Nog tien minuten later begon ik te zweten. Ik trok mijn handschoenen uit en liep verder. Hoewel ik verschillende laagjes kleding aan had, koelde het zweet snel af. Ik kreeg het zelfs koud van het zweet dat aanvoelde als een laagje ijswater.

Dat wat me in eerste instantie hielp de kou te verdrijven, hardlopen, begon tegen me te werken.

Mijn thema de laatste weken is het opgeven van de strijd tegen de realiteit, het accepteren van wat er is door, als is het maar voor een moment, heel bewust te zijn van wat die realiteit bij me oproept aan oordelen, gevoelens en innerlijke strijd.

Ergens tegen ten strijde trekken, lijkt vaak zo natuurlijk, zo logisch en zo noodzakelijk. Maar net zoals het natuurlijk, logisch en noodzakelijk lijkt om flink te bewegen als je het koud hebt, produceer je uiteindelijk zweet waardoor je het juist koud krijgt. In het begin werkt het even maar het komt bij je terug als een boemerang.

Lees ook:

• Strijd tegen de realiteit
• Begraaf de strijdbijl
• Begraaf de strijdbijl deel 2

http://www.youtube.com/watch?v=gO1qCHNBUzQ

Soms denk ik wel eens: was ik maar iemand anders. Maar als ik dan werkelijk iemand anders zou zijn, zou ik waarschijnlijk ook weer iemand anders willen zijn. Wie ik nu ben bijvoorbeeld. Dus waarom zou ik iemand anders willen zijn?

Wat je ook krijgt (zelfs als het om het kleinste stuk appeltaart gaat) of wie je ook bent: het is uiteindelijk zoals je het zelf wilt. Maar wat ik eigenlijk wil zeggen: we zijn goed genoeg zoals we zijn.

Ineens is alles anders. De lichtkrant die in mijn hersenen al die zinnige en onzinnige gedachten voorbij laat flitsen, laat me ineens iets zien dat ik nog nooit eerder op die lichtkrant heb gezien. Het staat er in hoofdletters en de tekst staat enkele seconden stil net als ik:

IK HOOR HIER

Daarna begint de tekst op de lichtkrant weer te lopen: Ik hoor hier, ik hoor hier te zijn met wie ik ben en wat ik doe.

Ik begin ook weer te lopen en zie dat de blauwe lucht ineens blauwer is, de wolkjes witter, de bloemen talrijker en de zon stralender. Het is een mooie dag om letterlijk en figuurlijk even stil te staan bij dat ik hier hoor.

Sta dan even één minuut stil bij de zingeving en betekenis van alles dat je hebt gezien en gehoord en vul dan in:  de zingeving en betekenis van dat alles is…..

Je zou er gek van kunnen worden als je te lang stil staat bij deze vraag, vandaar dat je maar één minuut bedenktijd krijgt

Het zit zo. De wereld is gek, knettergek. Midden in die gekte op zoek gaan naar de zingeving en betekenis ervan, is een symptoom van diezelfde gekte. Logische verklaringen proberen te bedenken voor wat geen mens zou mogen accepteren zoals hongersnood en oorlog, is een teken van diezelfde gekte.

Economische verklaringen verzinnen om uit te leggen dat het mogelijk is dat de één een paar miljoen of miljard heeft en de ander sterft van armoede, is een teken van diezelfde gekte. Politieke verklaringen verzinnen waarom het verstandig is om ergens oorlog te gaan voeren, is een teken van diezelfde gekte.

Ik hou ook van verklaringen, verklaringen in de vorm van zingeving en betekenis, want het helpt me te accepteren wat er gebeurt. Meestal is het nodig vanuit een veel groter en ruimer perspectief te kijken naar wat er gebeurt om die zingeving en betekenis te vinden.

