Ik dacht altijd dat verlicht zijn betekende dat je een soort van (Jezus Christus + Martin Luther King + Ghandi) in het kwadraat moest zijn.  De betekenis die Pamela Kribbe eraan geeft vind ik heel wat pragmatischer. Wel een klap in het gezicht van de spiritueeltjes die denken dat het niet OK is om af en toe boos te zijn

www.youtube.com/watch?v=ZJTJtDxFvrM

Een andere interessante kijk op focus ontdekte ik in de TED-talk van Mark Robert Waldman over wat er met je hersenen gebeurt als je bijvoorbeeld focust op de angst om geld te verliezen of als je focust op klagen . Hij bekijkt en bespreekt het onderwerp focus vanuit meer wetenschappelijke hoek.

www.youtube.com/watch?v=yvhCLXEeSDQ

Het klinkt logisch en aannemelijk wat Michael Roads en Mark Robert Waldman vertellen. Stel dat het waar is, wat heeft dit dan een enorme impact op wat we doen en op waar we onze aandacht op richten. Wat een enorme verantwoordelijkheid hebben we dan waar we op focussen.

Wat is dan bijvoorbeeld de impact als we focussen op de angst voor terroristische aanslagen? Wat is de impact als we focussen op de hongersnood in de wereld, oorlog, geweld, armoede? Juist, we co-creëren het, bijvoorbeeld in ons eigen leven. Wat betekent dit voor waar we aan denken, waar we over praten, waar we over lezen of over schrijven? Allemaal vormen van focus.

De impact hiervan is zo overweldigend dat als ik aan de verantwoordelijkheden denk, ik ook scepsis ervaar. Dan denk ik aan hoe debunkers als James Randi zouden reageren op die video’s. “Sir, there is a distinct difference between having an open mind and having a hole in your head from which your brain leaks out.” Dat is wat James Randi misschien zou zeggen.

Maar behalve verantwoordelijkheden brengt de impact van focus ook een enorm aantal mogelijkheden met zich mee. Mogelijkheden om misschien wel de grootste problemen van deze tijd mee op te lossen en om te zorgen voor vrede, harmonie, gelijkheid, integriteit, terugkeer van de menselijke maat, empathie, gezond eten en drinken voor iedereen en een schoon milieu. Als ik kijk naar de mogelijkheden ervaar ik geen scepsis maar nieuwsgierigheid, enthousiasme en vertrouwen.

Ineens zie ik het onderwerp focus ook opduiken in andere blogs. Zoals de blog van Michael Minneboo in het artikel ‘Kwaliteit‘ , de blog van Paulo Coelho in ‘30 sec read: Focus!‘ of die van Marco Raaphorst in het artikel ‘Aandacht is de nieuwe schaarste; distracties‘.

Ik heb mijn focus de laatste tijd wat verwaarloost en gericht op dingen waar ik liever uit weg wil blijven.  En nu ik ineens overal video’s en blogs ontdek over focus is het net alsof het onderwerp focus mij weer even aan de mouw trekt om me te helpen bewust te focussen op wat ik wel wil.

Een interessante uitdaging deed zich ineens voor toen ik vrijdag op een verjaardagsfeestje was waar op een gegeven moment kanker het gespreksonderwerp was, net als in de video van Michael Roads. Tijdens het feestje werd gesproken over een aantal mensen die kanker hadden en hoe verschrikkelijk dat voor hen was.

Ik vind dat niet echt een gezellig onderwerp voor op een feestje maar daarover verschillen de meningen. Ik kende de mensen niet waar ze het over hadden maar merkte dat ik onwillekeurig met mijn aandacht naar een aantal andere mensen ging die ik wel ken en die stevig met hun gezondheid worstelen. Ik schok ervan hoe snel ik met mijn aandacht meeging met het onderwerp ‘kanker’ en kon mezelf gelukkig STOP toeroepen. Ik ben toen maar even apart gaan zitten aan een tafeltje waar woordspelletjes werden gespeeld. Terwijl aan de ene kant van de kamer mensen met de hand voor de mond hun ontzetting uitdrukten over kanker, was er aan tafel een groot plezier.

