Aikido als spirituele gids naar vrijheid
Geplaatst op 16 February, 2010
Ik ben een prachtig mooi boek aan het lezen: ‘The practice of freedom‘ van Wendy Palmer. Het boek heeft als subtitel: ‘Aikido principles as a Spiritual Guide’.
In het kort komt het erop neer dat Wendy Palmer de Akido principes aanhaalt als kompas en als bron van inspiratie voor het alledaagse leven. Hoe kunnen we ons besef van vrijheid, vitaliteit en integriteit behouden onder de druk van het leven? Hoe kunnen we onze negativiteit in liefde transformeren en hoe bewegen we van reageren (op een situatie) naar vrijheid? Dat zijn vragen waar de principes van Aikido antwoord op geven.
Het is niet een boek om even snel te lezen, integendeel. Het is een boek om na elke bladzijde even pauze te nemen om het te laten inwerken. Het is een boek vol herkenning van ‘Oh ja, dit wil ik ook anders doen, en dat ook en…’.
Wat me vooral opvalt tijdens het lezen, is op hoeveel momenten ik dagelijks reageer vanuit weerstand. Weerstand tegen wat er om me heen gebeurt, weerstand tegen wat er in mij gebeurt. Weerstand, weerstand en nog eens weerstand. En dat is precies waar de principes van Aikido een uitweg bieden: overgave. Overgave als vorm van empowerment.
Afgelopen weekend las ik een stukje dat precies aansluit bij mijn creatieve schrijfproces en de angst en opwinding die ik daarbij ervaar. Wendy Palmer schrijft:
‘An ordeal, such as a black belt test (….) can be a challenging and exciting event when we face it willingly. In this case there is some foreknowledge, some sense that the upcoming event will have moments that will be difficult, even frightening, or painful. Nonetheless, participants willingly submit to the situation, encouraged by the possibility of growth.’
En verder: ‘But by going through the process, we face this fear and become stronger‘.
En dat is wat niemand je vertelt voordat je jezelf in een nieuw avontuur stort met onbekende afloop.
En dat is maar goed ook. Ik herinner me nog mijn hardlooptrainingen. Aan het begin van de training vroegen we de trainer altijd naar zijn programma voor die dag. Hoe vaak we het ook vroegen, hij vertelde het ons nooit. Na de training, als we helemaal stuk zaten, vroeg hij wel eens: ‘Als jullie van te voren hadden geweten dat jullie dit gingen doen, was het dan ook gelukt?’. Ons antwoord was: ‘Nee’. Als we van te voren hadden geweten wat we die dag gingen trainen, dan waren sommigen er misschien niet eens aan begonnen. Als je van te voren niet weet wat je te wachten staat, kun je meer.
Het enige dat je kunt doen is accepteren wat voor je ligt en daar het beste maken, aangemoedigd door de mogelijkheid ervan te leren en te groeien.
En denk niet dat dit slappe hap is, kijk maar naar Aikido:
Bewaard onder Boeken, Persoonlijk, Schrijven, spiritualiteit | 12 Comments
Tags: avontuur, leven, vrijheid
Je bent al wie je wilt zijn
Geplaatst op 15 February, 2010
Heb je vorige week Jooper’s dappere blogpost gelezen over zijn ‘afvalrace’? Even doen als je wilt…..
Hij schreef daarin dat hij zich tot mei de tijd geeft zichzelf te transformeren tot de god die hij ooit was. Als reactie schreef ik op zijn blog:
Het is net als wat Michelangelo zei over beeldhouwen: je hoeft het beeld alleen maar uit het marmer te hakken want het beeld zit er al in. Die jonge god die je wilt zijn zit er ook al 
Ik weet niet hoe Michelangelo het letterlijk heeft gezegd maar op Internet vond ik de volgende quote van hem: ‘Every block of stone has a statue inside it and it is the task of the sculptor to discover it’. Met andere woorden: het beeld zit al in het stuk steen, je hoeft het er alleen maar uit te bevrijden.
