Zo gaat dat dus met creativiteit

Geplaatst op 22 March, 2012 

Eerst is creativiteit iets dat je gewoon doet, is het een vorm van spelen. Later, geprogrammeerd door opvoeding, onderwijs, religie, werk en media, is creativiteit iets waar je over leest en over nadenkt. En als je geluk hebt, droom je er nog over.

Waar gaat het dan mis? Het gaat mis telkens als je een boek uit de kast pakt in plaats van verf of een gitaar.

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk | 16 Comments

Tags:

Creativiteitsvragen aan een stokje

Geplaatst op 19 August, 2011 

Karin Ramaker gooide met haar blogpost ‘The very best thing. Creativiteitsvragen. Stokje?!‘ een stokje de lucht in met de bedoeling dat wie dat wil, het stokje kan opvangen en de creativiteitsvragen beantwoorden. Nou Karin, hier gaat ie dan:

De beste manier van ontspannen:
Een weekje motorvakantie, daar kan niks tegenop. En dan vooral die eerste rit op de eerste dag na aankomst op de camping. Dat gevoel op die motor en wetende dat alles nog voor me ligt. Als er een moment is waarop ik wat Eckhart Tolle noemt ‘In het nu zijn’, volledig ervaar, dan is het dat moment.

Het beste thuisgevoel:
Thuiskomen na een weekje motorvakantie. Voldaan over de week die achter me ligt en blij dat ik weer veilig en verrijkt thuis ben samen met mijn dierbaren. Gewoon op de bank met de laptop op schoot voelt trouwens ook heerlijk en levert minder schoonmaak- en opruimwerk op dan na een weekje motorvakantie :)  

De beste manier om weekend te vieren:
Over deze vraag heb ik het langst nagedacht en ik merkte dat ik teveel in de beschrijving van ‘de beste manier om weekend te vieren’ wil proppen. Ik wil soms gewoon teveel tijdens het weekend. De beste manier om weekend te vieren is daarom voor mij een weekend van niks moeten maar lekker overal de tijd voor nemen, de dingen die ik doe met volledige aandacht doen en genieten van wat er is samen met de mensen om me heen.

De beste manier om je ochtend te beleven:
Vroeg opstaan, mail en blogs lezen, in mijn dagboek schrijven waar ik dankbaar voor ben, mediteren, Tai Chi oefeningen doen, koffie drinken en bedenken wat ik die dag allemaal wil gaan doen.

De beste manier om vrolijk te zijn:
Met vrienden op stap die ik al een tijdje niet gezien heb en herinneringen aan vroeger verbouwen tot hele sterke verhalen met een overdrijvingspercentage van rond de 100%. 

De beste film die je laat lachen:
Alle comedies met twee sterren. Die met één ster zijn te flauw en die met drie te intelligent.   

Het beste mode item:
Een zwart colbertje.

Het beste leesbare blog:
Dat is het Ordinary Courage blog van Brene Brown. Brene heeft jarenlang onderzoek gedaan naar kwetsbaarheid en schaamte en wat haar blog zo bijzonder maakt is dat zij door een breakdown spiritual awakening ( zo noemt zij het zelf)  als het ware haar eigen werk is gaan doorleven waardoor het qua echtheid, authenticiteit, warmte en menselijkheid zo bijzonder is.

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk, Uncategorized | 4 Comments

Tags:

Bloggen leuk?

Geplaatst op 20 May, 2011 

Gisteren alweer het derde afspraakje met de bloggers Michael Minneboo en Jooper.  Natuurlijk spraken we over bloggen en waarom bloggers bloggen. De meeste bloggers bloggen omdat ze het leuk vinden.

Ik vind bloggen niet leuk.

Dat wil zeggen, bloggen is voor mij een creatief proces, een proces dat ik graag vergelijk met het proces van een bevalling vanaf de conceptie tot en met het moment dat het kindje geboren wordt. Wat ik wel heel erg leuk vind aan bloggen is het ontstaan van het idee, als een soort van helderziende de volgende blog die dan nog niet geschreven is, ineens voor me zien.

Maar daarna wordt het creatieve proces net als bij een zwangerschap anders. Er moet gewerkt worden: schrijven, veranderen, deleten, opnieuw, schrijven… En tijdens dat proces is er twijfel, frustratie, irritatie, verwondering, blijdschap, teleurstelling, dankbaarheid, afzien, doorzetten, willen opgeven, toch maar doorzetten.

Ik kan niet zeggen dat ik alles aan dat proces leuk vind.  Niet alles aan bloggen vind ik leuk. Maar de conceptie, het idee,  vind ik heerlijk net als het laatste duwtje als ik op de ‘publish knop’ druk.

flattr this!

