Als je een droom hebt kun je alleen maar slagen – deel 2
Geplaatst op 23 February, 2010
…. Dat moment, het verlies van mijn kinderdroom, moet het moment zijn geweest dat ik, om met Paulo Coelho te spreken, onbewust ben gestopt met groeien. Vanaf dat moment geen dromen en ambities meer. No way. (Uit: ‘Als je een droom hebt kun je alleen maar slagen – deel 1).
Maar ik zou mezelf tekort doen als ik niet zou erkennen dat mijn studie me ook veel positiefs heeft gebracht: vrienden, werk, geld, succes, erkenning, waardering, creativiteit en inspiratie. Precies de dingen die ik als kind graag wilde toen mijn oom overleed en ik mijn droom begon. Het zag er alleen anders uit dan ik me had voorgesteld. Het zag er niet uit als het sprookje dat ik er als kind van had gemaakt maar als het succes zoals dat er in het echte leven uit ziet.
Ik had niet gefaald in het waarmaken van mijn allergrootste droom. Ik had mijn allergrootste droom waargemaakt. Ik had het voor elkaar gekregen en was geslaagd.
Ik heb op Paulo Coelho’s blog de precieze tekst opgezocht waar ik in deel 1 van deze blog naar verwees:
According to the magical practices of the witchdoctors in the North of Mexico, there is always an event in our lives that is responsible for our having stopped making progress. A trauma, a particularly bitter defeat, disappointment in love, even a victory that we fail to quite understand, ends up making us act cowardly and incapable of moving ahead. The witchdoctor, trying to connect with the occult powers, first of all needs to get rid of this “accommodating point”. To do so, he has to review our life and discover where this point lies.
Bron: ‘The accommodating point‘
‘….even a victory that we fail to quite understand…. Ik was verbijsterd toen ik het las.
‘Victory’ was mijn droom die er weliswaar na realisatie helemaal anders uitzag dan ik me had voorgesteld, maar die ik wel had gerealiseerd. Ik dacht dat ik had gefaald maar was geslaagd. Ik had mijn ‘victory’ niet begrepen.
En zo heb ik mijn ‘accommodating point’ ontekt.
Als je een droom hebt, al is deze nog zo groot, en je gaat ermee aan de slag, kun je alleen maar slagen. Falen is uitgesloten. Falen bestaat niet. Het ergste wat je kan overkomen is dat je succes er anders uitziet dan je in gedachten had.
Wat helpt is successen vieren en rouwen over de teleurstellingen. Successen die niet zijn gevierd en teleurstellingen waar niet over is gerouwd, kunnen de energiebron, de batterij worden waar de angst voor succes en de angst om te falen zich mee voeden.
Elektrotechniek is wat dat betreft maar een eenvoudig vak: je trekt de stekker uit het stopcontact en de stroom loopt niet meer. Het ontdekken van het ‘accommodating point’ heeft hetzelfde effect. Alles wat je onder ogen ziet verliest zijn kracht.
Als je een droom hebt kun je alleen maar slagen – deel 2Bewaard onder Citaten, Persoonlijk | 15 Comments
Tags: angst, dromen, Paulo Coelho, Rouwen, succes, veranderen
Als je een droom hebt kun je alleen maar slagen – deel 1
Geplaatst op 22 February, 2010
Als iemand me tien, twintig jaar geleden had gevraagd wat mijn dromen en ambities waren, dan had ik daar nauwelijks antwoord op kunnen geven. Ik had toen geen dromen en ambities.
Als ik nu aan mijn dromen en ambities denk, dan gaat dat meestal samen met opwinding en passie maar ook met onzekerheid. Door die onzekerheid twijfel ik wel eens of mijn dromen echt wel mijn dromen zijn en of mijn ambities echt wel mijn ambities zijn.
Maar als ik dan terugdenk aan tien, twintig jaar geleden toen ik geen dromen en ambities had, dan voel ik me ineens een stuk zekerder over mijn huidige dromen en ambities. De winst is dat ik toen alleen maar wist wat ik niet wilde en niet wat ik wel wilde, terwijl ik nu wel weet wat ik wil. Akkoord, ik voel me daar soms onzeker over maar ‘give me a break’ zeg, die lizard brain (zie: ‘Twijfelen of je het wel kan ondernemen‘) moet ook wat om handen hebben.
Maar ik vind het te gemakkelijk die lizard brain overal maar de ‘schuld’ van te geven en daarom vraag ik me af wat nou die kracht is die maakt dat ik af en toe een stapje terug zet bij het verwezenlijken van mijn dromen en ambities in plaats van een stapje vooruit. Laatst blogde ik over de angst voor verlies, de angst voor het verlies van mijn dromen en ambities. Als die angst die kracht is, waar komt die kracht dan vandaan en wanneer is die ontstaan?
Ik herinner me iets dat Paulo Coelho schreef, namelijk dat iedereen in z’n leven op een bepaald moment door een trauma besluit niet meer te groeien of zich te ontwikkelen.
Hoewel ik tien, twintig jaar geleden geen dromen en ambities had, had ik die als kind en als tiener wel. Ik had toen zelfs een hele grote droom.
Toen ik nog heel jong was overleed een oom en dat veroorzaakte in de familie een flink drama. Mijn oom werd na zijn dood op een voetstuk geplaatst en mijn familie sprak over hem alsof hij een superheld was, een heilige.
En wie wil er als kind nou geen superheld zijn? Nou, ik wel. Daarom wilde ik zijn zoals mijn oom zodat er over mij ook zo lyrisch zou worden gesproken als over hem. En daarom wist ik van kinds af aan al wat ik later wilde studeren en wat ik later wilde worden. Ik wilde techniek studeren, elektrotechniek en elektronica, net zoals mijn oom.
Ik speelde als kind met elektronische schakelingen, met weerstanden, condensatoren, spoelen en transistors en wilde begrijpen hoe alles werkte. Elektriciteit fascineerde mij.
Op de middelbare school wist ik precies welke vakken ik nodig had. Ik ging ‘lean and mean’ te werk en zorgde dat ik voor de vakken die ik later niet nodig had net voldoende haalde zodat ik al mijn aandacht kon richten op de vakken die ik wel nodig had.
Mijn lerares biologie had dat op een gegeven moment in de gaten. Elk trimester hadden we drie proefwerken. De eerste twee deed ik mijn best en haalde bijvoorbeeld een acht. Dan rekende ik uit wat ik voor het derde proefwerk moest halen om gemiddeld op een zes te eindigen. Twee keer acht is zestien en voor een zes gemiddeld had ik voor het derde proefwerk een twee of meer nodig. En dan ‘verknalde’ ik het derde proefwerk en deed dat elk trimester weer opnieuw.
Na de middelbare school wist ik ook precies welke studie ik wilde gaan volgen, dat wist ik al van kinds af aan. Ongeveer twintig jaar na het overlijden van mijn oom studeerde ik af. Ik had mijn grote doel bereikt.
Maar er was iets helemaal mis gegaan. Tijdens mijn studie had ik al in de gaten dat het niet was wat ik me ervan had voorgesteld. Spelen met techniek en creativiteit hadden plaats gemaakt voor formules en heel veel wiskunde.
En anno 2010 zie ik het pas: dat de allergrootste droom die ik ooit heb gehad mijn kinderdroom was om elektrotechnicus en elektronicus te worden. En die droom, die grote droom, mijn levenswerk waar ik zowat twintig jaar mee bezig was geweest, ging in vijf jaar college hard onderuit.
Nu ik erop terugkijk kan ik zeggen dat het eigenlijk bij de allereerste les elektriciteitsleer al mis ging toen er een driedubbele kringintegraal op het bord verscheen. Collegehumor om ons te laten schrikken. Het was de eerste doodsteek voor mijn droom.
Dat moment, het verlies van mijn kinderdroom, moet het moment zijn geweest dat ik, om met Paulo Coelho te spreken, onbewust ben gestopt met groeien. Vanaf dat moment geen dromen en ambities meer. No way.
Morgen deel 2.
Lees ook: De angst voor verlies deel 1 en deel 2
Als je een droom hebt kun je alleen maar slagen – deel 1Bewaard onder Persoonlijk | 7 Comments
Vraag en antwoord: wie of wat is Homer Hickam?
Geplaatst op 19 February, 2010
In de serie ‘Vraag en antwoord’ de lezersvraag: Wie of wat is Homer Hickam?
Homer Hickam de hoofdpersoon is in de film ‘October sky’. Homer heeft een passie voor raketten bouwen maar zijn vader vindt dat maar niks en wil dat Homer net als hij in de mijnen gaat werken.
