De schreeuw om erkenning
Geplaatst op 25 November, 2010
Innerlijke leefwereld
Mensen hebben een rijke innerlijke leefwereld bestaande uit gevoelens, behoeften, gedachten, herinneringen, dromen, verlangens en overtuigingen.
Uitdrukking geven aan wat er in ons leeft doet iedereen op zijn/haar eigen manier. Communicatie speelt daarbij een wezenlijke rol. We communiceren onze innerlijke leefwereld niet alleen met woorden maar ook met wat we doen, met waar we voor staan, met wat we scheppen en vernietigen. Met alles wat we doen en niet doen, communiceren we onze innerlijke leefwereld. Zo zie ik het vanuit mijn innerlijke leefwereld.
Nederland schreeuwt om cultuur
Afgelopen zaterdag deden meer dan 100.000 mensen mee aan de landelijke manifestatie Nederland schreeuwt om cultuur. Blogger, journalist en audiovisueel programmamaker Michael Minneboo maakte de volgende sfeerimpressie van de manifestatie in Amsterdam waar 20.000 mensen aan meededen:
Daily Webhead: Schreeuw om cultuur from Michael Minneboo on Vimeo.
Later hadden Michael en ik een interessante uitwisseling over de vraag: wat communiceren al deze mensen eigenlijk?
Communicatie op inhoud
Het meest voor de hand liggende antwoord is natuurlijk dat deze mensen hun ongenoegen communiceren over de aangekondigde bezuinigingen op kunst en cultuur. Op inhoudsniveau van de communicatie is dit waar. Luisteren naar het inhoudsniveau van de communicatie is wat we meestal doen. Als we alleen op inhoudsniveau luisteren, kunnen gemakkelijk conflicten ontstaan. In het voorbeeld van de manifestatie kunnen mensen zeggen dat ze het juist goed vinden dat er op cultuur wordt bezuinigd. Zo ontstaan voor- en tegenstanders die met allerlei argumenten hun punt inhoudelijk duidelijk maken.
Communicatie vanuit de innerlijke leefwereld
Op het niveau van de innerlijke leefwereld van deze mensen, kunnen we iets anders horen en zien dan wat ze letterlijk van zich af schreeuwen. Bijvoorbeeld hoe ze zich voelen en welke behoeften ze communiceren.
De mensen voelden zich bijvoorbeeld boos en bezorgd, gevoelens getriggerd door het idee dat er bezuinigd wordt op kunst en cultuur en wat dit mogelijk voor hun toekomst en die van Nederland betekent.
De mensen die meededen aan de manifestatie hadden ook behoeften, sommige bevredigd, andere onbevredigd. Meedoen aan de manifestatie was voor sommigen een manier (strategie) om voor hun behoefte aan zelfexpressie en creativiteit te zorgen. Maar de mensen hadden ook onbevredigde behoeften zoals de behoefte aan erkenning, erkenning voor wat kunst en cultuur voor deze mensen betekent. Maar ook de behoefte aan autonomie. Mensen die voor hun broodwinning afhankelijk zijn van kunst en cultuur en die nu mogelijk hun baan verliezen als gevolg van de bezuinigingen, zien zich ineens geconfronteerd met hun onvervulde behoefte aan autonomie, de behoefte om zelf te kiezen, zelf te beslissen en zelf te doen.
Welke mening je ook hebt over die bezuinigingen, die gevoelens en behoeften zijn voor iedereen herkenbaar. Alle mensen op aarde hebben namelijk dezelfde gevoelens en behoeften, van de politici die de bezuinigingen hebben bedacht tot mensen aan de andere kant van de wereld die geen weet hebben van wat zich in Nederland afspeelt.
