Passie als luchtballon
Geplaatst op 13 January, 2010
Wat is jouw passie? En als je dat op dit moment niet weet: hoe vind je jouw passie? Ik volg een aantal blogs die regelmatig over passie schrijven en hoe je je passie kunt vinden. Om je te helpen je passie te vinden, stellen die blogs vragen en geven ze opdrachten. Meestal lees ik zo’n blog vluchtig door want de vragen en opdrachten heb ik al meerdere keren gezien en brengen me niet de inspiratie die ik nodig heb om er actief mee aan de bak te gaan.
Deze week las ik bij toeval een artikeltje (ik heb het helaas nog niet teruggevonden) dat me een andere kijk gaf op passie. Passie, zo las ik, wordt tot zo’n groot begrip gemaakt dat mensen er niet of nauwelijks echt bij kunnen. Ik ben het daarmee eens. Als mensen mij naar mijn passie vragen sta ik ofwel met mijn bek vol tanden of ik antwoord ‘schrijven’ en voel me dan onzeker of schrijven nou echt wel mijn passie is.
Passie is toch immers iets groots? Iets dat net zo kickt als drugs in het lichaam van de junk? Maar, zo ging het artikeltje verder, vergeet het woord passie en kijk eens naar de dingen die je gewoon leuk vind om te doen, waar je blij van wordt en waar je af en toe ook een beetje angst voor hebt. Die dingen zijn je passie.
De toevoeging ‘..en waar je af en toe ook een beetje angst voor hebt’ maakt van het grote ding dat van passie wordt gemaakt, ineens weer iets dat behapbaar en vooral heel menselijk is. Het begrip passie is net een luchtballon: hoe groter je hem opblaast, hoe groter de kans dat ie uit elkaar knalt en dan heb je helemaal niks meer. Maar hoe meer lucht je uit het begrip passie laat lopen, hoe kleiner het wordt en hoe meer momenten van passie je creëert.
Afwassen is niet bepaald mijn passie. Als mijn dochter ’s avonds na het eten vraagt ‘hassen, hassen’ en daarmee afwassen bedoelt, dan zet ik haar op een stoel achter het aanrecht en doen we samen de afwas. Dat wil zeggen: ik doe de afwas en zij speelt met het water, giet het van het ene kopje in het andere en af en toe ook over haar schort. Op dat moment beleef ik passie. Op zo’n moment is zelfs afwassen mijn passie.
Passie is voor mij iets van het moment. Eigenlijk kan elk moment een moment van passie zijn. De vraag ‘wat is mijn passie’ inspireert me niet. Wat me wel inspireert is de vraag hoe ik alles wat ik doe met passie kan doen. Met afwassen lukt het me al zo af en toe.
Dus wat is mijn passie: op dit moment is dat op de ‘publish knop’ van deze blog klikken.
Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 6 Comments
Tags: passie
Waarom boeken lezen gevaarlijk is
Geplaatst op 12 January, 2010
Boeken lezen is een gevaarlijk werkje. De monniken moeten dat in de middeleeuwen al geweten hebben toen ze het monopolie hadden op lezen en schrijven. Lezen en schrijven? Veel te gevaarlijk als iedereen dat kan. De politici van nu die het Internet proberen te controleren zijn de monniken van toen.
Maar boeken lezen is echt gevaarlijk maar om een andere reden. Sinds ik het boek ‘De zeven eigenschappen van effectief leiderschap‘ aan het lezen ben van Stephen Covey, heb ik in de praktijk twee situaties meegemaakt die gaan over een les uit dat boek. Zo kreeg ik van mijn dochter een les winnen/winnen aangeboden en bracht een bedrijf waar de concurrent het sfeerbeeld bepaalt me een les in de cirkels van invloed en betrokkenheid.
Daarom is het zo gevaarlijk een boek te lezen: je gaat er wat van leren. Niet doordat je leest maar doordat je in de praktijk gaat meemaken waar je over leest. Zeer gevaarlijk.
Bewaard onder Boeken, Mening | 2 Comments
Tags: leren
Happy birthday
Geplaatst op 10 January, 2010
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag Peter. Heb je plannen voor je nieuwe levensjaar? Dank je wel. Ja, ik heb grote plannen. Ik ga me dit nieuwe jaar focussen op drie dingen: in het moment NU leven, mijn cirkel van invloed en dankbaarheid. En wat betekent dat in lekentaal? Nou, dat ik plezier heb in wat ik doe en dat ik me nergens zorgen over hoef te maken. Oh, zeg dat dan! En dat er een heleboel gaat veranderen. Wat dan? Alles. Hmmm, jij liever dan ik. Drink er dan vandaag maar eentje van mij. Dank je wel. Cheers!
Bewaard onder Muziek, Persoonlijk | 6 Comments
Tags: leven
Waarom problemen lekker zijn
Geplaatst op 8 January, 2010
Problemen zijn lekker, geef het maar toe. Waarom heb je er anders zoveel?
Ik heb massa’s problemen. Kreeg ik voor elk probleem een Euro, dan was ik nu miljonair. Maar zou ik al mijn problemen wel willen verkopen voor een Euro per stuk? Ik ben daar niet zo zeker van want mijn problemen zijn me bijzonder dierbaar.