Ik denk dat wat Michelangelo zei over beeldhouwen en wat ik Jooper schreef over afvallen, ook een manier is om tegen persoonlijke transformatie en persoonlijke groei aan te kijken. Je hoeft niet iemand anders te worden, je hoeft alleen maar wie je wilt zijn te bevrijden uit wie je nu bent, wie je wilt zijn is al aanwezig in wie je nu bent.
Maar wat is dan, om de metafoor van Michelangelo nog wat verder door te trekken, het steen dat je moet weghakken om het beeld te bevrijden? Wat je moet weghakken zijn je beperkende gedachten en overtuigingen. Loslaten is eigenlijk een vorm van beeldhouwen om wie je wilt zijn te bevrijden uit wie je denkt nu te zijn. Als je alle beperkende gedachten en overtuigingen over jezelf weet los te laten, vallen de overtollige stukken steen vanzelf van je af en wat over blijft is wie je wilt zijn.
Droom je wel eens over wie je zou willen zijn? Denk dan aan de woorden van Walt Disney: ‘If you can dream it, you can do it’.
Bewaard onder Mening | 13 Comments
Tags: groeien, loslaten, veranderen
Vraag en antwoord: twijfelen of je het wel kan ondernemen
Geplaatst op 12 February, 2010
In de serie ‘Vraag en antwoord’ het lezersprobleem:
Twijfelen of je het wel kan ondernemen
Nou beste lezer, je intuïtie heeft je naar het juiste adres gebracht want je bent hier bij de koning van de twijfel. Of toch niet? Of wel? Of toch niet? Of wel?
Twijfel kan heel gezond zijn. Zo wilde ik eergisteren op bezoek gaan bij iemand die ik graag wilde zien. Alleen helaas pindakaas: het sneeuwde. Het sneeuwde zachtjes maar net genoeg om mijn reisplannen in twijfel te trekken: zal ik nou wel of niet de weg op gaan? Mijn twijfel was voldoende om op Internet informatie in te winnen over de weersverwachtingen voor die dag en de verkeerssituatie en ik nam de beslissing thuis te blijven. Twijfel kan een gezonde prikkel zijn om een aantal zaken even op een rijtje te zetten en een beslissing te nemen of te herzien.
De andere kant van de twijfel is obsessief twijfelen, vastzitten in een vicieuze cirkel van twijfel. In dat geval saboteert de twijfel het nemen van een beslissing en het ondernemen van actie. Ik heb met dit soort twijfel geworsteld (of anders gezegd: dit soort twijfel worstelde met mij) over de vraag ik wel of geen vader wilde worden. En ik kan je vertellen: je wordt doodmoe van dat geworstel. Ik schreef hierover in ‘Wezenlijke keuzes maken‘.
Seth Godin heeft het over de ‘lizard brain‘, het gedeelte van de hersenen dat ons saboteert. Ik vond hierover de volgende video van Seth Godin:
Seth Godin: Quieting the Lizard Brain from 99% on Vimeo.
Een manier om de lizard brain te slim af te zijn, is hele kleine stapjes nemen zodat de ‘radar’ van de lizard brain deze niet opmerkt. Als de lizard brain merkt dat je een symfonie wilt componeren, dan komt het meteen in actie (dat kun je toch niet). Maar als je jezelf tot doel stelt om drie leuke akkoorden te spelen, dan is de kans dat de lizard brain in actie komt al veel kleiner. Oplossingsgericht werken kent hiervoor de methode van het weken met schaalvragen.
Mijn lizard brain vraagt zich af of dit nou wel zo’n goede blogpost is. Maar wat weet mijn lizard brain nou eigenlijk van bloggen af? Helemaal niks.
Bewaard onder Oplossingsgericht werken, Vraag en antwoord | 14 Comments
Tags: keuzes, Ondernemen, Oplossingsgericht werken, Seth Godin
In de spotlight: de meebloggers
Geplaatst op 11 February, 2010
Met deze blogpost wil ik een aantal meebloggers in de spotlight zetten. Meebloggers zijn voor mij de mensen die deze blog tot leven brengen met hun reacties. Reacties die de ene keer weer inspireren of ontroeren en de andere keer weer voor ondersteuning of plezier zorgen.
De volgende blog meebloggers wil ik graag bedanken:
Annelize van Dijk: annelizevandijk.nl
Debbie Gesthuizen: debbiegesthuizen.nl
Els van Nispen: evani.eu
Gertrud Althausen: hemelwandelaar.wordpress.com
Hanneke Verhoeven: zonnebloem-hanneke.blogspot.com
Huub Koch: zichtbarezaken.web-log.nl
Ingrid Greitemann: ingridgreitemann.wordpress.com
Irina Almgren: appropriateresponse.wordpress.com
Joep Oomen: oo-men.nl
Jooper: jooper.nl
karin Ramaker: met-k.com
Katinka Hesselink: overpeinzende.nl
Michael Minneboo: mikeswebs.blogspot.com
Nino Michielse: rustpunt.web-log.nl
Petra Maartense: devliegendeschildpad.blogspot.com
Sonja van Poortvliet: sonjavanpoortvliet.nl
En dan nu de kleine lettertjes: alleen mensen die meerdere reacties hebben geplaatst en waarvan een website of weblog bekend is, staan hier vermeld (in alfabetische volgorde). Ik zou al die anderen tekort doen als ik ook niet tegen hen zou zeggen: bedankt.
Bewaard onder Bloggen | 15 Comments
Puzzel moeilijk
Geplaatst op 10 February, 2010
Ik kwam thuis en vol trots liet mijn dochter haar nieuwe puzzel zien: ‘Puzzel moeilijk’ zei ze. Het was de eerste keer dat ik haar het woord ‘moeilijk’ hoorde zeggen. Haar woordenschat ontwikkelt zich snel en er komen ook steeds meer andere mensen in haar leven waardoor het elke keer weer een verrassing is haar te horen praten. Bijzonder leuk om te volgen. En confronterend soms.
Confronterend omdat ze sommige dingen leert op een manier die ik graag anders wil.
Zo zegt ze sinds kort regelmatig ‘Sorry’. Ik wil niet dat ze leert om bij het minste of geringste ‘sorry’ te zeggen. Ik heb een oordeel over mensen die om de haverklap ‘sorry’ zeggen, namelijk dat het mensen zijn met een gebrek aan eigenwaarde. Ze heeft het ‘sorry zeggen’ ergens opgepikt en is er zelf mee gaan spelen. Want dat is wat ik denk dat ze doet: ermee spelen. Spelend leren. Onderzoeken hoe andere mensen erop reageren.
Vandaag was het ‘puzzel moeilijk’. Van wie heeft ze het woord ‘moeilijk’ nou weer? En wat bedoelt ze met ‘puzzel moeilijk’? Dat er meer stukjes in zitten dan in haar vorige puzzel? Is ze aan het vergelijken? Of heeft ze iemand horen zeggen dat het een moeilijke puzzel is en heeft ze dat overgenomen? Het zet me aan het denken. Een Puzzel IS niet moeilijk. Je kunt wel de beleving hebben dat iets je moeilijk afgaat. Kun je nog met nieuwsgierigheid en plezier ergens aan beginnen als je het bij voorbaat al moeilijk noemt?
Ik wil graag dat ze zo nieuwsgierig, onderzoekend en speels blijft als ze zelf wil. En ik ben bang dat niet alles wat ze van anderen hoort en ziet daar aan bijdraagt. En bij die groep ‘anderen’ hoor ikzelf ook. Ik zeg ook wel eens iets dat ik achteraf graag anders had gezegd. Ik heb geen controle over wat ze leert en hoe. Ik heb geen controle over hoe andere mensen met haar communiceren. Het enige waar ik controle over heb, is hoe ik zelf communiceer. En dat is soms al lastig genoeg. Correctie: dat ervaar ik soms als lastig.
Als ik haar binnenkort woorden als ‘lief’ en ‘stout’ hoor zeggen, dan volgt er meteen een nieuwe blogpost want van lief en stout ga ik gillen.
