De waarheid en de leugens
Geplaatst op 23 September, 2011
Er was eens een waarheid zo groot en allesomvattend, dat niemand er wat mee kon. Proberen de waarheid te bevatten was zoiets als proberen een brood met de omvang van mammoettanker in één keer door te slikken.
Diep bedroefd om alles wat het te bieden had maar waar niemand wat mee kon, bedacht de waarheid een plan en liet zichzelf door leugens in een heleboel kleine stukjes snijden.
Die stukjes waren precies groot genoeg om te behappen en er was genoeg voor iedereen. Niemand had DE waarheid maar iedereen had genoeg aan ZIJN/HAAR waarheid.
Bewaard onder Verhaaltjes | 8 Comments
Tags: waarheid
Kampeertip: het trekkersveldje
Geplaatst op 10 August, 2011
Om optimaal te genieten van het campingvermaak dat ik noemde in ‘De camping als sociaal experiment‘ , kan ik je van harte aanraden om een aantal dagen met je tentje op het trekkersveldje te staan. Op het trekkersveldje heb je namelijk elke dag nieuwe buren en dat staat garant voor elke dag nieuw vermaak. Een bijkomend voordeel is dat je niet erg je best hoeft te doen om te socializen want morgen zijn die aardige buren toch weer weg.
Heb je een grote tent, ga dan vooral niet op het trekkersveldje staan. Het ziet er werkelijk niet uit zo’n grote tent tussen al die kleine trekkerstentjes, het is zoiets als een grote villa midden in een volksbuurt. Maar waarom zou je trouwens een grote tent willen? Een echte vent slaapt namelijk in een kleine tent.
Bewaard onder Verhaaltjes | 4 Comments
Tags: humor, kamperen, motorvakantie
De camping als sociaal experiment
Geplaatst op 9 August, 2011
Een camping is eigenlijk een interessant sociaal experiment omdat iedereen er dezelfde status heeft: iedereen draagt dezelfde vakantie outfit, slaapt op hetzelfde gras, plast en poept op dezelfde wc’s, staat onder dezelfde douches, is technisch werkeloos en aangewezen op dezelfde kleine gemeenschap.
Kortom:
All animals are equal: JA
But some animals are more equal than others: NEE
Maar wellicht belangrijker nog: je hoort er alles van elkaar. Het dunne tentzeil op de camping is wel even wat anders dan de dikke muren thuis. Op de camping deel je elk geluidje met elkaar, of je het nou leuk vindt of niet. De social media zouden er jaloers op zijn.
Het leukste van kamperen is daarom ‘s morgens na het wakker worden nog een uurtje stilletjes in je tentje blijven liggen en luisteren.
Hilarisch zijn echtparen die samen een veel te ingewikkelde tent willen opzetten. Ook erg leuk zijn ouders die maar niet snappen dat kinderen tijdens het spelen ook graag geluid willen maken. Ook een topper zijn ouders die denken dat ze op alle vragen van kun kinderen een intelligent antwoord moeten hebben.
Echt, tegen dat ene uurtje ’s morgens op de camping kan geen cabaretvoorstelling op.
Zo lag ik dus ’s morgens te genieten toen ik voetstappen vlak naast mijn tentje hoorde. ‘Dit is toch geen tent!’ klonk het. Ik checkte snel de samenstelling en constructie van mijn onderkomen: ja, ik lag toch echt in een tent.
Na de voorstelling hoorde ik op weg naar de douches ineens diezelfde stem die uit de richting kwam van….. WTF, noem je dat kamperen? Een enorme caravan, daar tegenaan gebouwd een bungalow tent en daar weer tegenaan gebouwd een soort van partytent constructie met aan de zijkant daar weer van een schuin aflopend tentzeil dat fungeerde als afdak voor de fietsenstalling. Alles bij elkaar meer leef- en woonoppervlak dan de woonkamer + keuken van mijn huis bij elkaar opgeteld.
Ik was het ineens met die stem eens: nee, dit is toch geen tent!
