Voel je hoe dat voelt? Bevrijdend. Als is het maar één seconde.

Ik heb de afgelopen tijd vaak aan deze woorden gedacht. In ongeveer een week tijd had ik de volgende genoegens:

1. Een zware verkoudheid, zo eentje waarbij je hele lijf pijn doet en je niet alleen snot niest maar ook snot hoest.

2. Een crash van mijn computer waardoor ik het hele zaakje niet 1x maar 2x volledig opnieuw mocht installeren en ik een aantal dagen was afgesloten van mijn geliefde bezigheden.

3. Een verbouwing (nee, ik klus niet zelf) waarbij op de eerste dag meteen een stroomkabel werd vernield, de waterleiding begon te lekken en er in een aantal muren gaten en scheuren ontstonden die daar niet thuis hoorden. Op de tweede dag, tijdens het repareren van de stroomkabel, raakten een aantal elektrische apparaten defect.

Het is verbazingwekkend hoe snel je als mens in een neerwaartse spiraal terecht kunt komen. En dan heb ik het niet eens over serieuze gebeurtenissen zoals ernstige ziekte of zelfs dood.

Verkoudheid? No big deal. Een paar dagen geen computer? No big deal. Verbouwing? No big deal. Schade aan elektrische apparaten? No big deal. En alles bij elkaar? Nog steeds geen big deal maar emotioneel voelde het wel als een big deal.

‘If I try to force myself out of an emotionally uncomfortable place, then I am being judgmental and abusive to myself.  I need to be able to accept wherever I am at – no matter how uncomfortable.’ Robert Burney

Ik dacht nog wel dat die drilboren die hier de boel aan het slopen waren gewelddadig waren, dat ze ons huis molesteerden. Maar ondertussen was ik de boel aan het molesteren, namelijk hoe ik me voelde.

En die gaten in de muren zijn een mooie weerspiegeling van de deukjes die mijn ego heeft opgelopen want het heeft weer eens stevig ervaren dat je van het leven niet kunt winnen.

Credits: De citaten van Robert Burney zijn afkomstig van ‘There are times when life events feel emotionally battering‘

De Nederlandse vertaling van Robert’s boek ‘Dance of Wounded Souls’ kun je hier gratis downloaden: Gewonde Zielen

Nog tien minuten later begon ik te zweten. Ik trok mijn handschoenen uit en liep verder. Hoewel ik verschillende laagjes kleding aan had, koelde het zweet snel af. Ik kreeg het zelfs koud van het zweet dat aanvoelde als een laagje ijswater.

Dat wat me in eerste instantie hielp de kou te verdrijven, hardlopen, begon tegen me te werken.

Mijn thema de laatste weken is het opgeven van de strijd tegen de realiteit, het accepteren van wat er is door, als is het maar voor een moment, heel bewust te zijn van wat die realiteit bij me oproept aan oordelen, gevoelens en innerlijke strijd.

Ergens tegen ten strijde trekken, lijkt vaak zo natuurlijk, zo logisch en zo noodzakelijk. Maar net zoals het natuurlijk, logisch en noodzakelijk lijkt om flink te bewegen als je het koud hebt, produceer je uiteindelijk zweet waardoor je het juist koud krijgt. In het begin werkt het even maar het komt bij je terug als een boemerang.

Lees ook:

• Strijd tegen de realiteit
• Begraaf de strijdbijl
• Begraaf de strijdbijl deel 2

http://www.youtube.com/watch?v=gO1qCHNBUzQ

Soms denk ik wel eens: was ik maar iemand anders. Maar als ik dan werkelijk iemand anders zou zijn, zou ik waarschijnlijk ook weer iemand anders willen zijn. Wie ik nu ben bijvoorbeeld. Dus waarom zou ik iemand anders willen zijn?

Wat je ook krijgt (zelfs als het om het kleinste stuk appeltaart gaat) of wie je ook bent: het is uiteindelijk zoals je het zelf wilt. Maar wat ik eigenlijk wil zeggen: we zijn goed genoeg zoals we zijn.

Ineens is alles anders. De lichtkrant die in mijn hersenen al die zinnige en onzinnige gedachten voorbij laat flitsen, laat me ineens iets zien dat ik nog nooit eerder op die lichtkrant heb gezien. Het staat er in hoofdletters en de tekst staat enkele seconden stil net als ik:

IK HOOR HIER

Daarna begint de tekst op de lichtkrant weer te lopen: Ik hoor hier, ik hoor hier te zijn met wie ik ben en wat ik doe.

Ik begin ook weer te lopen en zie dat de blauwe lucht ineens blauwer is, de wolkjes witter, de bloemen talrijker en de zon stralender. Het is een mooie dag om letterlijk en figuurlijk even stil te staan bij dat ik hier hoor.

Sta dan even één minuut stil bij de zingeving en betekenis van alles dat je hebt gezien en gehoord en vul dan in:  de zingeving en betekenis van dat alles is…..

Je zou er gek van kunnen worden als je te lang stil staat bij deze vraag, vandaar dat je maar één minuut bedenktijd krijgt

Het zit zo. De wereld is gek, knettergek. Midden in die gekte op zoek gaan naar de zingeving en betekenis ervan, is een symptoom van diezelfde gekte. Logische verklaringen proberen te bedenken voor wat geen mens zou mogen accepteren zoals hongersnood en oorlog, is een teken van diezelfde gekte.

Economische verklaringen verzinnen om uit te leggen dat het mogelijk is dat de één een paar miljoen of miljard heeft en de ander sterft van armoede, is een teken van diezelfde gekte. Politieke verklaringen verzinnen waarom het verstandig is om ergens oorlog te gaan voeren, is een teken van diezelfde gekte.

Ik hou ook van verklaringen, verklaringen in de vorm van zingeving en betekenis, want het helpt me te accepteren wat er gebeurt. Meestal is het nodig vanuit een veel groter en ruimer perspectief te kijken naar wat er gebeurt om die zingeving en betekenis te vinden.

Je kunt daar ook te ver in gaan en door middel van verklaringen alles net zo lang te kneden tot het onacceptabele acceptabel is geworden. Maar hoe lang we ook kneden: hongersnood en oorlog zijn nooit acceptabel. Wie het tegendeel beweert denkt en praat vanuit de gekte.