Mooi kwetsbaar zijn
Geplaatst op 23 January, 2012
Vorige week hebben Lia van den Berg, Janine Göbel en ik, het sociaal netwerk ‘Mooi kwetsbaar zijn‘ opgericht:
‘Mooi kwetsbaar zijn’ is bedoeld voor moedige mensen: mensen die hun verhalen over kwetsbaarheid en ervaringen met kwetsbaarheid willen delen met anderen. Mensen die ondervonden hebben dat het leven niet altijd ‘maakbaar’ is, dat het tegen kan zitten en ze er soms flink van balen. Deze site is ook bedoeld om elkaar te bemoedigen, ervaringen en tips uit te wisselen omdat je uit ervaring weet wat de ander doormaakt.’
De aanloop ernaar toe begon eigenlijk in september vorig jaar. Via Twitter zocht Lia van den Berg naar mensen die graag een soort ‘Over de streep‘ wilden organiseren maar dan voor volwassenen. Meteen ontstond er een groep van zeven enthousiaste mensen, zes ervan actief op het gebied van coaching en eentje die zich zwerver door het alledaagse noemt 
Van deze groep zijn uiteindelijk alleen Lia, Janine en ik overgebleven. Ook het oorspronkelijke idee, over de streep voor volwassenen, is onderweg gesneuveld. Uit de rokende puinhopen van wat we in eerste instantie voor ogen hadden, was daar ineens het idee om ‘Mooi kwetsbaar zijn’ op te richten. En dan is NING wel een heel mooi gereedschap om meteen aan de slag te gaan.
Heb je zin om mee te doen (gratis)? Je vindt ‘Mooi kwetsbaar zijn’ hier: http://mooikwetsbaarzijn.ning.com/
Bewaard onder Persoonlijk | 7 Comments
Tags: kwetsbaarheid
Zou je willen ruilen met iemand die constant in balans leeft?
Geplaatst op 13 January, 2012
Tijdens het schrijven van haar boek ‘Opkrabbelen nadat je op je bek bent gegaan’, stelde Karin Ramaker de meeschrijvers de volgende vraag:
Hoe ga je om met pieken en dalen en zou je willen ruilen met iemand die constant in balans leeft?
Het volgende was mijn antwoord.
Ik kom uit een technische hoek dus ik haak in met natuurkunde. Energie plant zich voort via golfachtige bewegingen. Het is de scheiding tussen de top van de golf en het dal ervan, die de beweging mogelijk maakt. Zonder toppen en dalen kan de golf, de energie, zich niet voortbewegen.
Naar mijn idee geldt dat ook voor ons mensen (wij zijn ook energie) en hebben we de pieken en de dalen nodig om vooruit te komen. Dus hoe ga ik ermee om? Ik doe mijn best te genieten van de toppen en te leren van de dalen. Het bijhouden van een dagboek is daarbij zeer behulpzaam omdat me dat vertrouwen geeft in het proces. Ik weet dat na een top een dal komt en ik weet dat na een dal een top komt. Ik hoef er alleen maar voor in mijn dagboek te bladeren.
Constante balans betekent voor mij niet dat er geen pieken en dalen meer zijn. Balans betekent voor mij in balans zijn met de golfbeweging, meesurfen met de golven ipv ertegen vechten. Dus ja, die soort balans wil ik wel.
Bovenstaande bijdrage staat overigens niet in het boek (of ik heb er compleet overheen gelezen). Wat je hier leest is dus een echt opkrabbel-collector’s-item
Als je ‘Opkrabbelen’ koopt via de link die in de rechter kolom van mijn blog staat onder ‘boektip’, dan steun je mijn blog financieel zonder dat het je een cent extra kost. Bol.com is in dat geval zo aardig een klein percentage aan mij te schenken.
Bewaard onder Boeken, Persoonlijk | 9 Comments
Tags: balans, energie, opkrabbelen
Het moeten moet niet weg
Geplaatst op 12 January, 2012
‘Weg met het moeten’ schreef Petra Maartense.
Met een beetje creativiteit en bewustzijn kom je een heel eind het ‘moeten’ in je taalgebruik te omzeilen en het te vervangen door bijvoorbeeld ‘ik wil…’ of ‘ik kies ervoor om…’.
