Creatieve handen

Geplaatst op 21 March, 2011 

‘Papa, papa, kom kijken…’. Aan tafel zat mijn dochter te knippen, te plakken en te verven terwijl ik op de bank zat met mijn laptop op schoot. Ik vind het belangrijk om haar aandacht te geven als ze ergens enthousiast over is of als ze iets wil delen. En nee, dat lukt me niet altijd.

Ze riep voor de vijfde keer. Ik wilde eigenlijk verder werken aan een tekst maar besloot om even naast haar aan tafel te gaan zitten.

Nou wil ik haar niet het voorbeeld geven dat je met waterverf op je huid moet gaan verven, maar ineens verfde ik een paarse stip op mijn arm. ‘Papa, wat doe je nou?’ Op zo’n moment kan ik niet meer zeggen dat ze niet mag doen wat ik wel doe, zoiets werkt niet. Dus ik verf een stipje op haar hand en zij een stipje op mijn hand. Ineens hadden we creatieve handen.

flattr this!

Bewaard onder vaderschap | 8 Comments

Tags: ,

Een lesje in machteloosheid

Geplaatst op 18 March, 2011 

Deze blog is voor jou. Ja, jou. Nee, niet wegkijken maar lezen…

Jij die op twitter de situatie in Japan zit te bekritiseren, alle goede bedoelingen en pogingen er nog iets van te maken belachelijk maakt. Jij die deze ramp had zien aankomen in je glazen bol. Jij die denkt te weten wat er moet gebeuren om de Japanners te helpen en om de wereld te redden.

Voor jou is deze blog bedoeld want ik heb jou ook wat te vertellen.

Telkens als ik je tweets lees voel ik een diepgaande irritatie, een irritatie die zich zo diep en pijnlijk laat voelen dat een wortelkanaalbehandeling er in vergelijking een lolletje bij is.

En toch ben ik dankbaar dat je die tweets schreef.

Want ik heb ontdekt dat telkens als ik ze lees, ik mezelf onbewust, en naar ik aanneem doelbewust, machteloos maak. Ik ben me er dankzij jouw tweets van bewust geworden hoe ik mijn beleving van machteloosheid zelf creëer en in stand hou. Bijvoorbeeld door steeds weer opnieuw jouw tweets te lezen terwijl ik weet wat het met me doet. En dat is waar ik die grenzeloze irritatie over voel: dat ik mezelf dit aandoe.

Dank je wel voor deze waardevolle les.

We kunnen gewoon vrienden blijven maar als je dit leest heb ik je op twitter al ontvolgd.

Lees ook:

flattr this!

Bewaard onder Actualiteit, Persoonlijk | 8 Comments

Tags:

Massale bemesting

Geplaatst op 17 March, 2011 

In zijn boek ‘Codependence – De Dans van Gewonde Zielen’ schrijft Robert Burney:

If it feels like shit, you are being fertilized to grow.

Als dat zo is, en op persoonlijk niveau kan ik het als waarheid herkennen, dan wordt op dit moment een gigantische strontkar geleegd op aarde.

flattr this!

Bewaard onder Citaten | 1 Comment

Tags: , ,

Japangevoel

Geplaatst op 15 March, 2011 

Nee, deze blog gaat niet over hoe erg het is wat er in Japan is gebeurd. Deze blog gaat ook niet over hoe we de Japanners kunnen helpen. Deze blog gaat al helemaal niet over de diepere of hogere betekenis van deze ramp.

Nee, deze blog gaat er ook niet over dat het allemaal al in de sterren stond geschreven wat er in Japan is gebeurd. Deze blog gaat ook niet over welke lessen we hieruit moeten leren. Deze blog gaat al helemaal niet over de wereld die gewoon door draait.