Behoeften en strategieën
Geweldloze communicatie maakt onderscheid tussen behoeften en strategieën. Creativiteit is bijvoorbeeld een behoefte en om die behoefte te vervullen, kun je bijvoorbeeld gaan tekenen, schilderen, muziek maken, schrijven of toneelspelen. Tekenen, schilderen, muziek maken, schrijven en toneelspelen zijn voorbeelden van strategieën, dingen die je kunt doen om voor je behoefte aan creativiteit te zorgen. De behoefte aan creativiteit hebben we allemaal maar wat we doen om voor die behoefte te zorgen, is voor iedereen verschillend.
Geweldloze Communicatie ziet kunst en cultuur niet als behoefte maar als strategie, als een manier om voor één of meerdere behoeften te zorgen. Over die strategie hebben we allemaal meningen en oordelen. Voor de één is het bij wijze van spreken z’n lust en z’n leven en voor de ander is het elitaire geldverkwisting.
Kunst en cultuur kunnen bijvoorbeeld een strategie kan zijn voor de vervulling van de behoefte aan zelfexpressie, creativiteit, spelen en schoonheid. Zo kan de één kunst en cultuur inzetten om voor zijn/haar behoefte aan zelfexpressie te zorgen en zegt een ander: ‘Kunst en cultuur? Soft gedoe! Als ik behoefte heb aan zelfexpressie dan stap ik de boksring in om uiting te geven aan wat er in mij leeft.’ De strategie is verschillend, de behoefte hetzelfde.
Voorbij de woorden die gesproken worden, voorbij datgene wat al deze mensen op inhoudsniveau communiceren, bestaan 20.000 rijke innerlijke leefwerelden. Innerlijke leefwerelden die samen gekomen zijn om expressie te geven aan hun behoefte aan erkenning voor kunst en cultuur, erkenning voor wat kunst en cultuur betekent in deze innerlijke leefwerelden. Een behoefte die zij graag vervuld zien in de vorm van voldoende geld voor kunst en cultuur.
PS
Dat ik in de manifestatie vooral de behoefte aan erkenning en autonomie herken, zegt wat over mijn innerlijke leefwereld want daar spelen juist deze behoeften een wezenlijke rol. Ik ben benieuwd welke behoeften jij expliciet herkent in de manifestatie. Wil je erover delen?
Wordt vervolgd…
Credits: voor Michael Minneboo, voor de vragen die hij stelde over communicatie en zijn blogpost ‘Video: Amsterdam schreeuwt om cultuur’
Bewaard onder Actualiteit, Communicatie | 8 Comments
Tags: behoeften, gevoelens, geweldloze communicatie, menselijkheid
Dat KAA UUU TEE schuldgevoel
Geplaatst op 22 November, 2010
Quasi gevoelens
Volgens de geweldloze communicatie is jezelf schuldig voelen geen gevoel maar een zogenaamd quasi gevoel. Wat ermee bedoeld wordt is dat het meer zegt over hoe je een gebeurtenis en/of gevoelens daarbij interpreteert, dan over het gevoel zelf. Bij quasi gevoelens past ‘ik heb het idee dat…’ of ‘ik vind dat…’ of ‘ik denk dat…’.
Als jezelf schuldig voelen geen gevoel is maar een interpretatie, wat is dan het gevoel dat je in je lichaam voelt als je het idee hebt, vind dat, denkt dat, je ergens ‘schuldig’ aan bent?
Om te beginnen hou ik niet zo van dat ergens ‘schuldig’ aan zijn. Liever zeg ik dan bijvoorbeeld: iets gedaan hebben (of niet gedaan hebben) dat je betreurt en dat je graag anders had gedaan.
Gevoelens
Het gevoel hierbij kan bijvoorbeeld droefheid of verdriet zijn. Voorbeeld: je hebt knetterende ruzie gemaakt met je beste vriend of vriendin en je voelt je bedroefd dat je hem/haar niet zo respectvol hebt behandeld als je graag had gewild.
Een ander gevoel dat kan spelen is angst. Angst voor de consequenties of angst voor de straf. In het voorbeeld van die knetterende ruzie kun je bijvoorbeeld bang zijn om de vriendschap te verliezen.