Credits: de video van Michael roads vond ik op de blog van Petra Maartense. Petra blogt op ‘De vliegende schildpad‘. De video van Mark Robert Waldman vond ik dankzij het ‘Stop your drama’ blog in het artikel ‘How to Change Your Life by Changing Your Brain‘.

Wat is in je kracht staan?

Ik stel mezelf deze vraag ook regelmatig en merk dat ik er in de loop der jaren verschillende invullingen aan heb gegeven. Lang geleden (je weet wel: once upon a time…) had ik het idee dat ik in mijn kracht stond als ik over andere mensen oordeelde. Als ik maar genoeg oordelen over iemand kon bedenken (en dat lukte me) dat die ander ‘minder’ was dan mij, dan haalde ik daaruit de beleving van kracht. Maar dat was geen werkelijke kracht maar een schijnbeweging van het ego.

Gelukkig kijk ik er nu anders tegenaan. Kracht is voor mij de ruimte die ligt tussen een stimulus (iets dat gebeurt) en mijn respons. Is die ruimte er niet, en volgt mijn respons onmiddellijk op een gebeurtenis, dan reageer ik vanuit een automatische piloot en heb ik weinig bewust zeggenschap over wat ik doe. Ik ben dan een soort van tennisbal die de richting van de klap van het tennisracket volgt. Ik heb het hier niet een reflex reactie zoals wanneer iemand zonder te kijken de straat wil over steken en ik zie dat er een auto komt aanrijden met hoge snelheid.

Is die ruimte er wel en kan ik bewust mijn reactie kiezen, dan ben ik vrij te reageren zoals ik wil. In mijn kracht staan is voor mij de ruimte hebben en ervaren om bewust en in vrijheid (misschien dubbelop) mijn reactie te bepalen.

Als er iets gebeurt dat je raakt, dan wil het wel eens helpen een paar keer diep adem te halen of spreekwoordelijk tot tien te tellen om in die ruimte te komen. Voelen wat je voelt en nagaan waar je behoefte aan hebt, helpt om in actie te komen.

Ze staat daar regelmatig en telkens als ik haar passeer heb ik de keuze wel of geen krant bij haar te kopen. En als ik geen krant koop, passer ik haar dan zonder haar aan te kijken of kijk ik haar juist wel aan? En als ik wel een krant koop, doe ik dat dan voor mezelf of doe ik dat echt voor haar of voor allebei?

Terwijl ik haar passeer zie ik ineens haar laarzen: zij draagt UGGS! Wat er dan in mijn denkgeest gebeurt heet in computertaal een IF-THEN-ELSE constructie:

• IF een dakloze Uggs draagt…
• THEN is de dakloze geen echte dakloze want daklozen kunnen geen Uggs betalen…
• ELSE de dakloze is wel een echte dakloze en de Uggs zijn gewoon uit de lucht komen vallen…

Ik koop dus geen krant en terwijl ik verder loop, vraag ik me af wat er is gebeurd. Ik kan onmogelijk zeker weten dat de Uggs die ze draagt echte dure Uggs zijn of goedkope nep-Uggs. Misschien waren het wel helemaal geen Uggs en dacht ik dat alleen maar omdat er op  Twitter zo belachelijk veel over Uggs wordt gesproken.

Maar de reden waarom ze wel of geen echte Uggs draagt doet er helemaal niet toe. In plaats van blij voor haar te zijn dat ze warme voeten heeft in de vrieskou, in plaats van te genieten van het plezier van geven en ontvangen, heb ik mezelf in gijzeling laten nemen door mijn denkgeest die overschakelde op ‘crazy-mode’ toen ik haar laarzen zag.

De werkelijkheid klopte niet met het plaatje dat mijn denkgeest van een dakloze heeft en ook niet met het plaatje dat mijn denkgeest van een Uggs-draagster heeft. In computertaal: GOTO crazy mode.