Ik had deze blog willen schrijven over God die nu echt te ver is gegaan met zijn kosmische plan maar ik doe het niet. Ik had iets willen zeggen over het drama infuus dat twitter is geworden na de ramp maar ik zwijg. Ik zou een sarcastisch  stukje kunnen schrijven over al die pijnlichamen die zich te goed doen aan de beelden van de ramp maar dat is me te gemakkelijk. En stil zijn wil ik ook niet want daarvan heb ik na de oproep tot een twitterstilte mijn buik al vol.

Ik wil eigenlijk alleen zeggen hoe ik me voel: machteloos en kwetsbaar.

flattr this!

Bewaard onder Actualiteit | 3 Comments

Tags: , ,

Geld uit de lucht – deel 2

Geplaatst op 14 March, 2011 

Een week nadat het geld uit de lucht viel, stond ik voor de pinautomaat te wachten. Voor me was een jongen geld aan het pinnen terwijl hij naar muziek luisterde getuige de twee draadjes naar zijn oren en het geluid dat ik zelfs op twee meter afstand nog kon horen.

Hij was klaar en liep weg….. zonder geld. Zijn geld stak nog uit de pinautomaat.

Ik roep hem, twee, drie keer. Pas toen hoorde hij me en draaide om. Ik roep dat hij zijn geld is vergeten en wijs naar de het geld dat uit de pinautomaat steekt. Hij ziet het, mompelt nog iets over suffig zijn en bedankt, pakt zijn geld en loopt weer weg.

Dat was de derde keer in twee weken tijd dat er ineens geld uit de lucht komt vallen. Vorige week op het fietspad, nu in de pinautomaat. Die derde keer was een overboeking  op mijn bankrekening waarbij iemand per ongeluk het verkeerde bankrekeningnummer had ingevuld.

In al deze situaties schrok ik. Gek toch? Ik wil graag meer geld en als het ineens voor me opduikt schrik ik ervan en probeer ik het zo snel mogelijk in andere handen te krijgen. Vanuit oogpunt van integriteit natuurlijk hartstikke prima om het geld terug bij de eigenaar te krijgen. Maar nu me dat in twee weken tijd drie keer is overkomen, denk ik ook terug aan wat @Gertrud vorige week schreef:

(….) als iemand geld verliest, dus een portemonnee of gewoon flapppen en munten, raap het op het is voor jou en het is de ander zijn les…..

Eens kijken of ik volgende keer geld kan zien opduiken zonder te schrikken.

flattr this!

Bewaard onder Persoonlijk | 4 Comments

Tags:

Parentificatie en het verlies van de kindertijd

Geplaatst op 11 March, 2011 

Tijdens mijn ontdekkingstocht op het gebied van codependency, kom ik regelmatig de term parentificatie tegen. Zeer kort samengevat betekent parentificatie dat een kind de rol van een ouder overneemt. Een voor het kind zeer schadelijk proces omdat het kind geen kind kan zijn.

Nou zat ik laatst naar een versie van het sprookje van klein duimpje te luisteren.

Na het avontuur met de reus keren klein duimpje en zijn broertjes in de zevenmijlslaarzen terug naar hun vader en moeder. Klein duimpje gebruikt de zevenmijlslaarzen om zijn vader te helpen zodat er genoeg geld binnenkomt om het gezin te onderhouden. Nou moet je weten dat het sprookje begint met vader die niet genoeg geld kan verdienen en daarom klein duimpje en zijn broertjes in het bos dumpt.

Dit zou je gerust parentificatie kunnen noemen. Een ouder, in dit geval de vader, die in gebreke blijft bij zijn zorg voor het gezin. Een kind, klein duimpje, die deze verantwoordelijkheid overneemt. En een moeder die het laat gebeuren in plaats van dat zij tegen klein duimpje zegt: ‘Jij bent nog een kind, ga maar lekker spelen. Geld verdienen is de taak van je vader. ‘

In de codependency literatuur wordt iemand als klein duimpje de ‘family hero’ genoemd. Deze disfunctionele rol kost hem iets dat hij nooit meer terug krijgt: zijn kindertijd. En daar is niks sprookjesachtig aan.

flattr this!

Bewaard onder Codependency | 12 Comments

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →