Ik heb altijd een schrift en pen bij me, zelfs als ik op de motor rij.

Als ik tijdens de motorvakantie niet op de motor reed, las of schreef ik. Lekker ouderwets met een pen in een schrift schrijven. Op elke terrasje of waar het maar kon kwam het schrift op tafel. Opschrijven wat ik die dag had gedaan of schrijven over nieuwe ideeën die opborrelden. Ik herkende overal verhaaltjes in. Soms was één zin die ik ergens hoorde al genoeg om er een blog bij te bedenken. Ja, ik ben een schrijver.

www.youtube.com/watch?v=NTic21Z0gZo

“You Are a Writer” Guided Meditation by Mark David Gerson

Met datzelfde voornemen stapte ik deze week van mijn motor na een weekje motorvakantie. Wat doet dat goed, een weekje er tussenuit met motor, tentje en slaapzak.

Maar na elke vakantie komt dat moment dat de computer weer aan gaat. Ik had dit jaar op de motor mobiel Internet op zak maar heb het alleen gebruikt om het weer te controleren. Ik heb Internet geen moment gemist.

Als de computer eenmaal aan staat merk ik dat alle nieuws, e-mails en berichten op sociale netwerken me maar weinig boeien. Ik probeer me er toch op te concentreren maar het lukt niet, het is alsof ik een maaltijd probeer te eten die gewoon niet smaakt. Dan kun je gaan proppen maar dan doe je je lichaam geweld aan met de kans dat je maag het er later weer uitgooit.

Ik probeer nog een laatste hapje Internet en open mijn RSS reader. Oh mijn god! Bijna 900 ongelezen items in bijna een week tijd. Belachelijk gewoon. Niet dat er zoveel items in staan maar dat ik zoveel volg. Normaal gesproken check ik elke dag mijn RSS reader en valt de hoeveelheid me niet zo op. Maar nu het zich een weekje heeft opgestapeld, schrik ik van de hoeveelheid. Waarop prop ik me dagelijks zo vol informatie?

En dat is precies waar het vakantiegevoel over gaat: over ruimte. Vakantiegevoel is voor mij de beleving van ruimte hebben.

En na de vakantie komen de voornemens om het vakantiegevoel zo lang mogelijk vast te houden al na een paar dagen in de verdrukking door een overvloed aan van alles en nog wat dat totaal onbelangrijk is maar dat we wel graag belangrijk maken. Zoals 900 ongelezen RSS items. Binnen een half uur had ik een schifting aangebracht en het aantal items dat ik echt wil lezen teruggebracht tot een stuk of 30. De rest, meer dan 850 items, ongelezen gemarkeerd als gelezen. De RSS abonnementen op die blogs kan ik net zo goed opzeggen.

Als we onze eigen ruimte dichttimmeren en laten dichtslibben door informatie, door ‘moetjes’ en door zorgen, dan maakt het vakantiegevoel geen schijn van kans. Zelfs tijdens de vakantie niet.

Van die honderden RSS items waren er een aantal over het probleem van de informatie overvloed. Daar kan ik zo om lachen. Informatie overvloed is helemaal geen probleem. Het gaat om het beheer van je eigen ruimte. Het is zoiets als wanneer je geen persoonlijke grenzen stelt en toestaat dat allerlei mensen je grenzen overschrijden en dan je beklag doen dat mensen misbruik van je maken. Als je nooit nee zegt, zeg je steeds ja.

Ik had vandaag zo’n moment van zorgeloosheid, zo’n goddelijk moment dat alles OK is. Niet dat alles dan perfect is op dat moment, maar een moment van acceptatie, overgave en aanwezig zijn. Maar laat ik het niet te technisch maken want ik wil naar het volgende toe.

Als je ook eens zo’n moment hebt, moet je voor de gein eens een experimentje doen. Zoek op YouTube een video op over de problemen op aarde. Je weet wel: iets over de economie en het milieu en dat het met de aarde zo slecht gaat en dat als we met z’n allen niet heel snel anders gaan leven, we zullen uitsterven. Zo’n filmpje moet je dan even bekijken op een moment van zorgeloosheid.

