De schwalbe epidemie

Geplaatst op 23 February, 2012 

Als ik vorige week tijdens het hardlopen wat meer zoals Luis Suarez was geweest, had ik op het zebrapad een flinke schwalbe gemaakt toen een automobilist voorbij scheurde zonder te stoppen.

Er was in feite niets gebeurd want ik voelde van te voren al aankomen dat die automobilist niet zou stoppen maar toch voelde ik de aandrang om theatraal te reageren.

En ik ben daarin niet de enige.

Een politicus zegt iets over pensioenen of de economie en hup, daar gaan we met z’n allen naar de grond alsof we zijn neergemaaid door mitrailleurvuur. Een openbaar vervoersbedrijf levert een wanprestatie en hup, alsof  Mike Tyson ons een linkse directe heeft uitgedeeld gaan we plat, knock out.

De schwalbe is een epidemie: gouden tijden voor drama addicts.

flattr this!

Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 2 Comments

Tags:

Loslaten van je persoonlijk drama

Geplaatst op 9 December, 2011 

Dramatisch of niet, het was een paar jaar geleden de uitdaging van het leerjaar geweldloze communicatie. Een heel jaar lang werken aan het herkennen en erkennen van je persoonlijk drama om het dan met behulp van een ritueel tijdens de laatste les los te laten.

We mochten allemaal een voorwerp meenemen dat symbool stond voor ons persoonlijk drama. Mijn persoonlijk drama heeft had met zichtbaarheid te maken en daarom nam ik mijn zwarte zonnebril mee.

Tijdens de les mocht iedereen afscheid nemen van het symbool dat hij/zij had meegebracht om het daarna in te leveren bij de trainster. Die symbolen kregen we na de les niet terug. Dit was het serieuze loslaatwerk en ik was mijn zwarte zonnebril definitief kwijt.

Heeft het geholpen? Een jaar na die laatste les ben ik gaan bloggen. Ik denk wel dat het geholpen heeft ja.

Ik heb natuurlijk wel een nieuwe zwarte zonnebril gekocht. Volgens mij heb ik er zelfs twee.

 

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk | 10 Comments

Tags: , , ,

Dit is misschien mijn laatste blogpost

Geplaatst op 25 July, 2011 

Zaterdag liep ik door het overdekte winkelcentrum. Het was maanden geleden dat ik daar was wat mijn wandeling langs mensen, etalages en wanhopig aandoende uitverkoop borden een beetje vervreemd deed aanvoelen.

Misschien kwam mijn gevoel van vervreemding door wat er een dag eerder in Noorwegen gebeurde. De confrontatie met dat mijn dierbaren of ik van het ene op het andere moment ineens dood kunnen zijn. De confrontatie met dat veiligheid een illusie is waar we veel geld en aandacht aan besteden. De confrontatie met als we in die illusie van veiligheid geschokt worden, we al snel overgaan tot analyses, oordelen, beschuldigingen en complottheorieën. De confrontatie met als zich ergens een drama voltrekt, we vooral in actie moeten komen, iets moeten doen, een mening vormen, afschuw uitspreken of oproepen om positieve gedachten te sturen. In dat winkelcentrum was Noorwegen ineens akelig dichtbij. Stel dat ik mijn dierbaren nooit meer zou zien……

Voor mij gaat Noorwegen over kwetsbaarheid. De kwetsbaarheid van dat er misschien geen morgen is. De kwetsbaarheid van dat dit misschien de laatste blogpost is die ik ooit schrijf. De kwetsbaarheid van dat ik mijn dierbaren misschien voor de laatste keer heb gezien. De kwetsbaarheid die zo onlosmakelijk verbonden is met onze menselijkheid en die soms maar moeilijk is uit te houden. Het raakt in angst en pijn en daar plakken we graag een dikke pleister overheen bestaande uit analyses, oordelen en beschuldigingen.

Voor de zekerheid misschien toch maar wat positieve gedachten naar Noorwegen sturen, misschien wordt me dan toch een morgen gegund, een volgende blogpost en een volgend samen zijn met mijn dierbaren.

Lees ook: Japangevoel en vervang ‘Japan’ door ‘Noorwegen’ en de boodschap is dezelfde.

flattr this!

Bewaard onder Actualiteit, Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , , ,

Japangevoel

Geplaatst op 15 March, 2011 

Nee, deze blog gaat niet over hoe erg het is wat er in Japan is gebeurd. Deze blog gaat ook niet over hoe we de Japanners kunnen helpen. Deze blog gaat al helemaal niet over de diepere of hogere betekenis van deze ramp.

