Het gaat om de reis, niet om het doel

Geplaatst op 8 March, 2010 

Ik heb het nodig mezelf er regelmatig aan te herinneren dat het om de reis gaat en niet om het doel. Ik heb iets met doelen: ik wil er zo snel mogelijk naar toe in een rechte lijn.

En als ik dan weer ergens lees of van iemand hoor dat het om de reis gaat en niet om het doel, dan denk ik: oh ja, da’s waar ook. En tegelijk denk ik: hier dat doel en snel!

Vandaag bracht ik iemand naar het busstation en wilde graag dat zij die ene bus zou halen.

Toen we bij het busstation arriveerden stond de bus startklaar en passagiers stapten al in. Ik had nauwelijks tijd om afscheid te nemen en kon niet meer bedanken voor de boeken die ik van haar had gekregen. De deuren van de bus waren al dicht toen ze het perron op liep maar gelukkig liet de chauffeur haar nog instappen.

Ik had mijn doel bereikt maar zonder te genieten van de reis. Ik was volledig gefocust geweest op de klok, had  niet echt afscheid kunnen nemen en een andere medepassagier zat ziek in de auto, misselijk geworden van het snelle remmen en wegrijden bij de stoplichten.

Doel bereikt, reis verziekt.

Dus neem het van mij aan: een doel bereiken zonder van de reis te genieten, daar is echt helemaal niks aan.

Het gaat om de reis, niet om het doel

Bewaard onder Persoonlijk | 7 Comments

Tags:

Focus en het reptielenbrein

Geplaatst op 4 March, 2010 

Ik twijfelde vandaag of ik zou schrijven over het reptielenbrein omdat ik niet genoeg materiaal had om er een leuk herkenbaar stukje over te schrijven.

Tijdens het eten gebeurde er iets waardoor ik: A. de werking van het reptielenbrein in volle glorie kon aanschouwen en B. ik ineens genoeg materiaal had voor een blog.

Deze blogpost heb ik te danken aan een financieel adviesbureau dat waarschijnlijk nog nooit gehoord heeft van het wettelijke ‘Bel me niet register’ en daarom tijdens etenstijd belde voor een ongezellig potje telemarketing.

Hou dit even vast want ik maak nu eerst een zijsprong naar een Tai Chi les eerder deze week.

We hadden tijdens een les ‘Tai Chi als zelfverdediging’ een aantal stoot- en traptechnieken geoefend. Een deelneemster vroeg hoe je in een live situatie kunt weten welke techniek je moet kiezen om jezelf te verdedigen. De trainer vertelde dat je vanuit een reflex moet reageren, vanuit een soort dierlijk instinct. Hij vertelde erbij dat je dat dierlijk instinct bij jezelf kunt oproepen in je reptielenbrein.

Bij het woord reptielenbrein denk ik meteen aan Seth Godin. Hij noemt het the lizard brain:

The lizard is a physical part of your brain, the pre-historic lump near the brain stem that is responsible for fear and rage and reproductive drive. (Seth Godin)

Gedreven door angst is het reptielenbrein ook verantwoordelijk voor allerlei sabotage praktijken want het reptielenbrein is doodsbang voor nieuwe en onbekende wegen. Het reptielenbrein is niet bepaald en schatje dus om dat op te roepen…..

De Tai Chi leraar liet zien hoe je dat doet. Hij ging tegenover de deelneemster staan en focuste zijn blik op haar hoofd. Hij liep naar links, terug naar rechts, naar haar toe en bij haar vandaan en welke beweging hij ook maakte, hij hield zijn blik strak op haar hoofd gericht. ‘Als je zo gefocust blijft op een vast punt’ zei hij, ‘zul je merken dat je je een beetje opgefokt gaat voelen: dat is het reptielenbrein.’

Wacht even dacht ik, dat herken ik. Als ik op de fiets bijvoorbeeld rakelings gepasseerd wordt door een automobilist of er komt een automobilist door rood stoplicht gereden terwijl de fietsers juist groen licht krijgen, dan doe ik hetzelfde: ik blijf die automobilist zo lang mogelijk aankijken en nakijken. En als ik verder fiets hou ik die automobilist in gedachten. Gevolg: ik voel me steeds opgefokter. Dus dat is het reptielenbrein, aha!

Nu weer terug naar de telemarketing van dat financieel adviesbureau. De mevrouw die belde was volgens mij van een callcenter dat betaald wordt voor elke telefoonseconde die ze scoren. Zodra ik hoorde waar ze voor belde, zei ik dat ik geen interesse had maar ze lulde erover heen want ze had een interessante aanbieding. Luisteren deed ze niet, alleen praten, praten, praten. Ik zei haar dat als ik nee zeg ik ook nee bedoel en hing op.