Het venijn met angst voor straf is dat het niet zozeer anderen zijn die ons straffen (al kunnen we hun gedrag wel als staf ervaren), maar dat we vooral onszelf straffen. We straffen onszelf vaak onbewust door aan de lopende band over onszelf te oordelen, oordelen over wat we hebben gedaan (het was stom wat ik deed) of erger nog, oordelen over wie we zijn (ik ben stom dat ik dat deed).
Maar wat het gevoel ook is, droefheid, verdriet, angst, of een combinatie daarvan, de beleving van ergens ‘schuldig’ aan zijn, vraagt om actie.
Het twaalf stappen programma
Het spirituele twaalf stappen programma kent hiervoor de stappen 8 en 9.
8. We maakten een lijst met de namen van allen die door ons schade en leed hadden ondervonden en verklaarden ons bereid om dit bij hen allen goed te maken.
9. Wij hebben waar het mogelijk was dit rechtstreeks weer met zulke mensen goedgemaakt,behalve wanneer dit hen of anderen zou kwetsen.
In het voorbeeld van die knetterende ruzie zou je die vriend of vriendin kunnen zeggen dat je jouw aandeel in de knetterende ruzie betreurt. Soms is het nodig een stap verder te gaan en expliciet te benoemen wat het precies is dat je gedaan of gezegd hebt wat je betreurt.
In bepaalde situaties volstaan woorden niet. Stel dat je tijdens die ruzie met je beste vriend of vriendin een wild armgebaar hebt gemaakt en daarbij de bril van je vriend of vriendin hebt beschadigd, dan is het nodig dat je ook de schade aan die bril vergoedt.
Wat nodig is om te doen, is eigen verantwoordelijkheid nemen voor jouw aandeel in wat er is gebeurd. Eigen verantwoordelijkheid nemen voor jouw aandeel maakt je vrij. Dat betekent niet dat je daarmee de vriendschap kunt behouden. Misschien dat je beste vriend of vriendin je verhaal aanhoort en alsnog besluit geen vriendschap meer te willen. Dat kan pijnlijk zijn. Maar eigen verantwoordelijkheid nemen doe je niet om de eventuele consequenties van wat er is gebeurd te controleren of te manipuleren, maar om jezelf vrij te maken. Over de uitkomst heb je geen controle.
Het helen van de emotionele wond
Aansluitend op de blogpost ‘Herinneringen en de emotionele wond’: het kan helend zijn voor de wond om te werken met de stappen 8 en 9 van het twaalf stappen programma.
Bijvoorbeeld de herinneringen aan, en emotionele wond van, die relatie die lang geleden niet is geworden wat je graag had gewild. Werken met de stappen betekent dat je op zoek gaat naar jouw aandeel in het mislukken van die relatie en dat je daar eigen verantwoordelijkheid voor neemt. Bijvoorbeeld door je ex-partner te vertellen over je zelfonderzoek en dat je jouw aandeel in het beëindigen van de relatie betreurt.
Het maakt je vrij. Niet van de ene op de andere dag maar je haalt de kracht weg van dat innerlijke deel dat er op uit is jezelf te straffen voor iets dat misschien 10 jaar, 20 jaar of nog langer geleden is gebeurd. Eigen verantwoordelijkheid nemen maakt vrij. Werken met de twaalf stappen maakt vrij.
KAA UUU TEE?
Als een schuldgevoel geen gevoel is maar een quasi gevoel, waarom voelt het dan zo KAA UUU TEE? Mijn oordeel over het gevoel heeft niets met het gevoel te maken, of het nou bedroefdheid is, verdriet, angst of iets anders. Mijn oordeel gaat uit naar de stem van de innerlijke criticus die zich zo heerlijk amuseert in situaties die ik in deze blog als voorbeeld noem. Situaties die ook maar een beetje ruiken naar ‘schuld’ zijn brandstof voor de innerlijke criticus. Je kunt van die innerlijke criticus meer last hebben dan van wat er feitelijk is gebeurd.
