Deze week las ik het artikel “Personal Blogging for Emotional Healing – 7 Tips for Bloggers” . De titel klonk veelbelovend en de inhoud viel me tegen. Toch wil ik het artikel hier noemen omdat emotionele heling een zeldzame reden is om te bloggen. Zeldzaam maar wel zeer gezond.

Misschien heb je gemerkt dat als je gaat bloggen er allerlei ‘bijwerkingen’ zijn. Emotionele heling kan zo’n bijwerking zijn. Als die bijwerking je bevalt, kun je je er in je blog meer op richten en je blog zelfs gebruiken als gereedschap voor emotionele heling.

Twee quotes uit het artikel:

“Secrecy prevents healing”

Dit klopt en het is geen toeval dat dit aansluit op stap 4 en vooral stap 5 van het spirituele twaalf stappen programma. Het twaalf stappen programma is een waardevol en zeer krachtig gereedschap als het om emotionele heling, verslaving of codependency gaat (deze drie zijn met elkaar verbonden). Dingen op een gezonde manier naar buiten brengen, maakt de weg vrij voor heling (let op: op een gezonde manier!).

“Blogging’s cheaper than therapy, lasts longer than mastu***tion (….)”.

Slecht nieuws voor de therapeuten en goed nieuws voor jou want door te bloggen kun je je eigen therapeut worden.

Een mooi artikel over emotionele heling kun je vinden op Lichtwerker.com.

Lees ook:  ‘Schrijven is jezelf ontmoeten op papier‘.

Er zijn ook songteksten die de romantische verpakking van die issues compleet omver blazen en die de pijn die codependency veroorzaakt in al zijn rauwheid verwoorden. Als voorbeeld hiervan twee prachtige nummers van Linking Park: Crawling en Numb.

www.youtube.com/watch?v=Gd9OhYroLN0

De live video versie van Crawling is helemaal geweldig. Omdat embedden ervan niet is toegestaan kun je deze op YouTube bekijken.

www.youtube.com/watch?v=GfrIipujxfQ

Codependency: het vreet je hart en ziel op. Hoezo romantisch?

Toen ik ergens in november vorig jaar mijn motor uit de garagebox wilde ophalen, ontdekte ik dat een aantal stratenmakers bezig waren alle vakken van het aangrenzende parkeerterrein opnieuw in te delen en te bestraten.

Helaas was er ineens ook een parkeerplaats precies voor de ingang/uitgang van garagebox. Het parkeervak voor de ingang/uitgang en dat altijd met een groot wit kruis was gemarkeerd, was er nog maar nu zonder het witte kruis. En de grote betonnen paal die altijd in het midden van dat witte kruis had gestaan, was verwijderd en lag in de bosjes.

Ik zag de bui al hangen: als ik nu zou gaan motorrijden, zou ik bij terugkomst wellicht een geblokkeerde garagebox  aantreffen. Gelukkig waren de stratenmakers nog aanwezig, ze zaten net in hun busje een boterham te eten. Ik vertelde ze over de garagebox en dat die betonnen paal toch echt terug in de grond moet om te voorkomen dat er een auto parkeert precies voor de ingang/uitgang. Er was begrip en ik had genoeg vertrouwen in de goede afloop om op de motor te stappen.

Bij terugkomst een paar uur later lag de betonnen paal nog steeds in de bosjes. Ik wilde de stratenmakers herinneren aan ons gesprek eerder die middag maar dit keer was er geen begrip en ze wezen naar elkaar.

Uiteindelijk verwezen ze me naar de machinist van een graafmachine maar ook die wilde de paal niet terug in de grond zetten. Hij en zijn collega’s hadden alles volgens tekening van de gemeente uitgevoerd en voor die betonnen paal moest ik maar bij de gemeente zijn.

Ik belde de gemeente en kreeg een antwoordapparaat te horen. Het was vrijdagmiddag en er was niemand meer bereikbaar. Ik besloot de woningcorporatie te bellen die de garagebox in eigendom heeft maar ook daar was het vrijdagmiddag en niemand meer op kantoor.

Werken volgens het systeem

Uiteindelijk heeft het een maand geduurd voordat de betonnen paal weer terug in de grond stond en daar waren aardig wat telefoontjes en e-mailtjes voor nodig met de aannemer, woningcorporatie en gemeente.