Maar Homer Hickam is veel meer dan dat: October sky is namelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal, Homer Hickam bestaat echt.
Het vraagt een hoop moed om tegen je vader te zeggen ‘Coal mines are your life, it’s not mine’ en dan vervolgens raketten gaan bouwen.
Homer Hickam is iemand die, zoals Paulo Coelho het noemt, zijn persoonlijke legende vindt en leeft en daarmee de reden van zijn bestaan vervult. In iedereen schuilt een ‘Homer Hickam’. In de één is ‘Homer Hickam’ in diepe slaap en in de ander is ‘Homer Hickam’ alive and kicking. Maar iedereen heeft een persoonlijke legende, iedereen heeft een reden van bestaan en iedereen heeft een ‘Homer Hickam’ om zijn persoonlijke legende te vinden en te leven.
Hoe vind en leef je jouw persoonlijke legende? Paulo Coelho zegt hierover onder andere het volgende:
- Geloof in de ziel van de wereld. Alles in de wereld is met elkaar verbonden. Alles wat je doet beïnvloedt al het andere.
- Luister naar de stem van je hart. Volg je gevoel en intuïtie, ook al begrijp je het niet helemaal.
- Wees trouw aan je dromen. Het pad naar het leven van je persoonlijke legende is geen gemakkelijk pad maar je moet de tests doorstaan om de beloningen te krijgen.
- Geef jezelf over aan het universum. Stel jezelf open voor het herkennen van de tekenen en symbolen die het universum jouw kant opstuurt en leer ervan.
In het boek ‘De Alchemist’ van Paulo Coelho komen al deze punten en nog veel meer in een prachtig verhaal tot uitdrukking.
Enkele van mijn persoonlijke suggesties:
- Om nieuwe dingen te gaan doen en avonturen te beleven moet je ruimte creeëren. Ik ben om deze reden minder gaan werken.
- Af en toe iets doen waar je al lang van droomt maar wat je steeds hebt uitgesteld. Voor mij was dat onder andere leren motorrijden.
- Teleurstellingen verwerken en successen vieren. Ik doe dat onder andere door een dagboek bij te houden. Handig ook om als het even tegen zit terug te lezen naar wat je al hebt bereikt.
- Jezelf een heleboel vragen stellen. Vragen stellen nodigt het antwoord uit zich te manifesteren. Ook hiervoor maak ik gebruik van mijn dagboek. Bijzonder inspirerend als er dan later ineens iets gebeurt wat precies het antwoord is op een eerder gestelde vraag.
- Aan het begin van het jaar opschrijven wat je dat jaar allemaal wilt meemaken. Ik doe dat sinds een jaar of zes en vind het vaak verbluffend achteraf te merken hoe een aantal dingen ook echt gebeuren.
- Nieuwe dingen leren. Zo heb ik in ‘Geweldloze Communicatie’ een enorme hefboom werking ervaren.
Lees ook:
Vraag en antwoord: wie of wat is Homer Hickam?Bewaard onder Boeken, Films, Persoonlijk, Schrijven, Vraag en antwoord | 4 Comments
Angst voor verlies – deel 2
Geplaatst op 9 February, 2010
Na de cliffhanger waarmee ‘Angst voor verlies – deel 1‘ gisteren afsloot, volgt hier de ontknoping.
Ik dacht terug aan die muts. Het had me verbaasd hoe graag ik hem terug wilde hebben en wat het verlies ervan met me deed. Ik was bereid geweest 15 kilometer extra te fietsen om die muts terug te vinden. Het was toch maar een muts en toch…… Ik was iets verloren en dat deed wat met me.
Faalangst, zelfsabotage, weerstand en meer van dat soort ‘duistere innerlijke subroutines’ zullen best een rol spelen bij het schrijfproces, maar wat hier nog dieper onder ligt, is de angst voor verlies. Angst voor verlies levert de brandstof voor zelfsabotage en weerstand en kan er aan de buitenkant uitzien als faalangst. Het is vaak niet de angst om te falen maar de angst iets te verliezen die de boel blokkeert.