Wat denk je dat er gebeurt? Dikke kans dat je je weer zorgen gaat maken. Maar er is nog een andere mogelijkheid en die ervaarde ik vandaag. Ik zat naar zo’n filmpje te kijken en begon me inderdaad zorgen te maken. Maar niet over dat het met de aarde zo slecht gaat en dat we uitsterven en zo, maar dat ik zo zorgeloos was. Ja, ik maakte me zorgen over mijn zorgeloosheid. Zo van: is dat wel normaal, zou ik me niet beter zorgen gaan maken, ben ik nou niet vreselijk onverschillig? Amazing!

Dus we willen wel allemaal zorgeloos leven maar we willen het niet helemaal. Een deel van ons wil door blijven gaan met zorgen maken. Dat deel is super creatief in het bedenken van dingen waar het zich zorgen over wil maken. En als het niks kan vinden omdat je net even heerlijk zorgeloos bent, dan grijpt het de zorgeloosheid aan om zich zorgen over te maken.

Nou snap ik ook waarom het niet werkt als iemand zegt: ‘Je hoeft je geen zorgen te maken’. Maar als je je dan toch zorgen maakt, doe het dan zorgeloos. Want als je je zorgen kunt maken om zorgeloosheid, dan kan het andersom ook: zorgeloos zijn over je bezorgdheid.

Soms verwar ik die twee en denk dat als ik niks beslis, ik niet bezig ben met kiezen en stil sta. In werkelijkheid ben ik voortdurend in beweging en stroom ik met het keuzeproces mee op weg naar een beslissing.

Zelfs als een beslissing is genomen, gaat het keuzeproces gewoon verder. Bijvoorbeeld met rouwen om datgene waar ‘NEE’ tegen gezegd is om daarna datgene te vieren waar ‘JA’ tegen is gezegd.

Lees ook: Wezenlijke keuzes maken

Dankzij een blogpost van @Hemelwandelaar ontdekte ik dat ik kiezen op dit moment eerder ervaar als een rotonde dan als een kruispunt. Een rotonde waar ik voortdurend rondjes maak om alle keuzes te overzien. Zolang ik niet helder heb welke keuze ik wil maken, blijf ik rondjes maken over de rotonde.

Ik kan je vertellen dat als je op een rotonde rondjes blijft maken, je heel erg moe en duizelig wordt. En dan wordt kiezen nog moeilijker want als je moe en duizelig bent, verlies je gevoel voor richting.

@Hemelwandelaar gaf me als suggestie om eens een afbeelding van een rotonde te kiezen en erover te schrijven. Bladerend door allerlei afbeeldingen van rotondes zag, wist en voelde ik binnen een halve minuut wat me te doen staat: stoppen met rondjes maken en midden op de rotonde, in het centrum, stil blijven staan en me gewoon laten omringen door alle keuzes. Het centrum van de rotonde is mijn eigen centrum en daar stil staan betekent rust, balans en acceptatie. Precies het tegenovergestelde van wat rondjes op de rotonde maken doet.

Ik herinnerde me een stukje van Melody Beattie over keuzes maken. In ‘The language of letting go’ schrijft zij:

‘We can become peaceful. We do not have to act in a haste of urgency just to relieve our discomfort, just to get an answer. We can wait until our mind is peaceful. We can wait for clear direction. Clarity will come. The answer will come, and it will be good for us and those around us.’

Dus daar sta ik dan midden op de rotonde en ik doe even helemaal niks. Dat is op dit moment de belangrijkste keuze.

www.youtube.com/watch?v=FjIDZjmogYo

Als ik ga schrijven heb ik meestal al een globaal idee waar ik over wil schrijven. Het schrijfproces gaat dan over het in  woorden en zinnen vormgeven van een idee, het vertalen van het onzichtbare (het idee) naar het zichtbare (de tekst). Dat schrijfproces gaat ook gepaard met wat innerlijke strijd met de oordelen (lukt het wel, is het wel goed genoeg, wil iemand dit wel lezen). Maar omdat het idee er al is komt er vrijwel altijd een bruikbare tekst uit, ook al is die soms toch anders dan in de idee-vorm.