Als op die bewuste vrijdag dat ik met de stratenmakers en de machinist sprak, één vent was geweest die bereid was even een paar straatstenen uit de bestrating te halen, een paar scheppen zand verwijderen en die betonnen paal in de grond zetten, was alles binnen een uur opgelost.

Maar die ene vent was er niet. Waarom? Omdat het systeem zegt dat er strikt volgens tekening wordt gewerkt. Da’s wel zo handig want als er dan iets niet klopt kan de vinger richting gemeente wijzen. Maar er moet toch bij iemand een belletje zijn gaan rinkelen toen die betonnen paal uit de grond werd gehaald? Er moet toch een tweede belletje zijn gaan rinkelen toen dat witte kruis werd verwijderd?

Het maakt niet uit hoeveel belletjes er zijn gaan rinkelen want als er op tekening geen betonnen paal staat, dan komt er geen betonnen paal. De aannemer die de klus had aangenomen wilde de stratenmakers ook geen toestemming geven om de paal terug te plaatsen want het systeem zegt dat de opdrachtgever (de gemeente) daarover beslist. En de gemeente? Hun systeem zegt dat eerst moet worden onderzocht waarom zij niet wisten dat er een garagebox was en of de woningcorporatie daar wel een uitritvergunning voor had, dat vervolgens de tekening moet worden aangepast en dat pas daarna de uitvoerder en misschien wel diezelfde machinist van de graafmachine, de betonnen paal in de grond mag plaatsen.

Het systeem is er niet om snel en slagvaardig te handelen. Het systeem is er om te worden gevoed en gediend. In plaats van dat één man, de machinist bijvoorbeeld, de klus in een uurtje klaarde op diezelfde vrijdagmiddag, waren er nu minstens een handvol mensen een maand bezig met diezelfde klus. En als het op papier allemaal klopt en de facturen voor meerwerk maar worden betaald, is iedereen tevreden.

Uiteindelijk was het niet eens aan het systeem te danken dat het probleem is opgelost. Dit was te danken aan een linchpin bij de woningcorporatie, iemand die bereid was zich eigenaar van het probleem te maken nadat de woningcorporatie in eerste instantie had laten weten hierin geen partij te zijn.

Bureaucratie, codependency en het reptielenbrein

Wat er gebeurde was bureaucratisch. Maar bureaucratie is niet het hele verhaal. Als mensen zo hun best doen om alle regels te volgen, ook al leidt dat tot een langere levertijd, hogere kosten en een ontevreden klant, dan zijn ze bezig het systeem te pleasen en maken ze zich ervan afhankelijk. Waarom doen ze dat? Omdat het ze zekerheid geeft want het systeem is bekend en vertrouwd. Als ze volgens het systeem werken, zijn ze altijd gedekt en krijgen ze salaris

Behalve dat dit een codependent relatie is met het systeem, is het ook het terrein van het reptielenbrein om zo volgens het systeem te werken. Codependency en het reptielenbrein hebben aardig wat met elkaar gemeen. Ze versterken en voeden elkaar. Het zijn dikke maatjes, partners in crime. Samen de architecten van heel wat systemen tot aan de hele maatschappij toe.

De pijnlijke vraag die overblijft is waarom ik die paal zelf niet terug in de grond heb gezet. Zou jij het gedaan hebben?

The serenity prayer luidt als volgt:

God,Grant me the serenity to accept the things I cannot change, the courage to change the things I can, and the wisdom to know the difference.

In het Nederlands:

God, geef mij kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen, de  moed om te veranderen wat ik kan veranderen, en de wijsheid om tussen deze twee dingen onderscheid te maken.

Één van de kernissues van codependency is proberen dingen te controleren waar je geen controle over hebt (andere mensen, het leven) in plaats van die dingen waar je wel controle over hebt (jezelf).  Proberen om andere mensen te controleren of zelfs proberen het leven te controleren, is gekmakend. Het is gekmakend omdat het betekent dat je het leven achterstevoren en binnenstebuiten leeft. Het is gekmakend omdat je je eigen macht weggeeft. Het is gekmakend omdat het je eigen leven onbeheersbaar maakt.