Nee, deze blog gaat er ook niet over dat het allemaal al in de sterren stond geschreven wat er in Japan is gebeurd. Deze blog gaat ook niet over welke lessen we hieruit moeten leren. Deze blog gaat al helemaal niet over de wereld die gewoon door draait.

Ik had deze blog willen schrijven over God die nu echt te ver is gegaan met zijn kosmische plan maar ik doe het niet. Ik had iets willen zeggen over het drama infuus dat twitter is geworden na de ramp maar ik zwijg. Ik zou een sarcastisch  stukje kunnen schrijven over al die pijnlichamen die zich te goed doen aan de beelden van de ramp maar dat is me te gemakkelijk. En stil zijn wil ik ook niet want daarvan heb ik na de oproep tot een twitterstilte mijn buik al vol.

Ik wil eigenlijk alleen zeggen hoe ik me voel: machteloos en kwetsbaar.

flattr this!

Bewaard onder Actualiteit | 3 Comments

Tags: , ,

Gouden tijden

Geplaatst op 14 August, 2010 

Stel je voor dat iedereen waar je mee in contact komt, op het werk, in de supermarkt, op straat of op Internet, je gratis en voor niks drugs aanbiedt. En dat ook de nieuwslezer van het journaal en je ochtendkrantje je het spul gratis aanbieden. Het ware luilekkerland voor junks.

De drugs liggen letterlijk en figuurlijk voor het oprapen in de vorm van drama. Liefhebbers van drama leven in zo’n luilekkerland. Het is smikkelen en smullen en het enige gevaar is een overdosis. En ach, met een overdosis kun je altijd nog headlines voor de ochtendkranten gaan schrijven.

Voor liefhebbers van vrede zijn dit ook gouden tijden. Nooit eerder waren de stimulansen om de vrede in jezelf te vinden krachtiger en talrijker dan nu. Dankzij al die drama’s.

flattr this!

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags: ,

Drama here, drama there, drama everywhere

Geplaatst op 8 April, 2010 

Als je menselijk gedrag wilt bestuderen, kan ik je een laboratorium aanbevelen waar je gratis allerlei interessante vormen van menselijk gedrag kunt observeren: de supermarkt. Ik denk dat @jooper zou zeggen dat de trein het laboratorium bij uitstek is maar ik zweer bij de supermarkt.

Vorige week net voor Pasen even snel boodschappen doen bij de C1000.

In een gangpad staan een oudere man en vrouw met elkaar te praten. Ik kom dichterbij en zie  dat de man voor het rek staat waar de koekjes liggen die ik wil hebben. Omdat ik hun gesprek niet wil onderbreken, beweeg ik mijn arm zachtjes langs de rug van de man en pak de koekjes. Er is heel even lichaamscontact. Ik loop door en hoor de vrouw roepen: ‘Je kunt het ook vragen hoor in plaats van duwen’.

Heel even aarzel ik of ik erop zal reageren. Het eerste woord dat bij me opkomt is drama. Heb ik daar zin in? Nee, mij niet gezien en ik loop rustig verder.

We hadden natuurlijk een reuze interessant gesprek kunnen voeren over de definitie van duwen. Er was zacht lichaamscontact maar zeker geen duw en ik denk dat de man het ook zo heeft ervaren want hij zei niets.

Eigenlijk was de vrouw degene die de man wegduwde. Ze was met hem in gesprek en in verbinding en had aandacht voor hem. En wat deed ze? Ze verbrak het gesprek en verbinding met de man en richtte haar aandacht niet langer op hem maar op mij. Dat noem ik nog eens iemand van je afduwen.

En de man zei nog steeds niks. De arme sloeber was in enkele seconden tijd twee keer weggeduwd: één keer fysiek door mij en één keer psychisch door de vrouw. Ik hoop maar dat hij er bovenop komt.

Een aantal symptomen van dramaverslaving zijn overdreven reageren met paniek, boosheid of bezorgdheid, ‘caretaking’, anderen proberen te redden in dramatische situaties, overmatig roddelen, anderen de schuld geven, een gevoel van machteloosheid over de omstandigheden in het leven, voortdurend crisis ervaren. Ik noem het soap-gedrag.

De werkelijke verslaving van de drama junk zijn niet de ups en downs van zichzelf en een ander maar het kunnen spelen van de rol van verzorger, redder en helper.

De vrouw heeft in ieder geval weer volop gespreksstof over de vergaande verloedering en verruwing van de samenleving, over zinloos geweld en hoe zij een man heeft gered in de supermarkt.

Nou overdrijf ik natuurlijk zelf ook maar dat heeft niets met drama te maken maar alles met de artistieke vrijheid van de schrijver om zijn verhaal levendig te maken :)

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk, Verhaaltjes | 8 Comments

Tags: ,