Anders is het als ik zonder idee ga schrijven. Geconfronteerd met de leegte die Mark David Gerson noemt, voel ik me bijzonder ongemakkelijk. Ik voel de spanning in mijn lichaam en wil daar zo snel mogelijk vanaf. De oordelen die dan beginnen te stromen interpreteer ik dan meestal als een rood stoplicht: stop met schrijven en ga iets anders doen. Maar die oordelen hebben niets te maken met of het wel of niet lukt om te schrijven. Die oordelen zijn verbonden met een dieper liggend oordeel dat bepaalde gevoelens er niet mogen zijn. Ook al weet ik rationeel dat alle gevoelens er mogen zijn en dat er geen positieve en negatieve gevoelens bestaan, diep van binnen werkt het soms toch anders.

Weten, voelen en doen zijn echt totaal verschillende dingen.

Zoals veel Amerikaanse blogs doen, zou ik deze blog kunnen afsluiten met vijf tips om innerlijke oordelen te overstijgen: 1. voel het gevoel, 2. herken de oordelen, 3. accepteer het gevoel, 4. laat de oordelen los, 5. ga schrijven. Maar voor mij werken die lijstjes en tips niet dus gauw een streep er doorheen.

Lees ook:

• Hele andere kijk op schrijven
• Schrijven in een zwart gat

‘Bent u ook tegen dierenmishandeling?’

Ik keek om en zag toen pas dat ik een kraampje was gepasseerd met daarachter twee mannen. Één van de mannen had me aangesproken en keek me aan in afwachting van mijn bevestigende antwoord.

Ik dacht even na:

‘Nee, ik ben niet tegen dierenmishandeling……’

Wat er toen in de man omging weet ik niet, misschien zag hij in mij wel een wrede dierenbeul. Ik maakte mijn antwoord af:

‘…Ik ben voor het met respect behandelen van dieren’.

De man haalde weer adem.

‘Maar u vindt toch ook dat mensen die dit doen gestraft moeten worden?’

Met een snelle handbeweging had hij een map vol krantenknipsels opengeslagen.

‘Ik heb niks met straffen. Ik denk dat het helpt om dat wat ik veranderd wil zien, eerst in mezelf te veranderen in plaats van in een ander’.

‘Zo kun je het ook zien’ zei de man.

We namen afscheid, het verschil in perceptie was onoverbrugbaar. Achter me hoorde ik nog net hoe een andere voorbijganger de map vol bloederigheid in z’n gezicht kreeg.

Om in contact te komen met vorige levens kun je bijvoorbeeld gebruik maken van regressietherapie. Ik vind het zelf wel grappig, en confronterend, om mijn vorige levens in dit leven tegen het lijf te lopen. In levenden lijve wel te verstaan.

Klinkt dit als een aflevering van X-files?

Ik kan iedereen die ik in dit leven ontmoet, zien als iemand die staat voor iets dat ik in een vorig leven was. Een  bankdirecteur die zijn zakken vult, dat was ik ook in een vorig leven. Een zakenman die mensen misbruikt om er zelf beter van te worden, dat was ik ook in een vorig leven. Een priester met een dubbele moraal, yep, dat was ik ook. Een  politicus die liegt en bedriegt, idem dito. Held, lafaard, man, vrouw, jong, oud, mooi, lelijk, goed, slecht, ik was het allemaal.

Om in contact te komen met al die rollen hoef in niet in regressietherapie. Ik kijk om me heen en zie die rollen overal rondlopen, in het echt of op tv. Met sommige heb ik moeite en met andere heb ik vriendschap. Vanaf nu ga ik mijn best doen om in contact met die rollen waar ik moeite mee heb te denken: Mitakuye Oyasin. Want bij ‘Al Mijn Relaties’ horen ook mijn relaties met vorige levens.

Spiritualiteit gaat over relaties. God bestaat in de kwaliteit van onze relaties.