Een betere antireclame kun je voor je bedrijf niet maken want met dit adviesbureau ga ik echt van ze lang zal ze leven niet in zee. En hiervoor was ik tijdens het eten van tafel op gestaan :(

Ik ging terug aan tafel zitten en mopperde nog wat door.  Ik vertelde wie er gebeld had, waar het gesprek over ging en voelde me pissiger worden.

Net als de Tai Chi trainer zijn focus gericht hield om duidelijk te maken hoe je je reptielenbrein kunt oproepen, zo hield ik mijn focus gericht op het financieel adviesbureau. In het geval van de Tai Chi trainer was het een focus in de zin van het gericht houden van zijn blik. In mijn geval was het een focus in de zin van het gericht houden van mijn aandacht. Het effect is hetzelfde: het reptielenbrein begint te grommen.

Focus is een krachtig instrument om je te concentreren en om doelen te bereiken. Maar als je niet oplet waar je op focust, kan zomaar je reptielenbrein ontwaken.

Zo’n adviesbureau moet volgens mij flink last hebben van een door angst gedreven reptielenbrein. In plaats van dat ze nieuwe wegen bewandelen, met nieuwe sociale middelen communiceren, naar klanten luisteren en via blogs en Twitter dingen doen waar klanten echt wat aan hebben, zetten ze middeleeuwse telemarketing in.

Toen ik trouwens aan tafel de naam van het financieel adviesbureau liet vallen, vertelde mijn partner dat we dat bureau kennen: we kennen één van de eigenaren. Ik kan je vertellen: de volgende keer dat ik hem op een feestje zie, hebben we een leuk gesprek. Mijn reptielenbrein kraait al van plezier :)

Lees ook: Twijfelen of je het wel kan ondernemen

Focus en het reptielenbrein

Bewaard onder Persoonlijk | 14 Comments

Tags: ,

Actie is reactie

Geplaatst op 2 March, 2010 

’s Avonds breng ik mijn dochter naar bed. Ik leg haar op het aankleedkussen op de commode, trek haar pyjama aan en poets haar tanden. Terwijl ik haar tanden poets, duwt ze met haar benen tegen me aan. Ze is al zo gegroeid en zo sterk geworden, dat als ze met haar benen tegen me aanduwt, ze zichzelf met haar hoofd tegen de muur duwt. ‘Auw, muur’ zegt ze dan.

Ik vertel haar dan dat ze dat zelf doet. ‘Actie is reactie’ zeg ik, ‘Als jij tegen mij aan duwt, duw je jezelf tegen de muur’. Dan kijkt ze me aan en probeert ‘Actie is reactie’ te zeggen. Het klinkt als ‘aksieraksie’. Maar de bottomline is dat ze gewoon doorgaat met zichzelf tegen de muur aan te duwen.

Ook vanavond (het is avond terwijl ik deze blog schrijf) hetzelfde tafereel op de commode: ‘aksieraksie’.

Toen ik weer  achter mijn computer zat, opende ik mijn RSS reader en las wat blogs. Er zat een hele mooie blogpost tussen van Paul de Blot: De kleuter is reeds spiritueel. Het gaat over verwondering en nieuwsgierigheid, over dat het kind wil zoeken en experimenteren. Paul de Blot geeft in zijn blogpost een mooi voorbeeld: ‘Zie hoe het kind telkens weer een glas laat vallen om vol verwachting te kijken waarheen het rolt. Mama verbiedt het en toch zet het kind door, totdat het glas kapot valt.’

Ineens zie ik mezelf staan voor die commode. Mijn dochter aan het spelend leren, onderzoeken, ervaren en experimenteren met wat er gebeurt als ze met haar benen tegen me aan duwt. En ik,  de pappa die graag weet hoe iets werkt, komt met de derde wet van Newton aankakken: actie is reactie. Een groter verschil tussen hoe een kind te werk gaat en hoe een volwassene te werk gaat is nauwelijks denkbaar.

Ik ga haar vragen of ze me kan leren om te spelen, te onderzoeken, te ervaren en te experimenteren, net zoals zij dat doet. Geen Newton meer, geen actie is reactie meer.

Volgend jaar gaat ze naar de voorschool, best kans dat ze daar de juf vertelt over ‘aksieraksie’. Die juf zal niet weten hoe ze het heeft. Als de juf slim is gaat ze Googelen en komt ze met een beetje geluk op deze blogpost terecht:  “Hallo juf, laat haar maar lekker veel spelen, daar leert ze meer van dan van die bullshit die ik allemaal heb geleerd.”

Actie is reactie

Bewaard onder Persoonlijk, Vaderschap | 10 Comments

Tags:

Naverbranding

Geplaatst op 25 February, 2010 

Als je denkt dat je jezelf blij en vrij voelt nadat je een belangrijke ontdekking over jezelf hebt gedaan, een ontdekking die de weg vrijmaakt om meer jezelf te zijn, dan heb je het mis.