Onze disfunctionele cultuur juicht het aan om het leven achterstevoren en binnenstebuiten te leven en kent status toe aan mensen die macht en controle uitoefenen over anderen. Het is een verdraaide en vervormde perceptie van macht want ware macht gaat niet over andere mensen maar gaat uitsluitend over jezelf:

Wie anderen overwint is sterk; wie zichzelf overwint is machtig. (Lao-Tse)

The serenity prayer helpt, net als andere spirituele hulp zoals het 12 stappen programma, om stapje voor stapje je ware macht uit te oefenen. Begin bijvoorbeeld elke de dag met het uitspreken the serenity prayer.

Lees ook deel 1, 2 en 3 van ‘Hoe kom ik van codependency af?’

• Deel 1: het twaalf stappen programma
• Deel 2: spiegelogie
• Deel 3: onderwijs jezelf

Ik blogde al eerder over het boek ‘The Practice of Freedom – Aikido Principles as a Spiritual Guide’ van Wendy Palmer en doe het nu weer.

Je kent vast wel die vragen als ‘Welke boeken zou je meenemen naar een onbewoond eiland?’ Ik zou het boek van Wendy Palmer meenemen al zou ik er op een onbewoond eiland misschien niet zoveel aan hebben. Waarom? Omdat haar boek juist zo belangrijk is in een leven vol interactie met anderen want wat is er leuk aan Aikido zonder partner die de rol van aanvaller wil spelen, wat is er leuk aan een spiritueel leven zonder interactie met anderen?

Deze week las ik in haar boek een stuk waarin ze de symboliek van het kruis gebruikt om duidelijk te maken waarom de relatie met jezelf zo essentieel is.

Het kruis bestaat uit een verticaal gedeelte en een horizontaal gedeelte. Het verticale gedeelte staat voor de verbinding en de relatie met jezelf, de relatie met je lichaam en spirit, met de aarde, met je inspiratie en levenstaak. Het horizontale deel van het kruis staat voor de relaties met anderen.

Alleen als het kruis een stevig verticaal gedeelte heeft, is het sterk genoeg om het horizontale gedeelte te dragen. Alleen als je een sterk ontwikkelde relatie met jezelf hebt, kun je relaties met anderen dragen.

Vergelijk het met een plant of boom: de stam is het verticale deel en de takken het horizontale deel. Om de takken te kunnen dragen heeft de plant of boom een stevige stam nodig.

Ik vertaal haar boodschap naar wat ik noem een gezonde vorm van egoïsme oftewel niet-egoïstisch egoïsme: de relatie met jezelf als de allerbelangrijkste beschouwen om vanuit die gezonde relatie, gezonde relaties aan te gaan met anderen. Codependency is dan wat ik noem een ongezonde vorm van egoïsme oftewel egoïstisch niet-egoïstisch zijn: de relaties met anderen gebruiken en manipuleren om een besef van zelf en welzijn te verkrijgen.

Een fijn Paasweekend allemaal.

We leren onze kinderen dat als je iets van een ander stukmaakt jij het zelf weer moet repareren, maar die vlieger gaat niet altijd op. Zit je het toch weer zelf te doen. Nou, dan kun je er maar het beste een beetje bij gaan fluiten of zo.

Wat zit hier een hoop waarheid in, niet alleen voor mensen die hun emotionele codependency wonden willen helen, maar voor iedereen die iets te repareren heeft dat hij/zij niet zelf stuk heeft gemaakt.

Als je door een niet oplettende automobilist van je fiets wordt gereden en je breekt daarbij een been, dan heb je geen enkele schuld aan het ongeval of aan het gebroken been. Je draagt echter wel de verantwoordelijkheid voor het herstel van je been en de revalidatie en dat kan  soms best hard werken zijn aan iets waar je geen enkele schuld aan hebt.

Zo is het met heling van codependency ook: je hebt geen enkele schuld aan het ontstaan ervan maar hebt wel de verantwoordelijkheid voor de heling en het herstel. En ook dat kan soms hard werken zijn, emotioneel werk gaat je niet in de koude kleren zitten.

Als dat op momenten gevoelens van boosheid en woede oproept omdat jij al dat werk moet doen terwijl je aan het ontstaan ervan geen enkele schuld hebt, dan is dat heel normaal. Het is zelfs heel gezond om die gevoelens te voelen en het voelen van al die boosheid en woede zal het helingsproces zeker ten goede komen.

