Plezier vermoorden

Geplaatst op 10 February, 2011 

Woensdagochtend had in mijn dochter naar de voorschool gebracht. Ik fietste naar huis en genoot van een moment iets eerder. Er was een ‘vreemde’ juf in de klas en één van de vaste juffen was er niet. Mijn dochter wilde geen afscheid van me nemen, wilde vastgehouden worden terwijl ik haar zag kijken naar die ‘vreemde’ juf.

‘Wil je die juf even een handje geven?’ vroeg ik haar. ‘Nee, jij doen’ zei ze en bleef zitten waar ze zat: in mijn armen.  Ik stapte op de nieuwe juf af en stelde mijn dochter en mezelf voor. De nieuwe juf stelde zich ook voor en vertelde dat de vaste juf ziek was  en dat zij daarom invalt.

Blijkbaar was dat het verhaaltje dat mijn dochter op dat moment nodig had. Ik zette haar op de grond en als een raket liep ze de speelhoek in. Ik riep haar nog iets na over afscheid nemen maar ze was al weg.

Terwijl ik haar in gedachten nog blij naar de speelhoek zag lopen, fietste ik haar huis. Het was heerlijk weer, weliswaar fris maar de lucht was blauw en de zon scheen volop. Die combinatie van de kou en zonnestralen die al merkbaar warmte brengen, voelde heerlijk.

Ik dacht ineens aan de weersverwachtingen voor de komende dagen en ik voelde ergernis dat dat er bewolking en regen zat aan te komen. Mijn blijdschap en plezier waren acuut pleiten.

En zo vermoordde ik mijn plezierig fietstochtje.

Normaal gesproken zou ik hier niet zo’n aandacht aan besteden maar sinds ik het volgende filmpje van Brené Brown heb gezien, weet ik dat we dit met z’n allen op grote schaal doen: ons plezier vermoorden. Het is de prijs die we betalen omdat we niet kwetsbaar willen zijn.

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk, vaderschap | 9 Comments

Tags: , ,

Regels loslaten

Geplaatst op 10 January, 2011 

Mijn dochter en ik speelden laatst het spelletje ‘Huisje Boompje Beestje’, een soort ‘Mens erger je niet’ maar dan voor peuters. Heb belangrijkste verschil met ‘Mens erger je niet’ is dat je elkaars pionnen niet van het spelbord kunt gooien. Pionnen van verschillende kleur kunnen broederlijk naast elkaar op hetzelfde vakje staan.

Ik vind het leuk om net te doen alsof ik dat spel niet ken en het aan mijn dochter over te laten hoe ze het spel speelt.

We zetten alle pionnen op het bord en gingen van start.  Zij speelde met groen en ik met rood. Na een paar zetten ging één van mijn rode pionnen als een raket. Mijn dochter pakte het spelbord vast, draaide het een kwart slag en zei ‘nu speel ik met rood’. ‘En ik dan?’ vroeg ik. ‘Jij speelt met groen.’

We speelden verder. Tot ze vond dat zij met geel wilde spelen en ik met blauw. Toen een blauw pionnetje erg hard ging draaide ze het bord weer: ‘ik speel met blauw en jij met geel’. Vervolgens liet ze haar blauwe pionnetjes binnen komen op het thuishonk van groen wat, toeval of niet, het dichtstbijzijnde de thuishonk was. Terwijl mijn pionnen nog hard bezig waren het thuishonk te bereiken, had zij haar blauwe pionnen allemaal al binnen. ‘Klaar’ riep ze triomfantelijk.

Ik had er plezier in te zien hoe zij het spel naar haar eigen inzicht speelde. En zo creatief, ik zou niet op het idee zijn gekomen tijdens het spelen van kleur te wisselen en om binnen te komen op het dichtstbijzijnde thuishonk  in plaat van op het thuishonk met de juiste kleur.

Ik voelde me op een gegeven moment ook geïrriteerd, er knaagde iets van: zo hoort het niet, dit is niet volgens de regels. En dat is precies wat volwassenen van peuters kunnen leren: regels loslaten.

flattr this!

Bewaard onder vaderschap | 4 Comments

Tags: , ,

Het kerstverhaal maar dan anders

Geplaatst op 16 December, 2010 

We hebben thuis een Dick Bruna kerststalletje dat fungeert als poppenhuis. Mijn dochter speelt graag samen met mij met de kerststal waarbij zij de rollen verdeelt: wie de mama  (Maria) speelt en wie de papa (Jozef). En dan improviseren we een verhaal met dezelfde figuranten als het echte kerstverhaal maar met een hele andere wending.

Laatst hadden Jozef en Maria vreselijke honger maar er was geen eten. Ze aten een schaapje op en  maakten Uggs van zijn vacht. Maria kreeg klappen van Jozef. Maria vond het maar niets dat ze werd geslagen en sprak Jozef erop aan. Jozef zei dat hij het niet meer zou doen maar deed het even later toch. Maria wilde Jozef niet meer in de stal hebben maar ook daar luisterde Jozef niet naar. Maria besloot dan zelf de stal maar te verlaten en wilde de wijde wereld in als hippie. Jozef kwam haar achterna. Jozef stalkte Maria.

