Zwerven door het alledaagse » Bloggen

Een blogger werkt niet alleen

Peter de Kock — Tue, 10 Jan 2012 09:00:34 +0000

Peter de Kock

Zelfs een blogger werkt niet alleen en heeft mensen nodig door wie hij zich kan laten ondersteunen. Do It Yourself wil niet zeggen dat je alles alleen moet doen.

En daarom bedank ik Huub Koch voor het ontwerp voor mijn visitekaartjes, het ontwerp voor mijn blog, het ontwerp voor het boek ‘De Dans van Gewonde Zielen‘ en voor de mooie presentatie die hij daarover maakte. Meer werk van Huub vind je hier: http://www.zichtbarezaken.nl/over-zichtbare-zaken/portfolio/

Precies vier jaar geleden

Peter de Kock — Fri, 30 Dec 2011 09:00:10 +0000

Precies vier jaar geleden was een theatershow van Javier Guzman de inspiratie voor mijn eerste blogpost.

En dan is het nu de bedoeling dat ik wat statistieken deel over hoeveel blogs ik geschreven heb, welke het meest zijn gelezen, hoeveel bezoekers er zijn geweest, op hoeveel pageviews de teller staat en hoeveel donaties ik heb ontvangen.

Ik zou de politiek in kunnen als ik zou zeggen dat deze gegevens me totaal niet interesseren. Ze interesseren me dus wel. Maar het mooiste van bloggen zijn voor mij de persoonlijke ontmoetingen met andere bloggers en al die andere mensen die ik dankzij het bloggen heb leren kennen: feest.

Bedankt.

Angst om in jezelf te laten kijken

Peter de Kock — Mon, 17 Oct 2011 08:00:47 +0000

Michael Minneboo, Marco Raaphorst en Karin Ramaker blogden er al eerder over: bloggen met je billen bloot, jezelf kwetsbaar opstellen en laten zien wie je bent.

Blogs waarin de blogger zichzelf kwetsbaar opstelt en zijn/haar menselijkheid deelt, zijn blogs die ik het liefste lees en die me het meest raken en beroeren. Het zijn blogs waar ik me in kan herkennen, kan spiegelen. Blogs waar ik lezend een stukje van mezelf heel door dat ene schaduwkantje dat die ander ook heeft, te herkennen, erkennen en accepteren.

Er zijn heel wat redenen te bedenken om jezelf in je blogs juist niet kwetsbaar op te stellen, om jezelf niet te laten zien of om alleen een heel beperkt stukje van jezelf te laten zien en dat uit te vergroten. Personal branding heet dat dan.

Wat voor mij soms doorklinkt in discussies hierover, is de angst om te worden afgewezen als anderen lezen wie we werkelijk zijn. Het Engelse woord voor intimiteit, intimacy, kun je lezen als INTO-ME-SEE. Angst voor intimiteit is de angst om in jezelf te laten kijken.

Soms wordt deze angst begrijpelijk, logisch en rationeel verpakt in zakelijke argumenten. Ik kan me die argumenten soms voorstellen en tegelijkertijd mis ik in de zakelijke wereld het persoonlijke, het menselijke, het kwetsbare.

Als we in een wereld zouden leven waar iedereen bewust en integer genoeg is, een wereld waar we kunnen zijn en laten zien wie we zijn, zonder te worden afgewezen of ‘gestraft’, zouden blogs dan nog steeds zakelijk en onpersoonlijk zijn?

Elkaar trakteren op een vraag

Peter de Kock — Thu, 08 Sep 2011 08:00:02 +0000

In plaats van onze verhalen over elkaar te vertellen (niet doen, niet doen, niet doen), kunnen we elkaar (of onszelf) beter trakteren op een vraag.

Thi-Thanh-Tâm Nguyen deelde op haar blog ‘Mijn Transparantie’ laatst zo’n traktatie uit: Wat doe jij in het dagelijks leven? Mijn antwoord: Ik zwerf bloggend door het alledaagse. Ik geloof dat ik dat doe om vriendschap te sluiten met het leven.

Helemaal compleet was mijn antwoord niet en ik wil er iets aan toevoegen: Ik geloof dat ik dat doe om vriendschap te sluiten met het leven en ook om er af en toe een beetje ruzie mee te maken.

Maar ook dat hoort bij een echte vriendschap: het vermogen om af en toe een beetje ruzie met elkaar te maken.