Een helingsproces heeft veel weg van een rouwproces dat volgens Elisabeth Kübler-Ross uit een aantal fasen bestaat: ontkenning, boosheid, onderhandelen en vechten,  depressie en uiteindelijk aanvaarding. Boosheid is een normaal onderdeel van het rouwproces en ook van het helingsproces.

In de serie ‘Hoe kom ik van codependency af?’ verschenen tot nu toe drie delen:

• Deel 1: het twaalf stappen programma
• Deel 2: spiegelogie
• Deel 3: lezen en leren

Credits: deze blogpost heb ik te danken aan Marco Raaphorst. Marco blogt op http://www.melodiefabriek.nl/ en twittert op http://twitter.com/raaphorst

Het helingsproces is geen intellectueel proces. Je kunt alles over codependency weten en tegelijkertijd reageren op dagelijkse situaties vanuit emotionele wonden. Leren over codependency is geen vervanger voor het emotionele proces maar kan dat proces wel ondersteunen.

Het helingsproces houdt ook in het veranderen en verruimen van je perspectieven op jezelf, relaties, het leven, spiritualiteit en eigenlijk alles. Lezen en leren kan daarbij behulpzaam zijn. Deel van het helingsproces is ook jezelf omringen met mensen en informatie die je tot steun zijn.

Zoek naar websites en boeken waar je de informatie en ondersteuning vindt die jij nodig hebt. Heb je meer met boeken over spiritualiteit of persoonlijke ontwikkeling? Prima, lees dat dan want het gaat erom dat het jouw keuzes zijn.   

Melody Beattie en Robert Burney zijn mijn favoriete schrijvers. Het zijn echte ervaringsdeskundigen waardoor wat ze schrijven herkenbaar is en tegelijkertijd zo liefdevol en ondersteunend bij het helingsproces.

Melody Beattie heeft talloze boeken geschreven over codependency en over leren voor jezelf zorgen. Hier een aantal van haar titels:

• Codependent no more (In het Nederlands vertaald: Leef je eigen leven)
• Beyond codependency
• Codependent’s guide to the twelve steps
• Stop being mean to yourself
• The grief club
• The new codependency
• Language of letting go
• More language of letting go

Vooral ‘Language of letting go’ en ‘More language of letting go’ zijn fijne boekjes vol korte verhaaltjes voor meditatie of zelfreflectie. Als je elke dag begint met zo’n verhaaltje, dan heb je al een dosis ‘zorg voor jezelf’ binnen voor de dag begint.

Je vindt Melody Beattie op Internet op http://melodybeattie.com/

Robert Burney schrijft vooral op Internet, zijn websites bevatten een overvloed aan artikelen over codependency, heling van het innerlijke kind, spiritueel geloof, metafysica, relaties en alcoholisme. Hij schreef ook een boek: The dance of wounded souls.

Hier een overzicht van zijn websites:

• http://www.joy2meu.com/

Deze Joy2MeU website is zodanig uitgebreid dat Robert een aantal aparte websites heeft gecreëerd voor specifieke thema’s:

• http://www.robertburneylive.com/
• http://www.woundedsouls.com/ (via deze website kun je zijn boek bestellen)
• http://www.twelvestepmiracle.com/
• http://www.abundantspirituality.com/
• http://healyourinnerchild.com/
• http://www.healthyromanticrelationships.com/
• http://www.newagedawned.com/
• http://codependencerecovery.com/

Lees ook deel 1 en 2 van ‘Hoe kom ik van codependency af?’

• Deel 1: het twaalf stappen programma
• Deel 2: spiegelogie

In deel 1 noemde ik het 12 stappen programma. In dit deel wil ik als suggestie geven:  ‘Spiegelogie’. Ook nu weer geldt: kies en voel steeds zelf wat voor jou werkt.

Spiegelogie

In Nederland is verhalenverteller Willem de Ridder de grondlegger van spiegelogie en de vele fanclubs die overal in het land bestaan. Hier een interview met Willem waarin hij vertelt over spiegelogie:

www.youtube.com/watch?v=omPOcxqKFCo

Meer over spiegelogie en de spiegelogie fanclubs vind je hier:

• http://www.fanclubs.nu/
• http://www.spiegelogie.nl/
• http://www.willemderidder.com/
• Het ‘Handboek Spiegelogie‘ van Willem de Ridder.