Godzijdank ben ik geen computer en kan ik reflecteren op wat ik doe. En wat zou het handig zijn als computers dat ook konden

Credits: Dit artikel is geïnspireerd door ‘See the madness within yourself‘ van Irina Almgren.

De rek- en strekoefeningen kwamen me bekend voor. Ik herkende ze van de hardloopgroep waar ik een paar jaar geleden mee trainde.  Dat waren toen pittige trainingen met een uitgebreide warming-up vooraf.  Hoewel mijn geheugen de rek- en strekoefeningen herkende,  hadden mijn spieren en pezen aanzienlijk meer moeite zich één en ander te herinneren: alles voelde stijf en pijnlijk. Ik schrok ervan.

Op weg naar huis vroeg ik me af waar ik nou eigenlijk van geschrokken was. Van de stijfheid en pijn in mijn spieren en pezen natuurlijk! Maar was dat echt zo? Stijfheid en pijn in spieren en pezen tijdens het rekken en strekken is op zich heel gewoon. Niet echt iets om van te schrikken.

Was ik dan geschrokken van het feit dat het langer geleden was dat ik diezelfde oefeningen had gedaan dan ik in eerste instantie dacht? Zou kunnen. In de beleving van mijn denken was het bij wijze van spreken gisteren dat ik diezelfde rek- en strekoefeningen had gedaan. Maar de herinnering van mijn lichaam was wezenlijk anders en de stijfheid en pijn vertelde dat het een paar jaar geleden was dat mijn spieren en pezen deze bewegingen wekelijks maakten.

Maar die schrik had nog een andere component die de gebeurtenis zwaar deed aanvoelen. Die andere component was de schrik die voortkwam uit de oordelen die ik had nadat ik de pijn en stijfheid in mijn spieren en pezen voelde. Het was niet alleen het gevoel van stijfheid en pijn dat de schrik triggerde maar het waren vooral de oordelen erover die me deden schrikken.

Het merkwaardige met dit soort zelfonderzoek is dat er steeds andere lagen van waarheid zichtbaar worden. Want nu ik hier ben gekomen met schrijven dient zich alweer een nieuwe laag aan: ik schrok niet zozeer van de oordelen zelf als wel dat ik me er ineens bewust van was. Bewustzijn kan gepaard gaan met schrikken. Een beetje zoals ineens wakker schrikken midden in een droom.

Ik schrok ervan alsof ik ineens wakker was. Ik had die jonge vrouw gezien en haar in een fractie van een seconde op grond van haar uiterlijk  door een soort van goed/fout filter heen gehaald.  Uitkomst: ‘truttig tiepje’. Maar op het moment dat ik die jonge vrouw haar hulp hoorde aanbieden aan de oude vrouw met de grote rode koffer, viel mijn oordeel ‘truttig tiepje’ aan stukken. Ze was helemaal geen truttig tiepje, ze had oog voor een ander en voor de hulpbehoefte van een ander. Daar stond ik dan met mijn oordeel ‘truttig tiepje’ terwijl ik die oude vrouw en haar kofferworsteling niet eens had gezien.

Zoals ik zei: ik schrok ervan. De schrik zat hem in het moment dat ik de hulpvraag hoorde want pas toen was ik me bewust van mijn oordeel ‘truttig tiepje’. Pas toen was ik me bewust dat ik de oude vrouw over het hoofd had gezien. Die schrik was de schrik van wakker worden.

Ik loop verder naar de tram en schuin voor me loopt ineens diezelfde jonge vrouw weer. Ik kijk nog eens goed en kan niet verklaren waarom ik haar een paar minuten eerder nog een ‘truttig tiepje’ vond. Ik voel me weer een stukje meer wakker.

Wat een impact zal deze ontdekking hebben! Dat wat we lange tijd als onomstotelijk en bewezen waarheid beschouwden, is dat straks misschien niet meer. Bewijzen zijn niet langer bewijzen en waarheid is niet langer waarheid. Is het niet fascinerend hoe snel en hoe diepgaand alles verandert?