Je kunt daar ook te ver in gaan en door middel van verklaringen alles net zo lang te kneden tot het onacceptabele acceptabel is geworden. Maar hoe lang we ook kneden: hongersnood en oorlog zijn nooit acceptabel. Wie het tegendeel beweert denkt en praat vanuit de gekte.

Deze week wilde ze tijdens het tandenpoetsen een verhaaltje horen over ene tovenaar Foeksia.  Verrek, ik ken geen tovenaar Foeksia. Wat voor verhaaltje verzin ik over een tovenaar die ik niet ken? Wat voor tovertrucs doet die Foeksia?

Ik begin te verzinnen en te vertellen. Over dat die Foeksia op een dag helemaal niet meer wil toveren. Hij is het beu om alles maar te willen veranderen met zijn getover. Hij wil het leven wel eens een dagje accepteren precies zoals het is. Hij gaat de deur uit en laat alles gewoon gebeuren…

Wat denk je? Die Foeksia heeft de dag van z’n leven. Overal bijzondere ontmoetingen, ontroerende gebeurtenissen en allerlei verrassingen. Een dag van wonderen zonder ook maar één tovertruc.

Misschien een wat zware moraal voor een bedtijd verhaaltje maar ik heb het ermee gered.

Ik heb inmiddels wat research gedaan naar die tovenaar Foeksia. Dat blijkt helemaal geen tovenaar te zijn maar een miniheks uit een boek van Paul van Loon. Hier in huis is Foeksia sinds mijn verhaaltje een levenskunstenaar

Sommige mensen doen en zeggen dingen die, zo lijkt het, van een andere planeet zijn geïmporteerd. We wonen op dezelfde planeet, in hetzelfde land of zelfs in dezelfde stad of straat en toch zijn de verschillen soms net zo groot als tussen marsmannetjes en de mens.

Verschil in opvoeding, karakter, opleiding, milieu? Het zal best een rol spelen maar geeft het een verklaring voor het gedrag dat ten grondslag ligt aan oorlog, hongersnood, geweld, onderdrukking en uitbuiting? Een manier om als het ware met een groothoeklens naar die verschillen te kijken, is het Michael systeem.

Ik ga hier niet in detail uit de doeken doen wat het Michael systeem inhoudt, daarvoor bestaan  op Internet talloze  bronnen zoals www.michaelteachings.com . In Nederland heeft onder andere Jill van Maasdijk hierover geschreven in haar boek ‘Lichtwerk in Nederland’.

In het kort bestaan er zeven  zieleleeftijden: de zuigeling ziel, de baby ziel, de jonge ziel, de volwassen ziel, de oude ziel, de opgestegen ziel en de oneindige ziel. De eerste vijf zieleleeftijden komen op aarde voor, de opgestegen ziel en de oneindige ziel niet. Elke zieleleeftijd heeft zijn eigen manier om naar de wereld te kijken:

• De zuigeling ziel: Waar ben ik? En wie ben jij?
• De baby ziel: Dit zijn de regels en die moeten gevolgd worden.
• De jonge ziel: Ik kan alles krijgen wat ik wil.
• De volwassen ziel: Mijn leven en mijn relaties zijn intens en dramatisch.
• De oude ziel: Jij leeft je leven op jouw manier en ik op de mijne.

De zuigelingen en baby zielen zijn gericht op ‘Ik’. De jonge en volwassen zielen op ‘Ik en jij’ en de oude zielen zijn gericht op ‘Jij en ik zijn wij’

Wat de media ons voorschotelt, wat er bijvoorbeeld in de politiek gebeurt, wat de banken doen en wat er zich in het bedrijfsleven afspeelt, wordt begrijpelijker en daarmee gemakkelijker te accepteren (wat niet betekent dat je het ermee eens bent), als je ernaar kijkt vanuit het perspectief van het Michael systeem en zieleleeftijden.

De aarde is een plek, een thuis, waar verschillende zieleleeftijden hun ervaringen kunnen opdoen. Hoe gastvrij ben je als je dat in je huis kunt hebben?