Bewaard onder Communicatie, Mening, Persoonlijk | 11 Comments
Tags: eigen verantwoordelijkheid, emotionele wond, gevoelens, geweldloze communicatie, heling, quasi gevoelens, schuldgevoel, straf, twaalf stappen programma
Authentiek en gelijkwaardig ondernemen
Geplaatst op 3 November, 2010
Zaterdag was ik in Deventer en had daar een hele leuke tweetmeet met @Berdtvr .
We spraken onder andere over zakelijke relaties en over communicatie. Er bestaan allerlei modellen over verschillende typen mensen en hoe je die het beste kunt aanspreken op een manier die past bij hun persoonlijkheidstype. Die modellen zijn dankbaar gereedschap voor trainers en adviseurs die er hun boterham mee verdienen.
Op papier kunnen die modellen er veelbelovend uitzien maar om nou iemand aan de hand van een model in te delen in een hokje (bijvoorbeeld type ‘rood’) en dan de communicatie aan te passen aan hoe een type ‘rood’ volgens het model wil communiceren, dat gaat me echt te ver. Dan vermoord je de authenticiteit.
Waar hadden we het nog meer over? Oh ja, voorwaarden. Je kent ze vast wel: de inkoop- en verkoopvoorwaarden. Ik hou daar niet van en experimenteer graag met samenwerkingsvormen waarbij die beruchte kleine lettertjes niet nodig zijn. Soms lukt dat zoals het samenwerken met Theo Buijsrogge aan zijn boek ‘Succeskompas’. Soms lukt het ook niet zoals een uitgeverij die akkoord ging met samenwerken op basis van waardebepaling achteraf en bij nader inzien toch met een contract op de proppen kwam omdat de directeur het allemaal te riskant vond.
In zijn blogpost ‘Acts of Surrender 16: Past the Point of No Return’ zegt de schrijver Mark David Gerson :
‘I’ve let go many of the trappings of the outer world, including many aspects of the codependent, marginally abusive relationship I’ve had with creditors and official agencies. Because they hold the power of consequences over me, I have related to them from a place of fear-based self-preservation. Put another way, as I’ve mentioned here before, I’ve now declared myself sovereign — not above the law, but no longer under it.’
Hoe vaker ik deze woorden lees, hoe meer ze me raken.
Bewaard onder Citaten, Communicatie, Ondernemen | 2 Comments
Tags: authenticiteit, gelijkwaardigheid, relaties, samenwerken
Wat zit er verpakt onder de woorden?
Geplaatst op 26 October, 2010
Onze taal kent prachtige woorden, prachtig vanwege de associaties die ze oproepen.
Ben je ooit samen met vrienden op vakantie geweest en zaten jullie ‘s avonds bij de open haard de prachtigste verhalen te vertellen, dan zullen de woorden vrienden, vakantie en open haard je meteen naar die mooie herinneringen brengen.
Iedereen die het gedrag van anderen wil sturen/beïnvloeden/manipuleren/controleren, weet dit en maakt er gebruik van. Marketeers zijn er bekend en berucht mee geworden.
Woorden zijn alleen vorm, geen inhoud. De vraag is daarom steeds: wat is de inhoud, wat zit er verpakt onder de vorm, onder de woorden?
Kijk, je kunt een drol heel netjes inpakken zodat het er aan de buitenkant aantrekkelijk uitziet en zelfs als je er zachtjes in knijpt, voelt het lekker zacht maar de inhoud is en blijft een drol.
Twee voorbeelden.
1. In de computerwereld is een master/slave systeem een bekend begrip. Er is één systeem dat de baas is en andere systemen zijn de slaaf. De baas geeft opdrachten en de slaaf voert ze uit. Hoewel de woorden master en slave voor de meeste mensen geen prettige associaties oproepen, zijn vorm (de woorden master/slave) en inhoud wel met elkaar in overeenstemming.