Ik herhaal:
All animals are equal: JA
But some animals are more equal than others: NEE JA
Bewaard onder Verhaaltjes | 2 Comments
Tags: humor, kamperen, motorvakantie, status
Wereldkampioenschap people pleasing
Geplaatst op 19 July, 2011
Heb je het ook gezien vorige week, dat wereldkampioenschap people pleasing? Nee? Dan heb je toch echt wat gemist hoor.
Eerst waren de organisatie en de toeschouwers over de zeik omdat die pleasers niet van elkaar wilden winnen, bang om zich schuldig te voelen over hun overwinning en over de teleurstelling van de verliezers. Bang ook voor wat de winnaars over de verliezers zouden denken en andersom.
Toen werden de toeschouwers boos omdat ze geen waar voor hun geld kregen. Voelden die pleasers zich daar weer schuldig over en begonnen ze een nieuwe poging om ditmaal wel serieus strijd te leveren om de wereldtitel.
Maar toen de eerste verliezers afvielen, werd de strijd meteen weer gestaakt. Sorry, sorry riepen de winnaars want ze voelden zich schuldig over het verdriet van de verliezers. Sorry, sorry riepen ook de verliezers want ze voelden zich schuldig over de excuses van de winnaars.
Het dreigde compleet uit de hand te lopen toen enkele toeschouwers boos het veld bestormden. Sorry, sorry roepend moesten de pleasers rennen voor hun leven.
Het schijnt dat de pleasers nu geld bij elkaar aan het brengen zijn om de toeschouwers schadeloos te stellen. In de landelijke kranten verschijnt morgen een paginagrote advertentie van ze:
Bewaard onder Codependency, Verhaaltjes | 11 Comments
Tags: humor, people pleasing, schuldgevoel
Blijf rennen
Geplaatst op 16 June, 2011
‘Rennen papa, rennen, ik wil ook een ballon.’
Vader en dochter renden over het schoolplein. ‘Er zijn er niet zo veel meer hoor’ roept een teleurstellingsmanager ze na. Het is de moeder van een kind dat wel een ballon heeft.
Binnen in het schoolgebouw is geen spoor te ontdekken van de ballonnen. ‘Misschien zijn ze op’ zegt de vader tegen zijn dochter. Ze begint te huilen. ‘Ik blaas thuis wel een ballon voor je op.’ Ook hij is teleurstellingsmanager.
In een andere gang van het schoolgebouw vinden ze de bron van de ballonnen. Er is er nog eentje. Blij pakt het meisje de laatste ballon. ‘Wat een geluk, je hebt de laatste’ zegt de vader. ‘Nu heeft een ander kindje geen ballon’ antwoordt het meisje en houdt triomfantelijk haar grote groene ballon omhoog.
Werk aan de winkel voor een andere teleurstellingsmanager denk ik.
Sommige mensen zeggen dat je ervoor moet zorgen dat je geen verwachtingen en verlangens meer hebt en dat dit spiritueel is. Misschien is dat wel zo. Maar hebben zij wel eens een vader samen met zijn dochter over het schoolplein zien rennen voor een ballon? Hebben zij wel eens het gezicht gezien van een kind dat de laatste ballon had? Mooi man!
Ja maar….. zullen de teleurstellingsmanagers roepen, en dat kind dat net naast de laatste ballon grijpt dan?
Het gezicht van dat kind is net zo mooi als dat kind dat wel een ballon heeft, het ziet er alleen anders uit en het maakt andere geluiden. En als dat kind in zijn/haar leven genoeg van dat soort ervaringen heeft, teleurstelling na teleurstelling na teleurstelling, dan kan het later altijd nog teleurstellingsmanager worden.
Te veel teleurstellingen, dat is wat alle teleurstellingsmanagers met elkaar gemeen hebben. En ook dat ze niet meer rennen voor een ballon.
Blijf rennen.
Bewaard onder vaderschap, Verhaaltjes | 5 Comments
Tags: teleurstelling, verlangen, verwachtingen
Relatieshit
Geplaatst op 14 April, 2011
Laatst schreef ik over de angst die toeslaat als iemand me vraagt een bio te schrijven. Maar het kan nog erger: iemand die tijdens een eerste afspraak als openingsvraag op je afvuurt: ‘vertel eens iets over jezelf’. Een echte sfeerkiller!