Het 12 stappen programma, de aangepaste versie ervan voor codependency, is een programma dat specifiek en direct is afgestemd op heling van codependency. Voor Spiegelogie geldt dit niet. Desondanks kan spiegelogie en in het bijzonder het regelmatig bijwonen van de spiegelogie fanclubs helpen bij de heling van codependency. Het draagt zonder meer bij aan het leren voelen en accepteren van je gevoelens en het  stapje voor stapje herkennen en erkennen van je eigen kracht.

Een spiegelogie fanclub is een bijeenkomst waarbij de deelnemers een vast programma volgen. Tijdens de bijeenkomst steunt iedereen jou in je kracht en bij het voelen van je gevoelens. Jij bent er als het ware de ster en de anderen zijn jouw fans die jou steunen. Andersom ben jij ook weer fan van de andere deelnemers. Iedereen is er ster en fan tegelijk.

Het fanclub programma bestaat uit een aantal vaste onderdelen zoals:

• De gevoelservaring. De leider van de fanclub leest een korte tekst voor terwijl iedereen de ogen sluit en alle aandacht richt op zijn/haar lichaam, op het voelen.
• Individuele doelen. Elke deelnemer spreekt hardop  zijn/haar doel uit op een manier alsof het al is bereikt (positieve affirmatie). Bijvoorbeeld: ik hou van mijzelf (in plaats van: ik wil van mijzelf houden). Telkens als een deelnemer zijn/haar doel heeft uitgesproken, spreken de andere aanwezigen een steunbetuiging uit waarin ze degene die het doel heeft uitgesproken helemaal steunen in zijn/haar doel en kracht.  Die steun kun je ook echt voelen.
• Behaalde successen. Elke deelnemer spreekt kort een succes uit dat hij/zij heeft behaald. Het maakt niet uit hoe groot of klein het succes is of wat voor succes het is. Na het uitspreken van het succes applaudisseren en juichen de andere deelnemers over het behaalde succes.
• Dankbaarheid. Een kort moment om in stilte dankbaarheid te voelen en te ervaren.
• De PR oefening. PR staat voor positieve of prettige reflectie. Tijdens deze oefening zeg je tegen een deelnemer: ‘De prettige eigenschappen die ik in jou zie en die jij naar mij terugspiegelt zijn….’ En dan noem je in het kort iets of een paar dingen die je in de ander waardeert. Het leuke van spiegelogie is dat je alle complimenten die je een ander geeft, ook aan jezelf geeft want de ander fungeert als spiegel voor jou. Wat je in de ander ziet gaat over jou. Andersom spreken de deelnemers één voor één uit welke prettige of positieve eigenschappen jij naar hen terug spiegelt en dat voelt heerlijk.

De complete handleiding van het spiegelogie fanclubspel vind je hier: fanclubboekje

Het is met codependency net als met een ui: je pelt er een laag af en komt tot de ontdekking dat er nog een andere laag onder zit. Met een ui ben je op een gegeven moment uitgepeld maar met codependency niet: je ontdekt  steeds weer nieuwe lagen. Dus als je begint met als doel er helemaal vanaf te komen, creëer je een teleurstelling. Als je doel is om elke dag één of meerdere stapjes zetten om de kwaliteit van je leven te verbeteren, dan zijn er allerlei gereedschappen die je daarbij kunnen helpen.

Wat voor de één werkt, hoeft niet voor de ander te werken. Zoek vooral zelf en voel wat voor jou werkt. Ik ga hier kort in op het twaalf stappen programma. Het is niet mijn bedoeling het hele twaalf stappen programma te beschrijven, wel om het onder de aandacht te brengen als krachtig spiritueel gereedschap om je eigen leven te leven in plaats van je te laten leven door codependency.

Behalve dit twaalf stappen programma zijn er nog veel meer dingen die je kunt doen. Wellicht dat ik daar in een andere blogpost op in ga.

Het twaalf stappen programma

Het twaalf stappen programma is een spiritueel programma dat onder andere met veel succes door de AA wordt gebruikt.

In de eerste stap erkent iemand met alcoholisme dat hij/zij machteloos is over alcohol. In de aangepaste versie van het twaalf stappen programma voor mensen met codependency, erken je dat je machteloos bent over anderen. Je erkent machteloosheid over je probleem en dat wat je altijd hebt gedaan niet werkt voor jou. Je legt het probleem in de handen van God.