Bewaard onder Bloggen, Schrijven | 12 Comments

Tags: ,

Creatieve handen

Geplaatst op 21 March, 2011 

‘Papa, papa, kom kijken…’. Aan tafel zat mijn dochter te knippen, te plakken en te verven terwijl ik op de bank zat met mijn laptop op schoot. Ik vind het belangrijk om haar aandacht te geven als ze ergens enthousiast over is of als ze iets wil delen. En nee, dat lukt me niet altijd.

Ze riep voor de vijfde keer. Ik wilde eigenlijk verder werken aan een tekst maar besloot om even naast haar aan tafel te gaan zitten.

Nou wil ik haar niet het voorbeeld geven dat je met waterverf op je huid moet gaan verven, maar ineens verfde ik een paarse stip op mijn arm. ‘Papa, wat doe je nou?’ Op zo’n moment kan ik niet meer zeggen dat ze niet mag doen wat ik wel doe, zoiets werkt niet. Dus ik verf een stipje op haar hand en zij een stipje op mijn hand. Ineens hadden we creatieve handen.

flattr this!

Bewaard onder vaderschap | 8 Comments

Tags: ,

De lege pagina als sprong in het duister

Geplaatst op 21 June, 2010 

Al eerder schreef ik over Mark David Gerson en zijn kijk op het schrijfproces. Op zijn blog vond ik een korte video waarin hij vertelt hoe hij de lege pagina ziet en benadert: elke lege pagina is een sprong in het duister, een sprong in het mysterie, in de leegte, in het creatieve onbekende, in het oneindige waar magie leeft en wonderen gebeuren.

Als ik ga schrijven heb ik meestal al een globaal idee waar ik over wil schrijven. Het schrijfproces gaat dan over het in  woorden en zinnen vormgeven van een idee, het vertalen van het onzichtbare (het idee) naar het zichtbare (de tekst). Dat schrijfproces gaat ook gepaard met wat innerlijke strijd met de oordelen (lukt het wel, is het wel goed genoeg, wil iemand dit wel lezen). Maar omdat het idee er al is komt er vrijwel altijd een bruikbare tekst uit, ook al is die soms toch anders dan in de idee-vorm.

Anders is het als ik zonder idee ga schrijven. Geconfronteerd met de leegte die Mark David Gerson noemt, voel ik me bijzonder ongemakkelijk. Ik voel de spanning in mijn lichaam en wil daar zo snel mogelijk vanaf. De oordelen die dan beginnen te stromen interpreteer ik dan meestal als een rood stoplicht: stop met schrijven en ga iets anders doen. Maar die oordelen hebben niets te maken met of het wel of niet lukt om te schrijven. Die oordelen zijn verbonden met een dieper liggend oordeel dat bepaalde gevoelens er niet mogen zijn. Ook al weet ik rationeel dat alle gevoelens er mogen zijn en dat er geen positieve en negatieve gevoelens bestaan, diep van binnen werkt het soms toch anders.

Weten, voelen en doen zijn echt totaal verschillende dingen.

Zoals veel Amerikaanse blogs doen, zou ik deze blog kunnen afsluiten met vijf tips om innerlijke oordelen te overstijgen: 1. voel het gevoel, 2. herken de oordelen, 3. accepteer het gevoel, 4. laat de oordelen los, 5. ga schrijven. Maar voor mij werken die lijstjes en tips niet dus gauw een streep er doorheen.

Lees ook:

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk, Schrijven | 8 Comments

Tags: , ,

Schrijven in een zwart gat

Geplaatst op 6 January, 2010 

Sinds de hele andere kijk op schrijven van Mark David Gerson wilde ik zijn manier van schrijven wel eens uitproberen.   Tijdens de kerstvakantie opende ik enthousiast en nieuwsgierig een leeg document op mijn computer: laat maar komen dat verhaal, laat het zichzelf maar vertellen.

Mark David Gerson zegt dat je vrienden moet worden met het verhaal door er tegen te praten. Dat praten deed ik  schrijvende, alsof ik aan het chatten was. Dat ging in het begin best leuk:  ik schreef een vraag op en ook het antwoord, ik speelde de rol van vragensteller en beantwoorder. Deze manier van schrijven voelde vertrouwd omdat ik op dezelfde manier wel eens in mijn dagboek schrijf.

Het voelde me wat te vertrouwd, het was niet het grote loslaten waar Mark David Gerson het over had.  Ik stelde teveel vragen en  probeerde daarmee de boel onder controle te houden. Door vragen te stellen wilde ik de richting van het verhaal bepalen.

Sinds een paar dagen stel ik geen vragen meer of alleen een open vraag aan het begin als: wat heb je te vertellen? En dan schrijf ik op wat er in me opkomt. Ik begin nu te ervaren wat Mark David Gerson bedoelt met het verhaal de touwtjes in handen geven. Ik vind het doodeng, alsof ik een zwart gat in ga. Het zwarte gat van de creativiteit. Het zwarte gat dat begint waar controle ophoudt.

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk, Schrijven | 12 Comments

Tags: , ,

Volgende pagina →