‘Nou, je wilt dat ik iets over mijzelf vertel? Ik ben professioneel knoflook tester maar dat heb je waarschijnlijk al geroken. Zullen we nu dan ergens shoarma gaan eten?’
Guess what? We houden allebei van shoarma en van knoflook en zijn al die tijd op zoek geweest naar de ware, naar een soulmate, een tweelingziel…
Onze relatie ontwikkelt zich stormachtig. Van de drie levens, het jouwe, het mijne en het onze, blijft van het jouwe en het mijne steeds minder over. Een half jaar later leven we alleen nog voor elkaar. We zien het als onze missie om elkaar compleet en heel maken.
Onze behoeften zien er dan uit als de sliertjes in een bord spaghetti: alles in- en door elkaar gedraaid en verwikkeld. Wat is jouw behoefte en wat de mijne? Wat heb jij nodig en wat heb ik nodig? We weten het zelf niet en toch verwachten we van elkaar dat we helderziende zijn en dat we precies weten wat de ander nodig heeft. Zonder dat we daar zelf om vragen natuurlijk.
Nog wat later in de relatie beleven we meer pijn dan vreugde. Eigenlijk is er nauwelijks nog vreugde. We voelen ons eenzaam in het samen zijn maar praten daar nooit over. Als die ander nou maar verandert komt alles goed.
Maar die ander verandert niet en we beginnen elkaar erom te haten. Doodsbang als we zijn om in de steek te worden gelaten, blijven we bij elkaar.
Één van ons speelt de agressieve John Wayne rol en de ander de passieve rol van martelaar. De dynamiek tussen deze twee rollen voelt voor ons vertrouwd want onze ouders speelden in hun relaties diezelfde disfunctionele rollen. Gezonde rolmodellen kennen we niet. Wat zijn dat?
We vergelijken onszelf voortdurend met anderen. We trekken vrienden aan die flink in de problemen zitten zodat we ons beter voelen dan onze vrienden. We helpen en redden ze graag want dan voelen we ons zo goed over onszelf. En als we ook maar heel even het idee hebben dat onze vrienden beter zijn dan wij, dan bekritiseren we ze en maken ze belachelijk. Niet waar ze bij zijn natuurlijk. Of misschien toch maar dan op een passief-agressieve manier.
Hulp zoeken? Nee, wij hebben geen problemen. Anderen, die hebben problemen maar wij niet. Trouwens, wat zouden de buren wel niet denken?
Tien jaar later hebben we onze pijnlijke relatiepatronen keer op keer herhaald, steeds op zoek naar liefde, naar vervulling en heelheid. Maar we vonden het nooit daar waar we zochten, buiten ons zelf.
Wat wij liefde noemden, was codependency. In het Nederlands co-dependentie of medeafhankelijkheid.
Vroeg of laat krijgen we onze wake up call en zijn we klaar om onze problemen uit handen te geven aan een hogere kracht, zijn we klaar voor de eerste stap van het spirituele twaalf stappen programma: Wij erkenden dat wij machteloos zijn over anderen – dat ons leven onhanteerbaar was geworden.
De andere stappen van dit krachtige spirituele programma zullen volgen, de stappen zullen ons vinden, precies zoals we nodig hebben. Het zal de relatie met onszelf drastisch verbeteren en als gevolg daarvan (niet andersom) ook de relaties met anderen.
‘Love hurts, love scares, love wounds and mares any heart’ zong Nazareth in 1976.
Nee, liefde doet geen pijn, dat is codependent bullshit. Wat pijn doet is de afwezigheid van liefde of de liefde buiten jezelf zoeken.
Meer over Codependency lees je in het gratis e-book (Nederlandse vertaling): ‘Codependence – Dans van Gewonde Zielen‘.
Bewaard onder Codependency, Verhaaltjes | Reageer
Tags: gewonde zielen, liefde, relaties, twaalf stappen programma
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.