2. In het bedrijfsleven kennen we de begrippen moederbedrijf en dochteronderneming. Stel je voor dat het moederbedrijf producten, diensten, markten, klanten en kennis weghaalt bij de aangesloten dochterondernemingen en overhevelt naar het moederbedrijf. De woorden moeder en dochter roepen voor de meeste mensen prettige associaties op maar in dit voorbeeld zijn vorm (de woorden moeder en dochter) en inhoud niet met elkaar in overeenstemming.
In dit laatste voorbeeld zou master/slave relatie meer aansluiten bij de inhoud maar dat klinkt niet lekker op feestjes als je gevraagd wordt waar je werkt: ‘Waar ik werk? Ik werk bij slaafbedrijf X.’
Bewaard onder Communicatie, Mening | 4 Comments
Mindfucks ontfucken
Geplaatst op 18 October, 2010
Mindfucks, mijn blogposts staan er vol van zo neem ik aan. Of misschien is dat ook weer een mindfuck 
Iedereen heeft gedachten en overtuigingen die voor waarheid worden aangenomen en die nooit zijn gechecked of ze wel echt waar zijn. Je zou zo zeggen dat je een mindfuck meteen kunt herkennen maar helaas is dat niet zo. Mindfucks zijn bijzonder gehaaid en hardnekkig.
Een mindfuck communiceert zichzelf het liefst als de absolute waarheid. Iemand zegt bijvoorbeeld: ‘Geld is de wortel van alle kwaad.’ Er is dan nauwelijks ruimte voor een ander idee over geld. Iets prettiger klinkt het al als iemand zegt: ‘Ik denk dat geld de wortel is van alle kwaad.’ De spreker neemt dan eigen verantwoordelijkheid voor zijn idee over geld (ik denk dat…) en er is meer ruimte voor een ander idee over geld.
De afgelopen weken had ik ontmoetingen met de meest uiteenlopende mensen, mensen met verschillende ideeën en inzichten, mensen met verschillende mindfucks. Wat mij intrigeert als ik naar al die verschillende mensen luister, is dat het steeds moeilijker wordt om iets voor waarheid aan te nemen. Er zijn alleen verschillende gedachten, ideeën en inzichten.
Karin Ramaker schreef laatst in haar blogpost ‘Je droombaan vinden via blog. Of microblog.‘ : ‘Overtuigen wil ik al lang niet meer’. Als reactie schreef ik: ‘ (….) inspireren is het nieuwe overtuigen.’
Mindfucks kun je ontfucken door naar andere mensen te luisteren, door uit te wisselen en te delen. En omdat dit een continu proces is, is het nodig dat we elkaar blijven ontmoeten.
Bewaard onder Communicatie, Mening, Persoonlijk | 8 Comments
Tags: delen, gedachten, waarheid
Gelukkig zijn
Geplaatst op 21 September, 2010
Een tijdje geleden plaatste ik een bijdrage op een forum over ‘Happiness’ en werd er vervolgens op gewezen me toch vooral aan de definitie van het woord te houden.
Ik wist niet dat er zoiets bestaat als DE definitie van happiness. Voor mij bestaat die definitie ook helemaal niet. Ik kan alleen vertellen wat het woord voor mij betekent, hoe het voor me voelt, hoe ik het ervaar. En als ik je dat vertel, dan vertel ik er meteen bij dat het morgen weer wat anders voor me kan betekenen.
De pest is dat er woordenboeken bestaan waar je de betekenis van een woord in kunt opzoeken. Stel dat jij morgen met een vriend of vriendin over ‘gelukkig zijn’ praat. Wat denk je dat de kans is dat ‘gelukkig zijn’ voor jullie allebei precies hetzelfde betekent? En wat denk je dat de kans is dat ‘gelukkig zijn’ voor jullie hetzelfde betekent als de definitie die het woordenboek eraan geeft?
Weg met die woordenboeken. Laten we onszelf en elkaar weer vragen stellen: Wat betekent gelukkig zijn voor jou, wat betekent gelukkig zijn voor mij? Ik denk dat er een leuk gesprek uit kan ontstaan.
Bewaard onder Communicatie, Mening | 13 Comments
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.