Ik dacht dat ik me blij en vrij zou voelen na de ontmaskering van mijn ‘accomodating point’

Zo was het ook toen ik erover schreef maar dat gevoel van blijheid en vrijheid was van korte duur. Dat heb je zo met gevoelens, ze komen en gaan. Emotion: energy in motion.

Een dag later voelde ik me ellendig. Moe, lusteloos en inspiratieloos. Ik was ook naar buiten gericht, gefocust op mijn omgeving en was snel geïrriteerd.

De dingen waren niet zoals ik wilde en daar ergerde ik me aan. Ik ergerde me vooral aan hoe ik me voelde, dat ik me niet blij en vrij voelde zoals ik vond dat ik me zou moeten voelen na mijn ontdekking.

Maar als je de strijd aangaat met de realiteit verlies je altijd.

Op een moment van helderheid herinnerde ik me een tekst van Melody Beattie uit haar prachtige boek ‘The language of letting go’. Het heet ‘After-Burn’:

Anything to do with owning our power and taking care of ourselves can trigger feelings of shame, guilt, fear. We do not have to allow these feelings to control us. They’re a backlash. They’re after-burn. Let them burn out. (….) The after-burn is what we allowed to control our life – shame and guilt.

Daarna heb ik de boel lekker laten affakkelen.

Naverbranding

Bewaard onder Boeken, Citaten, Codependency, Persoonlijk | 8 Comments

Tags: ,

Als je een droom hebt kun je alleen maar slagen – deel 2

Geplaatst op 23 February, 2010 

…. Dat moment, het verlies van mijn kinderdroom, moet het moment zijn geweest dat ik, om met Paulo Coelho te spreken, onbewust ben gestopt met groeien. Vanaf dat moment geen dromen en ambities meer. No way. (Uit: ‘Als je een droom hebt kun je alleen maar slagen – deel 1).

Maar ik zou mezelf tekort doen als ik niet zou erkennen dat mijn studie me ook veel positiefs heeft gebracht: vrienden, werk, geld, succes, erkenning, waardering, creativiteit en inspiratie. Precies de dingen die ik als kind graag wilde toen mijn oom overleed en ik mijn droom begon. Het zag er alleen anders uit dan ik me had voorgesteld. Het zag er niet uit als het sprookje  dat ik er als kind van had gemaakt maar als het succes zoals dat er in het echte leven uit ziet.

Ik had niet gefaald in het waarmaken van mijn allergrootste droom. Ik had mijn allergrootste droom waargemaakt. Ik had het voor elkaar gekregen en was geslaagd.

Ik heb op Paulo Coelho’s blog de precieze tekst opgezocht waar ik in deel 1 van deze blog naar verwees:

According to the magical practices of the witchdoctors in the North of Mexico, there is always an event in our lives that is responsible for our having stopped making progress. A trauma, a particularly bitter defeat, disappointment in love, even a victory that we fail to quite understand, ends up making us act cowardly and incapable of moving ahead. The witchdoctor, trying to connect with the occult powers, first of all needs to get rid of this “accommodating point”. To do so, he has to review our life and discover where this point lies.

Bron: ‘The accommodating point‘

‘….even a victory that we fail to quite understand…. Ik was verbijsterd toen ik het las.

‘Victory’ was mijn droom die er weliswaar na realisatie helemaal anders uitzag dan ik me had voorgesteld, maar die ik wel had gerealiseerd. Ik dacht dat ik had gefaald maar was geslaagd. Ik had mijn ‘victory’ niet begrepen.

En zo heb ik mijn ‘accommodating point’ ontekt.

Als je een droom hebt, al is deze nog zo groot, en je gaat ermee aan de slag, kun je alleen maar slagen. Falen is uitgesloten. Falen bestaat niet. Het ergste wat je kan overkomen is dat je succes er anders uitziet dan je in gedachten had.

Wat helpt is successen vieren en rouwen over de teleurstellingen. Successen die niet zijn gevierd en teleurstellingen waar niet over is gerouwd, kunnen de energiebron, de batterij worden waar de angst voor succes en de angst om te falen zich mee voeden.

Elektrotechniek is wat dat betreft maar een eenvoudig vak: je trekt de stekker uit het stopcontact en de stroom loopt niet meer.  Het ontdekken van het ‘accommodating point’ heeft hetzelfde effect. Alles wat je onder ogen ziet verliest zijn kracht.

Als je een droom hebt kun je alleen maar slagen – deel 2

Bewaard onder Citaten, Persoonlijk | 15 Comments

Tags: , , , , ,

Volgende pagina →