Relaties….. ik zou bijna weer zo’n dikke vette AAAAAARGH! uitschreeuwen maar dat is nu niet origineel meer.  God, wat maak je het soms toch moeilijk.  Vooral straks als er een maand lang elke dag WK voetbal op tv is

Ik las net een stukje in het boek ‘Connect!’ van Menno Lanting over de belangrijkste kenmerken van wat hij noemt de Connected!organisatie. Onder het kopje ‘Authenticiteit’ schrijft hij:

Merken, organisaties en werkgevers moeten weer ‘mens’ worden. Eigenlijk is dat een passende definitie van authenticiteit: menselijk zijn.

Connect! is een zeer helder en inspirerend geschreven boek over de ontwikkelingen op het gebied van sociale netwerken en de gevolgen daarvan voor organisaties, bedrijven en individuen. Het boek is de geschreven getuigenis van veranderingen die overal om ons heen plaatsvinden.

Borrelen

Toen ik dat stukje las over het weer ‘mens’ worden, dacht ik terug aan een super geslaagde borrel afgelopen vrijdag samen met een groot aantal ex-collega’s. De formule van deze borrel is heel eenvoudig: iemand bedenkt een plaats en tijdstip en nodigt een aantal ex-collega’s uit die hij/zij graag weer eens wil zien en spreken. Iedereen die uitgenodigd wordt mag op zijn/haar beurt weer andere ex-collega’s uitnodigen die hij/zij graag weer wil ontmoeten. Zo ontstaat een informele kettingreactie met aan het eind ervan een borrel waarvan niemand van tevoren weet wie er allemaal komen.

Sommige deelnemers hadden maar korte tijd voor het bedrijf gewerkt (anderhalf jaar) en anderen juist heel lang (veertig jaar). De één had het bedrijf nog maar kort geleden verlaten en de ander deed dat vijfentwintig jaar geleden. Sommigen vertrokken vanwege pensioen of een andere baan en anderen hadden liefst nog wat langer willen blijven maar waren vanwege reorganisaties ontslagen. Het leeftijdsverschil tussen de jongste en oudste deelnemer was meer dan vijftig jaar.

Samen met twee anderen startte ik een paar maanden geleden met veel plezier de kettingreactie voor deze borrel  en afgelopen vrijdag heb ik met nog meer plezier genoten van het samen zijn met zoveel bijzondere mensen.

Menselijkheid

Wat al die mensen gemeenschappelijk hadden, is dat ze voor kortere of langere tijd voor hetzelfde bedrijf hebben gewerkt. Maar wat deze mensen samenbracht en met elkaar verbond, was niet het bedrijf. Mensen kwamen niet samen vanwege financiële cijfers, bedrijfsstrategieën, marketing plannen, of productontwikkelingen. Deze onderwerpen, die de dagelijkse gang van zaken binnen een bedrijf overheersen, waren niet de verbindende factor om samen te komen. Geen van deze onderwerpen vormde ook maar 10 seconden het gespreksonderwerp.

Wat deze mensen samen bracht en met elkaar verbond, was hun mens-zijn. De formele kanten van een bedrijf of organisatie zoals de cijfers, strategieën, plannen, regels en procedures zijn het bekende zichtbare topje van de ijsberg, het stukje dat steeds in de schijnwerpers staat.  Maar het grootste deel van de ijsberg, het onzichtbare deel onder water, is de menselijkheid. Hoewel deze menselijke kant niet zo veel en vaak in de schijnwerpers staat, is het wel de essentie van het bedrijf of organisatie.

Het weer mens worden van bedrijven en organisaties klinkt daarom paradoxaal. De mensen zijn namelijk altijd al de essentie van bedrijven en organisaties geweest dus hoezo dan weer mens worden?

Ik denk dat het mens worden betekent dat het onzichtbare deel van de ijsberg zichtbaar gemaakt wordt. Zoals op zo’n borrel. Verandering betekent soms dat wat er altijd al was, zichtbaar maken. Want ere wie ere toekomt: de mens.