Als je langere tijd een plan hebt, een verlangen, een droom, dan bouw je daar een heel verhaal omheen zoals ideeën en beelden over hoe het er in werkelijkheid uit zou zien. Met zo’n verhaal bouw je als het ware een relatie op: je staat ermee op en gaat ermee naar bed 
Je gaat aan de slag om je plan, verlangen of droom te laten uitkomen. Dat gaat een tijdje voorspoedig tot het op een gegeven moment serieus wordt en het plan, verlangen of droom daadwerkelijk op weg is naar realisatie. Dat is zo’n beetje het punt waarop een raket de aantrekkingskracht van de aarde nog voelt maar ook de gewichtloosheid van de ruimte. De raket kan twee kanten op: terug naar aarde vallen of nog wat extra kracht gebruiken om aan de aantrekkingskracht van de aarde te ontsnappen en te zweven in de gewichtloosheid.
Op dat cruciale punt van bijna-realisatie beginnen sabotage en weerstand harder te duwen en te trekken. Ik heb me lange tijd afgevraagd wat daarvan het nut is, ervan uitgaande dat alle gedrag, hoe zinloos het er ook uitziet, een bedoeling heeft.
Sabotage en weerstand hebben een beschermende functie, ze beschermen tegen de angst voor verlies. Het verlies dat zou ontstaan als het plan, verlangen of droom werkelijkheid wordt. Eenmaal werkelijkheid is er het verlies. Het verlies van het plan dat niet langer een plan is. Het verlies van het verlangen dat niet langer een verlangen is. Het verlies van de droom die niet langer een droom is. Het verlies van het verhaal, de ideeën en beelden Het verlies van de relatie met het verhaal.
En natuurlijk komt er voor dat verlies van alles in de plaats. Er komen ook weer nieuwe plannen, verlangens en dromen. Maar die relatie met dat ene plan, verlangen of droom is weg, voor altijd.
Alles verandert, alles is tijdelijk. En als je een leven lang van alles hebt verloren mag je aan het eind van de rit ook je eigen leven verliezen.
Leven is leren omgaan met verlies. Wij hebben in onze westerse cultuur niet de ceremonieën om op een emotioneel gezonde manier verliezen te vieren. We nemen er ook niet de tijd voor, ‘mogen’ een dag, hooguit een week rouwen en ‘moeten’ dan weer overgaan tot de orde van de dag. We stapelen verlies op verlies zonder echt te voelen en te verwerken.
En daarom kan het minste of geringste verlies de angst voor verlies triggeren.
Wat betekent dit voor mijn schrijfproces?
‘When you want something, the whole Universe conspires to help you realize your desire’ (Paulo Coelho).
Het hele universum helpt om verder te schrijven. Door me mijn muts te laten verliezen, door me vragen te stellen via een blogvriendin en door me aan nieuwe inzichten te helpen.
Angst voor verlies – deel 2Bewaard onder Persoonlijk, Schrijven | 8 Comments
Tags: angst, dromen, leven, Rouwen, verhalen vertellen, verlies
Zoek naar het wilde kind
Geplaatst op 5 January, 2010
‘Look into your heart for a catalyst. Look for the part of you that wants to shake things up, the part of you that takes risks and makes changes. Look for the wild child everyone told to sit down and shut up; the part of you that cannot be hemmed in, that knows lies are dangerous, nice is death, and pretending is just bad acting.’
Gabrielle Roth in haar boek ‘Sweat your prayers‘
Wat hier werkelijk perfect op aansluit is ‘The good fight‘ van Paulo Coelho. Hij schrijft hierin dat we nooit moeten stoppen met dromen omdat anders onze ziel sterft. ‘The good fight’ is het gevecht dat we moeten vechten omdat ons hart het ons vraagt. Paulo Coelho noemt drie symptomen die erop wijzen dat we onze dromen aan het vermoorden zijn: gebrek aan tijd, zekerheden en vrede. Als het leven een soort van zondagmiddag beleving wordt, is het de hoogste tijd op zoek te gaan naar ‘het wilde kind’.
Credits: ik vond het inspirerende citaat van Gabrielle Roth in het artikel ‘Getting playful, getting free, following your bliss‘ op de blog ‘An appropriate response‘
Zoek naar het wilde kindBewaard onder Boeken, Citaten | Reageer
Tags: avontuur, dromen, Paulo Coelho
C’est moi…
LinkedIn
Tipit
Waardeer je deze blog? Laat een fooi achter via de digitale fooienpot. Dank je wel!Creative Commons
Blog Abonnement!