Toen scheen er een helder wit licht op Maria (van de zaklantaarn die ook in het spel was) en Maria vroeg aan God wat ze moest doen met de situatie. God zei dat Maria dat zelf ook wel wist en liet het aan haar over. Ondertussen lagen de andere figuren, de herders, de koningen (waarvan er één zwarte piet wordt genoemd), de schapen, de kameel en de ezel, plat op de grond. Maria vroeg wat er was gebeurd en een stem die zomaar uit de lucht kwam vertelde dat een poesje dat had gedaan met een zakdoekje.

Ik zie er wel een filmscript in. Misschien iets voor Dick Maas als opvolger van zijn film over de horror sint.

Verhalen vertellen is the real thing.

flattr this!

Bewaard onder vaderschap, Verhaaltjes | 5 Comments

Tags:

Geboren in een emotioneel disfunctionele maatschappij

Geplaatst op 11 December, 2010 

Voorschool. 08:45 uur. Peuters die meteen gaan spelen. Andere peuters die tegen hun papa of aangeplakt eerst even willen rondkijken. Één peuter huilt. Meestal het startsein voor andere peuters om empatisch mee te gaan huilen.

‘Stop met huilen! Stop met huilen anders ga ik weg zonder kus. Als je stopt met huilen krijg je een kus. Stop met huilen, alle mensen kijken’.

De moeder van het huilende meisje kan het gehuil van haar kind niet uithouden. Misschien mocht zij als kind ook niet huilen van haar ouders. Misschien raakt het gehuil van haar kind en de aanwezigheid van andere ouders en kinderen haar in gevoelens die ze niet kan accepteren. Misschien heeft zij niet de eigenwaarde om te laten zijn wat er op dat moment is.

Misschien, misschien, misschien… Alleen deze moeder kan weten en voelen wat er in haar omgaat, anderen kunnen er alleen naar gissen. Maar wat er ook in haar omgaat: ze laat het haar kind oplossen. Het meisje moet haar emoties terug naar binnen slikken en onderdrukken, ze leert om disfunctioneel om te gaan met haar emoties.

We zouden kunnen leren om op een gezonde manier het hele spectrum van onze gevoelens te voelen en te uiten. Maar dat is niet wat we leren. Wat we bijvoorbeeld wel leren is, zoals ik deze week in een artikeltje las, dat het gebruik van suiker helpt om te voorkomen dat iemand een driftbui krijgt en woedend wordt. En wat we leren is net als het meisje leerde, dat je beloond wordt met een kus van je moeder als je je gevoelens terug naar binnen slikt en onderdrukt.

Dit meisje is net als jou en mij geboren in een emotioneel disfunctionele maatschappij, in een maatschappij die emotioneel vijandig is.

flattr this!

Bewaard onder Codependency, vaderschap | 9 Comments

Tags: , , ,

De magie van acceptatie

Geplaatst op 21 October, 2010 

Het naar-bed-gaan-ritueel van mijn dochter bestaat uit een aantal stappen. Zo wil ze tijdens het tandenpoetsen graag een ter plaatse te verzinnen verhaaltje horen, wil ze dat ik nog even gitaar speel terwijl zij springend en zingend de vering van de matras uittest en wil ze als laatste dat ik nog een boekje voorlees.

Deze week wilde ze tijdens het tandenpoetsen een verhaaltje horen over ene tovenaar Foeksia.  Verrek, ik ken geen tovenaar Foeksia. Wat voor verhaaltje verzin ik over een tovenaar die ik niet ken? Wat voor tovertrucs doet die Foeksia?

Ik begin te verzinnen en te vertellen. Over dat die Foeksia op een dag helemaal niet meer wil toveren. Hij is het beu om alles maar te willen veranderen met zijn getover. Hij wil het leven wel eens een dagje accepteren precies zoals het is. Hij gaat de deur uit en laat alles gewoon gebeuren…

Wat denk je? Die Foeksia heeft de dag van z’n leven. Overal bijzondere ontmoetingen, ontroerende gebeurtenissen en allerlei verrassingen. Een dag van wonderen zonder ook maar één tovertruc.

Misschien een wat zware moraal voor een bedtijd verhaaltje maar ik heb het ermee gered.

Ik heb inmiddels wat research gedaan naar die tovenaar Foeksia. Dat blijkt helemaal geen tovenaar te zijn maar een miniheks uit een boek van Paul van Loon. Hier in huis is Foeksia sinds mijn verhaaltje een levenskunstenaar :)

flattr this!

Bewaard onder vaderschap, Verhaaltjes | 2 Comments

Tags: , ,

Peuterpubertijd

Geplaatst op 4 June, 2010 

Sinds kort heb ik ervaring met het fenomeen peuterpubertijd. Ik wil hier kort met jullie delen hoe het is om een peuter naar bed te brengen:

…dat lucht op zeg.

flattr this!

Bewaard onder vaderschap | 16 Comments

Tags:

← Vorige pagina — Volgende pagina →