Nu voelt het alsof ik als het ware weer op zo’n punt sta dat mijn overtuigingen me niet meer zo van dienst zijn. Echter, het zijn wel mijn spirituele overtuigingen die veel voor me hebben betekend en waar ik veel aan te danken heb. Afscheid nemen van deze overtuigingen voelt als een dierbare vriendschap afsluiten.

Maar het is misplaatste loyaliteit. Mijn overtuigingen hebben hun werk meer dan gedaan en ik ben er dankbaar voor. Nu is het tijd voor nieuwe overtuigingen. Door loyaal te willen zijn aan oude overtuigingen, zet ik mezelf gevangen. Het is tijd om verder te groeien.

Ik ben blij dat er mannen zijn met wie ik gewoon een biertje kan drinken en over voetbal praten, over muziek of seks. Ik ben blij dat er mannen zijn die recht voor z’n raap kunnen zeggen wat ze ergens van vinden zonder zich meteen ‘geweldloos’ of ‘therapeutisch correct’ uit te willen drukken. Ik ben blij dat er mannen zijn die hun spiritualiteit verborgen houden en me op verjaardagsfeestjes tenminste niet meteen aanspreken over ‘In het hier en nu zijn’ en over Eckhart Tolle.

Iedereen heeft recht op zijn/haar spiritualiteit. En ook op het ontkennen, onderdrukken en negeren ervan. Let it be…

Lees ook: Dringend verzoek

Het zijn woorden van Robert Burney uit zijn boek ‘Codependence – De Dans van Gewonde Zielen‘

Ik vind het werkelijk prachtige woorden, niet zozeer dat we perfecte spirituele wezens zijn maar dat we hier zijn om te ervaren hoe het is om menselijk te zijn. We zijn hier niet om spiritueel te worden, dat zijn we al. We zijn hier om menselijk te zijn, menselijkheid te ervaren. We zijn hier niet om op te stijgen naar weet ik veel welke hogere dimensie. We zijn hier om met de beide poten stevig op de grond te staan.

Maar waarom zou het perfecte spirituele wezen dat we zijn, zo graag willen ervaren hoe het is om mens te zijn?

Ik kan maar één reden bedenken: perfectie is saai. Het perfecte spirituele wezen dat we zijn wil maar wat graag in de huid van een mens wegkruipen om al hotsend, knotsend en botsend de imperfectie van het mens-zijn te ervaren. Wat een genot moet dat zijn, ver weg van die saaie perfectie. En het stomste dat je dan kunt doen is de perfectionist proberen uit te hangen. Niet doen. Gun dat spirituele wezen het feest van de imperfectie.

Er was een tijd dat ik elk spiritueel artikel of boek las alsof mijn leven ervan af hing. Bij  alles wat ik las, gingen oude overtuigingen op de brandstapel en kwamen er nieuwe voor in de plaats. Het was een grote schoonmaak, opwindend als een ritje in een spannende achtbaan.

Op dit moment ben ik even uitgelezen. Ik lees nog wel veel en graag maar spirituele artikelen, nieuwsbrieven of boeken kunnen me al een tijdje niet zo boeien. Ik heb het geloof ik wel zo’n beetje gezien allemaal: de nieuwe aarde, verhoging van vibratieniveaus, het  bereiken van vierde, vijfde en hogere dimensies, dat we menselijke engelen zijn, dat we één zijn met alles en iedereen, dat we scheppers zijn van onze eigen realiteit, dat we in een driedimensionale illusie leven, dat we God zelf zijn, dat we perfecte spirituele wezens zijn die hier op aarde zijn om het mens-zijn te ervaren, dat we liefde en licht zijn, dat we …..

Ik heb het idee dat veel andere mensen hier ook last van hebben. In discussies over spiritualiteit zie ik vaak dezelfde oude koeien stellingen en overtuigingen terugkomen. Er is maar weinig spiritueel nieuws onder de zon. Spirituele komkommertijd zogezegd.

Al die hogere dimensies? Leuk voor de opstijgers. Voor mij is spiritualiteit juist een omgekeerde beweging aan het worden: landen. Intenser ervaren wat menselijkheid is, met alle illusies van dien, met alle beperkingen, uitdagingen, ups en downs, dromen en verlangens, angst en pijn, vreugde en plezier.

Die ritjes in de achtbaan waren best leuk maar na het zoveelste ritje gaat het toch een beetje vervelen. Dan wordt het zoals elke dag naar het journaal kijken: steeds weer diezelfde beelden en berichten. Dan zit de opwinding niet meer in de achtbaan maar in het uit de achtbaan stappen en tot de ontdekking komen dat het daar nog veel opwindender is.

Ik zit er dan ook aan te denken om het ondenkbare te doen, om het ultieme los te laten.  En dat is…… het loslaten loslaten. Jawel, ik ga het loslaten loslaten. Die aarde is na al die ritjes in de achtbaan niet nieuw maar wel anders. Het bevalt me er wel. Soms. Soms ook niet. Dat blijft. En ik ga het niet loslaten.