Moeten ontkracht je eigen macht, willen en kiezen bekrachtigen je eigen macht. Dus doe je iets omdat je het moet of omdat je het wilt of kiest?
En nou de praktijk.
Vorige week fietste ik ’s morgens heel vroeg over een donkere polderweg. Het stormde en ik had tegenwind en het begon zo hard te regenen dat ik vrijwel niets meer zag. Niet echt een lekkere situatie met aan beide kanten van die donkere weg ook nog eens een sloot.
Eerst had ik hoop. Hoop dat de regen snel ophoudt en dat mijn kleren toch nog een beetje droog blijven. Hoop ook dat de wind snel gaat liggen zodat ik weer vooruit kom. Die hoop maakte snel plaats voor boosheid en als het weer in de vorm van een boksbal voor me had gestaan, waren er klappen gevallen.
Doorweekt als ik op een gegeven moment was, zag ik mezelf als slachtoffer en het weer als dader. Ik ‘moest’ naar een afspraak en het weer ‘moest’ mijn reis zonodig verpesten. Het kwam uit mijn kleine teen maar ik stelde mezelf twee vragen. Waarom rijd ik hier ook alweer? Aha, omdat ik graag een afspraak wil nakomen. En waarom ben ik zo nat? Aha, omdat ik ervoor gekozen heb geen regenkleding aan te trekken.
Het deed mijn boosheid niet meteen verdwijnen en ook de storm en de hoosbui hielden aan. En toch heb ik het idee dat mijn vragen een verschil maakten. Vroeger kon ik door zo’n voorval mijn humeur echt een hele dag laten verpesten. Nu was ik er na aankomst op mijn afspraak redelijk snel weer overheen. Ik zorgde lekker voor mezelf met warme koffie en door zoveel mogelijk vierkante centimeters van de centrale verwarming te benutten om mijn kleren en laarzen te drogen.
Het moeten verdwijnt niet als we het uit ons taalgebruik bannen, het helpt wel maar niet helemaal. Als je tegen het moeten zegt dat het weg moet, gaat het ondergronds en laat het zich zien als je het echt niet kunt gebruiken. Als je nat en ellendig in het donker door de polder fietst bijvoorbeeld. Jezelf een paar vragen stellen haalt je dan weg uit de illusie van het moeten en zet je terug in de realiteit van het willen.
Lees ook: De strijd tussen presteren en behoeften
Bewaard onder Communicatie, Persoonlijk | 14 Comments
Tags: macht, slachtofferschap, taal, vragen
Een warm mens
Geplaatst op 3 January, 2012
Ik was in die tijd een beetje ontworteld. Verhuisd naar een andere stad, voor het eerst gaan samenwonen en ook nog een nieuwe baan. Al het oude weg en daarvoor in de plaats heel veel nieuws. Te veel eigenlijk. Een leven zonder veilige ankerpunten.
Op kantoor leerde ik J kennen. Hoewel we een koffieautomaat hadden, zette hij ’s morgens zelf het eerste kopje koffie met een ouderwets koffieapparaat, zo eentje dat je doet kwijlen door de geur van vers gezette koffie en zo’n gezellig pruttelgeluid.
Als de koffie klaar was, vroeg hij iedereen even aan z’n bureau te komen zitten. Samen dronken we dan koffie en mochten van J dan niet over het werk praten. ‘Vertel eens over het weekend’ vroeg hij dan, of ‘hoe gaat het thuis?’.
J werd al snel een nieuw ankerpunt voor me. Het gaf me vertrouwen en veiligheid met hem samen te werken en van hem te leren, een soort van veilige haven van waaruit ik mijn nieuwe leven kon gaan ontdekken.
Een nadeel van mensen zoals J, is dat ze soms te aardig zijn. Zo herinner ik me J druk werkend achter zijn tekenbord. J kon prachtig tekenen en maakte van technische tekeningen echte kunstwerken. Hij tekende lijnen zo strak dat zelfs een moderne plotter er een minderwaardigheidscomplex van zou krijgen.