Ik las dat artikel over die ontdekking van die nieuwe kracht en dacht terug aan het stukje van gisteren over een hele kudde ikken. Wat Gertrud in haar comment schrijft en waarover Gertrud en ik daarna nog per e-mail hebben uitgewisseld, is waar. Waar in de zin van dat ik het herken uit spirituele boeken. Maar is het dan ook echt waar?

Misschien is het wel waar geweest en is het dat nu niet meer. Net zoals de wetten van Newton en Einstein eens waar waren en straks niet meer. Of misschien is het wel zo dat, omdat we in bewustzijn groeien, ook het filter verandert waar alle gechannelde boodschappen doorheen gaan. En als dat filter verandert, verandert ook de boodschap die we ontvangen. Met een ruimer bewustzijn wordt het filter ruimer en de boodschap die er doorheen komt rijker. En net als de eens zo onomstotelijke wetten van Newton en Einstein veranderen, kan ook het begrip van karma veranderen, is het niet meer die rugzak vol persoonlijke shit uit vorige levens maar een zak vol tools die je kunt gebruiken.

Wat er met de wetten van Newton en Einstein gaat gebeuren weet ik niet. Ik vind het wel spannend. Gelukkig heb ik mijn natuurkundeboeken al lang geleden opgeruimd maar misschien kunnen nu ook een aantal spirituele boeken het recyclingcircuit in.

Ik zou het wel fijn vinden als behalve Newton en Einstein, ook karma op de schop gaat. Karma klinkt me toch net iets te veel als een opgepimpte spirituele versie van wat het christendom de hel noemt.

Zo ontdekte ik eerst de website www.michaelteachings.com met artikelen over ziele leeftijden en de verschillende rollen die we kiezen te vervullen voordat we incarneren. Met wat ik daar las had ik al zoveel antwoorden dat ik daar nog wel een poosje mee onder de pannen ben. Maar er kwam nog veel meer.

Een dag later bood Gertrud Althausen me aan een numerologie voor me uit te werken aan de hand van mijn geboortedatum en naam. Ik nam het aanbod graag aan en zondag had ik al een bijzonder gedetailleerde beschrijving in mijn mailbox.

Als extra service kreeg ik van Gertrud ook nog mijn persoonlijke kinkaart volgens de Tzolkin, de Maya kalender.

Er kwam ook nog een toetje: Huub Koch stuurde me een communicatie concept toe, gebaseerd op een eerder gesprek en vragen die hij me had gesteld over ondernemerschap en hoe ik me daarin onderscheid.

Zo had ik binnen een paar dagen vier totaal verschillende invalshoeken op de vraag ‘Wie ben ik?’. De invalshoeken overlapten elkaar, vulden elkaar aan en waren ook totaal verschillend.

Zo langzamerhand heb ik het idee dat wie ik ben, wie jij bent of wie wij zijn, niet is afgebakend in de zin van een opsomming van een aantal eigenschappen en kwaliteiten. Ik denk dat ‘alles’ in ons is, dat we ‘alles’ zijn. En dat de mate van iemands bewustzijn en de omstandigheden waarin iemand verkeert (het boek ‘The tipping point‘ van Malcolm Gladwell geeft prachtige voorbeelden van hoe omstandigheden en omgeving een grote rol kunnen spelen), bepaalt uit welk vaatje iemand tapt. Zo tap ik de ene keer bijvoorbeeld ‘luiheid’ en de andere keer ‘hard werken’.

Ik keek nog eens goed rond en besloot onbewust op de mensen die ik niet kende nog twee extra etiketten te plakken: rijk & kak. De locatie waar het feest plaatsvond versterkte dit rijk & kak-beeld: grote luxe villa met een flinke tuin en een glimmende Jaguar voor de deur. Ik voelde me er ongemakkelijk, eenzaam en onzeker. De etiketten en oordelen begonnen langzaam te werken.