Dat betekent niet dat je daarna lekker lui achterover kunt leunen. Integendeel, de twaalf stappen vragen dat je ermee aan het werk gaat. Jij doet wat jij kunt, de twaalf stappen, en je vertrouwt erop, of leert erop te vertrouwen, dat God het zijne doet.

Zo vraagt stap 4 dat je een zelfinventarisatie maakt zoals van je gedrag en overtuigingen. Stap 8 vraagt onder andere dat je een lijst maakt van alle mensen die je hebt beschadigd en in stap 9 ga je het met die mensen, daar waar mogelijk, weer goed maken. Dit betekent dat je eigen verantwoordelijkheid neemt voor wat je hebt gedaan naar jezelf toe en naar anderen en dat je dit daar waar mogelijk herstelt.

Je kunt het twaalf stappen programma blijven gebruiken en telkens als het nodig is terug grijpen naar één of meerdere stappen.

Het twaalf stappen programma betekent dat je die dingen gaat veranderen die je kunt veranderen (jezelf) en dat je daar eigen verantwoordelijkheid voor neemt. En ook dat je al die dingen die je niet kunt veranderen (andere mensen) loslaat en toevertrouwt aan de zorg van God.

Tijdens het werken met de twaalf stappen kun je tot confronterende inzichten komen over hoe je jezelf behandelt, hoe je over jezelf denkt en hoe je anderen behandelt. Dit kan allerlei gevoelens oproepen waar je in het begin misschien voor terugschrikt. Het is heel gezond om al die gevoelens te voelen en om te rouwen over wat je ontdekt. Van het werkelijke voelen gaat een helende werking uit ook al is dat, als je er midden in zit, niet altijd even leuk om te ervaren. Weet dat je jezelf een enorme dienst bewijst door al die gevoelens te voelen. Heling van codependency betekent dat je een gezonde relatie opbouwt met jezelf en je gevoelens en dat je leert om van jezelf te houden en voor jezelf te zorgen.

Lees ook:

• Codependency symptomen
• Codependent relatie met de maatschappij

In de Virtual Light Broadcast van maart 2010 segment 5, vertelt Steve Rother het volgende:

Stel je voor dat er in je familie een nieuw kleinkind of een nieuw kind is geboren. Het is een gloednieuwe baby en jij hebt net de diagnose ‘kanker’ gekregen. De doktoren verwachten dat je niet lang meer te leven hebt. Wat zou je dat kind willen vertellen? Wat is belangrijk voor jou om door te geven aan dat kind voordat je sterft?

Wat je dat kind wilt vertellen, dat is waar je over moet schrijven.

En daarom is er vandaag geen blogpost in de categorie ‘Vraag en Antwoord’. Ik vind die categorie erg leuk en ben altijd weer benieuwd met welke vragen mensen via Google op mijn blog terecht komen. Maar als ik wist dat ik niet lang meer te leven had, dan zou ik het kind uit de metafoor van Steve Rother, daarover niet vertellen.

Ik weet al een tijdje wat ik in zo’n geval zou doorgeven aan dat kind.  Ik zou iets doorgeven wat geen enkele school of opleiding je leert en wat in het leven misschien wel het allerbelangrijkste is. Ik zou het kind doorgeven dat het allerbelangrijkste om te leren is om voor jezelf te zorgen. En dat voor jezelf zorgen veel verder gaat dan alleen de zorg voor je fysieke lichaam in de vorm van eten, drinken en slapen.

En nu weet ik dus ook waar ik eigenlijk over wil schrijven. Diep van binnen weet ik het al een tijdje. Begin dit jaar heb ik wat onderhoud gepleegd aan mijn blog en maakte toen een nieuwe categorie ‘codependency’ aan. Het ging vanzelf en toen die categorie er eenmaal  was schrok ik ervan. Ik vind het namelijk een heftig etiket om aan een blogpost te hangen. Maar omdat codependency meteen raakt aan het belang van voor jezelf zorgen, raakt het ook aan wat ik wil schrijven. Wordt vervolgd…

En nou is er toch nog een soort van ‘vraag en Antwoord’ blogpost ontstaan namelijk:  hoe kies je waar je over gaat schrijven…