Bewaard onder Communicatie, vaderschap | 7 Comments
Tags: Communicatie, leren
Angst voor verlies – deel 2
Geplaatst op 9 February, 2010
Na de cliffhanger waarmee ‘Angst voor verlies – deel 1‘ gisteren afsloot, volgt hier de ontknoping.
Ik dacht terug aan die muts. Het had me verbaasd hoe graag ik hem terug wilde hebben en wat het verlies ervan met me deed. Ik was bereid geweest 15 kilometer extra te fietsen om die muts terug te vinden. Het was toch maar een muts en toch…… Ik was iets verloren en dat deed wat met me.
Faalangst, zelfsabotage, weerstand en meer van dat soort ‘duistere innerlijke subroutines’ zullen best een rol spelen bij het schrijfproces, maar wat hier nog dieper onder ligt, is de angst voor verlies. Angst voor verlies levert de brandstof voor zelfsabotage en weerstand en kan er aan de buitenkant uitzien als faalangst. Het is vaak niet de angst om te falen maar de angst iets te verliezen die de boel blokkeert.
Als je langere tijd een plan hebt, een verlangen, een droom, dan bouw je daar een heel verhaal omheen zoals ideeën en beelden over hoe het er in werkelijkheid uit zou zien. Met zo’n verhaal bouw je als het ware een relatie op: je staat ermee op en gaat ermee naar bed
Je gaat aan de slag om je plan, verlangen of droom te laten uitkomen. Dat gaat een tijdje voorspoedig tot het op een gegeven moment serieus wordt en het plan, verlangen of droom daadwerkelijk op weg is naar realisatie. Dat is zo’n beetje het punt waarop een raket de aantrekkingskracht van de aarde nog voelt maar ook de gewichtloosheid van de ruimte. De raket kan twee kanten op: terug naar aarde vallen of nog wat extra kracht gebruiken om aan de aantrekkingskracht van de aarde te ontsnappen en te zweven in de gewichtloosheid.
Op dat cruciale punt van bijna-realisatie beginnen sabotage en weerstand harder te duwen en te trekken. Ik heb me lange tijd afgevraagd wat daarvan het nut is, ervan uitgaande dat alle gedrag, hoe zinloos het er ook uitziet, een bedoeling heeft.
Sabotage en weerstand hebben een beschermende functie, ze beschermen tegen de angst voor verlies. Het verlies dat zou ontstaan als het plan, verlangen of droom werkelijkheid wordt. Eenmaal werkelijkheid is er het verlies. Het verlies van het plan dat niet langer een plan is. Het verlies van het verlangen dat niet langer een verlangen is. Het verlies van de droom die niet langer een droom is. Het verlies van het verhaal, de ideeën en beelden Het verlies van de relatie met het verhaal.
En natuurlijk komt er voor dat verlies van alles in de plaats. Er komen ook weer nieuwe plannen, verlangens en dromen. Maar die relatie met dat ene plan, verlangen of droom is weg, voor altijd.
Alles verandert, alles is tijdelijk. En als je een leven lang van alles hebt verloren mag je aan het eind van de rit ook je eigen leven verliezen.
Leven is leren omgaan met verlies. Wij hebben in onze westerse cultuur niet de ceremonieën om op een emotioneel gezonde manier verliezen te vieren. We nemen er ook niet de tijd voor, ‘mogen’ een dag, hooguit een week rouwen en ‘moeten’ dan weer overgaan tot de orde van de dag. We stapelen verlies op verlies zonder echt te voelen en te verwerken.
En daarom kan het minste of geringste verlies de angst voor verlies triggeren.
Wat betekent dit voor mijn schrijfproces?
‘When you want something, the whole Universe conspires to help you realize your desire’ (Paulo Coelho).
Het hele universum helpt om verder te schrijven. Door me mijn muts te laten verliezen, door me vragen te stellen via een blogvriendin en door me aan nieuwe inzichten te helpen.
Bewaard onder Persoonlijk, Schrijven | 8 Comments
Tags: angst, dromen, leven, rouwen, verhalen vertellen, verlies
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.