Bewustzijn is er altijd en overal, de moeilijkheid is soms hoe je vanuit onbewust gedrag, vanuit een patroon, kunt overschakelen naar bewustzijn. Dat lukte door mezelf een vraag te stellen: zou ik in zo’n luxe villa willen wonen met een prachtige Jaguar voor de deur, zou ik ook rijk en succesvol willen zijn? Ja, natuurlijk zou ik dat wel willen!

Er ontstond een kiertje bewustzijn en ik vroeg me af hoe ik me zou voelen als ik rijk en succesvol zou zijn en zo’n villa en Jaguar zou hebben. Ik ging er even voor zitten en deed alsof de villa waar ik was van mij was, alsof de Jaguar voor de deur mijn Jaguar was. Mijn weerstand tegen de situatie veranderde in plezier, ik vond het ineens allemaal wel prima zo.

Op datzelfde moment merkte ik op dat er een man tegenover me was komen zitten. Ik kende hem niet en had hem eerder al ingedeeld in de categorie rijk & kak. Hij vroeg me wat ik zoal deed in het dagelijks leven. Ik voelde aanvankelijk wat aarzeling om hem te antwoorden. ‘Hij zal wel niet echt interesse hebben’, dacht ik, maar dat was geloof ik een projectie van mijn eigen gebrek aan belangstelling.

Ik begon te vertellen en al na een paar zinnen gebeurde er iets heel opmerkelijks. Zonder dat ik hem daarover had verteld, begon hij te praten over het belang van doen wat je leuk vind, daarop blijven vertrouwen en volhouden, en dat succes dan komt. Hij vertelde me precies de woorden die ik ook altijd tegen mezelf zeg als ik moed en vertrouwen nodig heb. We hadden daarna een geweldig leuk en inspirerend gesprek.

Later op de avond, terug thuis (geen villa maar wel mijn thuis, geen Jaguar voor de deur maar wel een auto die niet eens van mij is maar die me wel overal naar toe brengt), zag ik pas goed wat er was gebeurd op dat feest. Hoe ik vanuit weerstand de mensen op het feest als het ware van me had afgeduwd. Hoe ik daarna vanuit plezier een bijzonder gesprek met een bijzonder mens had aangetrokken. Kwestie van energie met verschillende vibraties.

Dat wat je verlangt, dat wat je nodig hebt, komt soms tot je op de meest onverwachte momenten en manieren. En dan staat er ineens een wildvreemde man je precies datgene te vertellen wat je op dat moment het meest nodig hebt om te horen. Het universum werkt via mensen.

Motorrijden is één zijn met de motor, met kracht, snelheid, balans en veiligheid, één zijn met de wind, zon en soms regen, één zijn met de omgeving, de verrijkende en soms verwoestende ingrepen van de mens. Motorrijden vraagt zowel concentratie als ontspanning, aanwezig zijn in het moment en alle zintuigen tegelijk gebruiken.

En dan…..gebeurt er iets dat ruimte heet. Er komt wat rust in de gedachtestroom, hier en daar een opening zelfs. Die openingen rijgen zich aaneen tot ruimte. Ruimte tot reflectie. Ruimte om de alledaagse gekte te herkennen. Ruimte om gedachten te herkennen die vriendschap sluiten met die ruimte waardoor er inspiratie en bezieling is. Ruimte ook om gedachten te herkennen die de ruimte willen beheersen en controleren waardoor onrust en spanning ontstaan.

En terwijl ik zo motormediterend rondtoer door een prachtig landschap met een stevig ansichtkaartgehalte, zie ik ineens die timmerman.

De menselijke denkgeest heeft wel wat weg van een overijverige timmerman. Zodra deze timmer-aholic ergens een opening ziet pakt hij meteen aan paar stevige planken, spijkers en een hamer om de opening dicht te timmeren. Zo snel en hard mogelijk rost hij de opening dicht. Van de ruimte die achter de opening ligt is de timmerman als de dood en dus wil hij timmeren, alles potdicht.

Dus als je zo’n herrie in je hoofd hoort, dan is dat die timmerman.

Hoe kom je van die herrie af? Ga eens lekker op vakantie !