Bloggen zonder zelfcensuur

Peter de Kock — Mon, 15 Aug 2011 08:00:23 +0000

Ik heb een kladblok met op dit moment 33,383 woorden. Uitgaande van 500 woorden, wat al vrij veel is voor een blogpost, is dit materiaal voor 66 flinke blogpost. Deze kladblok bevat allemaal stukken en flarden tekst voor blogposts. Soms zijn het slechts een paar steekwoorden of een alinea met daarin kort het thema en een andere keer is het een half uitgewerkt verhaal. Ik schat in dat meer dan 9o% van deze woorden nooit het daglicht als blogpost gaat zien.

Waarom? De belangrijkste reden is dat ik te kritisch kijk en zelfcensuur toepas. Ik heb het idee dat een blogpost een kop en een staart moet hebben en dat het over een idee of ervaring moet gaan waar ik zelf helderheid over heb. Vaak heb ik wel een kop maar geen staart of andersom of ik verkeer zelf nog in verwarring over het idee of de ervaring en daarom blijven de meeste ideetjes in mijn kladblok staan. Jammer eigenlijk.

Michael Minneboo lanceerde via zijn blog het idee ‘Je blog als notitieblok‘ . Zijn idee spreekt me aan. Het lijkt me leuk met dit idee te gaan spelen, ermee te experimenteren, en de ideetjes niet in mijn kladblok op te schrijven maar direct op mijn blog. De blogpost die je nu leest is daar al min of meer het eerste resultaat van.

Een leuke bijkomstigheid is dat via de techniek die ‘trackback’ heet, Michael Minneboo op zijn blog automatisch een berichtje krijgt dat ik vanuit deze blogpost naar zijn blogpost link. Zo kun je deze blogpost ook zien als een reactie, een comment, op de zijne. Samen bloggen. Wel zo leuk. En zonder zelfcensuur natuurlijk.

Ik had me er zo op verheugd

Peter de Kock — Fri, 05 Aug 2011 09:55:06 +0000

Ik had me er nog wel zo op verheugd om na een weekje motorvakantie te bloggen over een leven op twee wielen overdag, een leven van ontmoetingen ‘s avonds en een leven in een tentje ‘s nachts. Maar het pakte helaas anders uit.

Tijdens de eerste of tweede dag van mijn motorvakantie werd mijn blog gehacked. De webhost waar ik mijn blog heb ondergebracht, heeft dit blijkbaar gedetecteerd en uit voorzorg alles geblokkeerd. Het enige dat te lezen was op mijn blog was de melding ‘Account Suspended’.

Ik kon er op dat moment weinig aan doen en wilde mijn vakantie er niet door laten verpesten maar het speelde af en toe wel door mijn hoofd. Maak onderscheid tussen de dingen die je wel kunt veranderen en de dingen die je niet kunt veranderen, fluisterde ik mezelf dan toe maar de verhalen (was als….., stel dat….., het zal toch niet zijn dat….., hoe verder…..) kwamen toch.

Sinds dinsdag ben ik weer terug thuis en in plaats van vakantieverhalen delen, heb ik aan de reparatie van mijn blog gewerkt. Nadat de webhost alles weer schoon en leeg had opgeleverd, was het slechts een kwestie van de laatste backup van de database installeren en alles draait weer. Helaas was er een probleem met die backup waardoor de inhoud van mijn blog gelukkig wel behouden was gebleven maar een heleboel instellingen, sidebars, plugins, widgets en links niet. Daar werk ik nu handmatig aan en ben al een eind gevorderd maar nog niet helemaal klaar.

Één van de consequenties is dat alle comments die na 23 juli zijn geplaatst, blijvend zijn verdwenen. Ook zijn alle instellingen om automatisch op de hoogte te worden gesteld als er een nieuwe reactie is op een bepaalde blogpost, gereset. Hopelijk blijft het hierbij.

Mijn motorvakantie ligt alweer drie dagen achter me. De herinneringen zijn er nog maar die had ik graag meteen na thuiskomst gedeeld in plaats van dagen of een week later.

Bedankt voor alle bemoedigende e-mails en tweets die ik heb ontvangen, fijn om steun te ervaren bij alle herstelwerkzaamheden.

Het heeft me wel even geschokt: dat iemand die dat echt wil, een blog helemaal kapot kan maken. En erger nog: kwaadaardige software installeren. Gelukkig heeft mijn webhost meteen ingegrepen.

Petra Maartense noemde het via Twitter een ‘klein kosmisch grapje’ dat ik ‘Dit is misschien mijn laatste blogpost‘ had geschreven en dat een paar dagen later mijn account suspended was. Als het inderdaad bedoeld was als kosmisch grapje zou ik de kosmos willen adviseren: hou maar op met die grappen.