Stel je voor dat er in de kleedkamer van Feyenoord spelers zijn die voor en na de trainingen de hele tijd over Ajax praten, over dat Ajax betere spelers heeft, meer scorend vermogen en een beter positiespel. Hoe lang denk je dat het duurt voordat Mario Been die spelers het Feyenoord stadion uittrapt?
En bizar voorbeeld nietwaar? Spelers van Feyenoord praten niet de hele tijd over hoe goed Ajax is. En toch gebeurt het: niet in het Feyenoord stadion maar wel in bedrijven, bedrijven waar wat de concurrent wel en niet doet het sfeerbeeld bepaalt.
Ik had laatst een ervaring met zo’n bedrijf en vroeg me af wat maakt dat mensen problemen creëren en de problemen die ze hebben groter maken dan ze al zijn. Waarom doen mensen dat toch?
Waarom richten mensen zich op wat Stephen Covey noemt de cirkel van betrokkenheid en niet op de cirkel van invloed (klik hier voor meer info over deze cirkels)? Waarom richten mensen zich op wat ze niet kunnen veranderen (anderen) in plaats van wat ze wel kunnen veranderen (zichzelf)?
Als ik zo zit te reflecteren op wat anderen doen, gaat het uiteindelijk vaak over mezelf. Ik erger me als ik merk dat mensen zichzelf regelrecht de machteloosheid in manoeuvreren door zich te richten op de cirkel van betrokkenheid en op die dingen zie ze niet kunnen veranderen.
Ik erger me daaraan omdat ik het zelf ook doe. Bij wat ik doe, bedenk ik steeds hoe iemand anders daar beter in is. Hou ik me met Geweldloze Communicatie bezig, dan heb ik Marshall Rosenberg op mijn netvlies. Hou ik me met oplossingsgericht werken bezig, dan is het Coert Visser. Schrijf ik, dan is het ineens Paulo Coelho waar ik me mee vergelijk. En als ik gitaar speel is het bijvoorbeeld Jerry Cantrell die ik als maatlat gebruik. Waarom doe ik dat?
Ik kan maar één reden bedenken en dat is dat Marianne Williamson gelijk heeft:
‘Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.’
Het is die angst die maakt dat we, corrigeer: dat ik, me focus op de cirkel van betrokkenheid in plaats van de cirkel van invloed en dat ik probeer die dingen te veranderen die ik niet kan veranderen.
Het is allemaal de ‘schuld’ van het gelijk van Marianne Williamson 
En daarom zijn problemen zo lekker, omdat ze ons, corrigeer: omdat ze mij, weghouden van die kracht. Liever een massa problemen dan de angst voor die kracht.
Credits: deze blog is geïnspireerd door ‘De algemene beschouwingen’ van @jooperrr. Bedankt voor je openhartigheid Jooper, dat werkt inspirerend.
Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 6 Comments
Waarom ik me geen zorgen maak over individualisering
Geplaatst op 7 January, 2010
Individualisering, het zou een bedreiging zijn voor onze solidariteit, onze compassie en onze samenleving. Koningin Beatrix sprak er over tijdens haar kersttoespraak.
Ik herken de individualisering wel en zie het niet als een bedreiging. Ik zie het eerder als een gevolg van het andere uiterste: dat van jezelf uitverkopen aan de collectieve waarden en normen van een maatschappij waarin iedereen, omwille van de instandhouding van het systeem, binnen nauwe marges hetzelfde moet zijn.
Harmonie en balans komen vaak tot stand door het heen en weer slingeren tussen uitersten. Het ene uiterste hebben we gehad, dat van de collectieve dwangbuis. Het andere uiterste is zich nu aan het manifesteren. Individualisering is voor mij een fase in die slingerbeweging en een teken dat de slinger in beweging is, op weg naar het midden.
Bewaard onder Actualiteit, Mening | Reageer
Tags: maatschappij
Schrijven in een zwart gat
Geplaatst op 6 January, 2010
Sinds de hele andere kijk op schrijven van Mark David Gerson wilde ik zijn manier van schrijven wel eens uitproberen. Tijdens de kerstvakantie opende ik enthousiast en nieuwsgierig een leeg document op mijn computer: laat maar komen dat verhaal, laat het zichzelf maar vertellen.
Mark David Gerson zegt dat je vrienden moet worden met het verhaal door er tegen te praten. Dat praten deed ik schrijvende, alsof ik aan het chatten was. Dat ging in het begin best leuk: ik schreef een vraag op en ook het antwoord, ik speelde de rol van vragensteller en beantwoorder. Deze manier van schrijven voelde vertrouwd omdat ik op dezelfde manier wel eens in mijn dagboek schrijf.
Het voelde me wat te vertrouwd, het was niet het grote loslaten waar Mark David Gerson het over had. Ik stelde teveel vragen en probeerde daarmee de boel onder controle te houden. Door vragen te stellen wilde ik de richting van het verhaal bepalen.
Sinds een paar dagen stel ik geen vragen meer of alleen een open vraag aan het begin als: wat heb je te vertellen? En dan schrijf ik op wat er in me opkomt. Ik begin nu te ervaren wat Mark David Gerson bedoelt met het verhaal de touwtjes in handen geven. Ik vind het doodeng, alsof ik een zwart gat in ga. Het zwarte gat van de creativiteit. Het zwarte gat dat begint waar controle ophoudt.
Bewaard onder Persoonlijk, Schrijven | 12 Comments
Tags: creativiteit, loslaten, verhalen vertellen
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.