mee hebben, dat van onszelf en dat van de ander, wordt toegeschreven aan het ego. En gedrag waar we trots op zijn claimen we als ons succes. Alsof ego iets buiten onszelf is waar we alle rommel naartoe schuiven die we zelf niet willen hebben. Ego klinkt als oordeel. Ik denk dat het ego beter verdient.
We leven hier op een nogal spiritueel vijandige planeet. En dan druk ik het nog voorzichtig uit. Om het hier als ziel in een mensenlichaam een tijdje vol te houden is een goede bescherming nodig, beschermingsfactor factor oneindig zeg maar. Het ego is die bescherming.
Nu kun je over de manier waarop het ego die bescherming biedt allerlei oordelen hebben. Ik denk dat ik zonder ego al vroeg een emotionele, psychische en naar ik inschat ook fysieke, dood zou zijn gestorven. De gekte op deze planeet is werkelijk zo pijnlijk en hartverscheurend (letterlijk!) dat we stevig gereedschap nodig hebben om hier te overleven. En dat gereedschap is het ego. Mijn ego heeft mijn leven gered. Jouw ego heeft jouw leven gered. Ego bedankt!
Terug naar nu. De tijd is veranderd en verandert steeds sneller. We worden bewust, bewust van wie we zijn en wat we hier doen. Het is nu de tijd om alles weer in balans te brengen en dat geldt ook voor het ego. Dat wat het ego vroeger deed om te helpen ons leven te redden, kan nu aardig in de weg zitten. We hoeven het ego niet uit te roken of weg te pesten, dat werkt ook niet. We kunnen het ego liefdevol accepteren en de consequenties van onze ego-keuzes uit het verleden accepteren en daar waar nodig andere keuzes maken. We kunnen andere kanten van onszelf ontwikkelen, kanten waarvan we misschien niet eens dachten dat we ze hadden. Er is meer informatie, hulp en gereedschap voorhanden om ons daarbij te ondersteunen dan ooit tevoren. We hebben de tijd mee, als de wind vol in de zeilen.
Zin in een kijkje achter de schermen van alle verschillende delen van jezelf? Kijk dan eens naar het Big Mind proces van Genpo Roshi en zie hoe nuttig al die delen zijn. Echt geweldig!
Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 6 Comments
Tags: ego, spiritualiteit, ziel
Stockholm syndroom
Geplaatst op 15 June, 2008
Op YouTube ontdekte ik per toeval een videoclip van Blink 182 met als titel ‘Stockholm syndrome’. De clip begint met een vrouwenstem die een liefdesbrief voorleest.
Kun je je voorstellen dat deze vrouw een liefdesbrief schrijft naar de man door wie zij dagenlang onder levensbedreigende omstandigheden gegijzeld is geweest? Het kan en het verschijnsel heet Stockholm syndroom. Een verschijnsel dat kan ontstaan in situaties waarbij de gijzelnemer absolute controle uitoefent over de gegijzelde en voor de basisbehoeften (bijvoorbeeld eten en drinken) van de gegijzelde zorgt. Na enkele dagen in zo’n extreme situatie kan het gebeuren dat de gegijzelde zich gaat identificeren met de gijzelnemer om te kunnen overleven. Er zijn situaties bekend waarbij een gegijzelde later een relatie aangaat met een gijzelnemer of waarbij een gegijzelde zelfs gaat meevechten met de gijzelnemers. Het is ook mogelijk dat de gegijzelden zich gaan verzetten tegen de mensen die hen willen bevrijden en het opnemen voor de gijzelnemers.
Ook in andere situaties zoals binnen een gewelddadige relatie kan het Stockholm syndroom ontstaan. Denk maar aan de verhalen van vrouwen die door hun man jarenlang gewelddadig zijn behandeld en het gedrag van hun man goed praten of steeds weer terugkeren in de relatie.
Buitenstaanders reageren vaak vol onbegrip maar misschien houden dit soort situaties ons een spiegel voor. Een spiegel die ons in de gelegenheid stelt onze eigen gijzeling te zien. We worden namelijk allemaal gegijzeld door ons eigen ego. En net als bij het Stockholm syndroom identificeren we ons met onze gijzelnemer, ons ego. Deze identificatie gaat zo ver dat we niet eens in de gaten hebben dat we gegijzeld worden door ons ego. Ons hieruit bevrijden is onze grootste uitdaging.
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.