Terwijl J geconcentreerd bezig was, kwam de nieuwe technisch directeur W stilletjes achter hem staan. W keek enige tijd over zijn schouder mee en zei toen: ‘Zo J, zit je weer lekker te spelen?’. J glimlachte waar een verbaal correct uitgedrukte dikke middelvinger meer op zijn plaats was geweest.
W was het type dat het hele personeel bij elkaar riep om in twee minuten tijd een ondoordacht plan te presenteren en dat af te sluiten met de woorden dat er nog wel wat met de poppetjes geschoven moet worden. W was ook het type dat vond dat kwaliteitssystemen onderaan in het bedrijf moesten beginnen, de directie dus als laatste.
Het contrast met W was in die tijd tekenend voor de sfeer in het bedrijf waar J dagelijks liet zien dat het ook heel anders kan, dat je met eenvoudige kleine menselijke dingetjes elkaar kunt inspireren en raken.
Toen J lang geleden met de VUT ging, bleef het contact. Af en toe een telefoontje en elk jaar een kerstkaart volgeschreven met belangstelling. De laatste jaren kon ik zijn kaarten steeds moeilijker lezen en werden de zinnen onsamenhangend.
Vorige week zat ik samen met een andere ex-collega op J’s kamertje in het woonzorgcentrum waar hij sinds een half jaar woont. Bij de receptie hoefden we ons niet eens voor te stellen want de receptioniste wist al dat we de oud-collega’s van J waren. Hij had de hele week over ons bezoek verteld.
Het raakte me hem weer te zien en op momenten weer een soort van schittering in hem te zien waarin ik de J van vroeger herkende. Ook toen hij voor de tiende keer vertelde dat hij zo ontzettend blij was dat we voor hem waren gekomen, klonk het nog even oprecht als de eerste keer.
Ik weet niet of J me de volgende keer nog herkent en of er nog een volgende keer komt. Wat ik wel weet is dat zijn begraafplaats herkenbaar zal zijn als de plek waar in de winter nooit sneeuw of ijs ligt want J was een warm mens, is een warm mens en zal altijd een warm mens blijven.
Bewaard onder Persoonlijk | 25 Comments
Tags: menselijkheid
Dromen over 2012
Geplaatst op 2 January, 2012
Bewaard onder Inspiratie, Persoonlijk | 6 Comments
Tags: dromen, nieuwjaar, wensen
Typisch 2011
Geplaatst op 29 December, 2011
Aan het eind van het jaar schrijf ik op wat ik in het nieuwe jaar graag wil meemaken. Je zou het voornemens kunnen noemen maar ik neem me niks voor. Ik noem het liever wensen en verlangens, een beetje dromen over het nieuwe jaar.
En dan laat ik het rijpen, net zoals wijn. Na een jaar gaat de ‘kurk van de fles’ en kijk ik naar waar ik een jaar geleden over droomde en wat er is uitgekomen. De resultaten zijn meestal verrassend.
Een paar dagen geleden las ik mijn dromen over 2011 voor het eerst weer terug en ik was boos en teleurgesteld omdat er niets was uitgekomen. OK, ik geef het toe: ik had een paar echt grote dingen gedroomd maar daarvan had er best eentje werkelijkheid kunnen worden.
Een dag later bekeek ik mijn dromen voor 2011 nog eens maar dit keer met het vergrootglas er bovenop, inzoomen op de details. Wat schreef ik daar? Is het niet uitgekomen? Ook niet een beetje? Is het punt op dit moment ‘in progress’? Is het misschien wel uitgekomen maar op een iets andere manier en herken ik het op dit moment niet? Wil ik dit nog graag of is mijn droom onderweg veranderd?
Conclusie: ik heb een heleboel om dankbaar voor te zijn in 2011. Veel van wat ik een jaar geleden droomde, is uitgekomen of is op dit moment aan het uitkomen. En er zijn ook flink wat dromen die ik graag meeneem naar 2012.
En dat vond ik nou typisch 2011: teleurstelling maar met iets meer aandacht voor de details volop dankbaarheid.
Dankbaarheid komt niet uit de lucht vallen, soms is het hard werken, hard vloeken, flink frustrerend, een kwestie van aandacht en focus.
Bewaard onder Persoonlijk | 12 Comments
Tags: aandacht, dankbaarheid, doelen, dromen, focus, verlangen, wensen
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.