Die vervloekte sprookjes
Geplaatst op 21 January, 2010
Ergens moeten we geleerd hebben dat er een punt komt in ons leven dat we altijd gelukkig zullen zijn. We moeten alleen nog even de ideale partner ontmoeten, die ene droombaan vinden, de jackpot winnen en die prachtige villa in Zuid-Frankrijk kopen. Liefde, succes, geld, gezondheid. Als we dat allemaal hebben zijn we voor altijd gelukkig.
Er zijn er ook die een kortere weg volgen naar altijd gelukkig zijn. Ze controleren en manipuleren de werkelijkheid net zo lang tot ze zich zo vaak en zo lang mogelijk blij voelen, alleen maar blij. En daarom hebben ze paniek in de tent als ze zich verdrietig voelen, boos of bang.
Of we werken ons te pletter om dat punt te bereiken dat we altijd gelukkig zullen zijn, of we controleren en manipuleren erop los om nu alvast maar altijd gelukkig te zijn. Ik gok op twee paarden want ik volg beide wegen 
Hoewel? Het lijkt me dodelijk saai om altijd gelukkig te zijn. Een beetje zoals na een overdosis botox in je gezicht en je altijd glimlacht. Weg zijn alle nuances, weg alle gezichtsexpressie.
Vanwaar toch die illusie van voor altijd gelukkig willen zijn?
Het is de schuld van die vervloekte sprookjes. Verhaaltjes over ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Is het je al eens opgevallen dat sprookjes geen vervolgverhaal hebben? Dat is om de illusie van ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ in stand te houden want in werkelijkheid leefden ze niet lang en gelukkig. Ze gingen vreemd, kregen ruzie, gingen scheiden en vochten het voor de rechter uit. En daarna kreeg er eentje een vervelende ziekte en ging dood. En tussendoor hadden ze momenten van gelukkig zijn.
Bewaard onder Mening | 4 Comments
Tags: leven
Gevoel van herkenning
Geplaatst op 20 January, 2010
Gisteren noemde ik in ‘Wereldvrede‘ het e-book ‘What matters now’ van Seth Godin. Ik kan je echt aanraden dit gratis e-book te downloaden via Seth Godin’s blog want het staat vol korte inspirerende stukjes van verschillende schrijvers.
Ik vond het ene stukje nog inspirerender dan het andere, wilde liefst het hele boekje van buiten leren om me er aan te herinneren hoe alles wat ik doe en denk een verschil kan maken. Maar net die ene bladzijde over ‘World healers’ van Martha Beck raakte nog een extra snaartje.
Gevoelens zijn voor mij een soort van stromende rivier die haar eigen weg volgt. Langs die stromende rivier liggen hier en daar ijsblokken te wachten tot ze meegenomen worden door het water. Die ijsblokken zijn een soort van herinneringen die wachten op herkenning. Toen ik het stuk over ‘World healers’ las voelde ik hoe zo’n ijsblok loskwam en verder meegevoerd werd met de rivier. Hoe verder het met de rivier mee stroomde, hoe verder het ijs smolt en één werd met het water.
Het ijsblok bestaat nu niet meer, heeft z’n werk gedaan. Het verhaal over ‘World healers’ laat me nu niet meer los, heeft iets in beweging gezet. ‘Big thoughts and small actions make a difference‘ schrijft Seth Godin aan het begin van zijn e-book. Het lezen van ‘World healers’, nog geen 200 woorden alles bij elkaar, was zo’n ‘small action’ en wereldvrede een ‘big thought’.
Uit de elektronica weet ik nog dat als je een klein stroompje naar een transistor stuurt, deze een veel grotere stroom doet lopen. Acties, ook al zijn ze nog zo klein, werken ook als een transistor. Kleine actie, groot effect. Wat het precieze effect is van het lezen (en voelen) van ‘World healers’ weet ik nu niet. Ik zet groot in en ga ervan uit dat het uiteindelijke effect de wereldvrede is.
Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments
Wereldvrede
Geplaatst op 19 January, 2010
Als het dan toch ‘moet’ gebeuren, dan maar liever omdat we het allemaal samen voor elkaar hebben gekregen dan dat het het werk is van één man of vrouw . Ik heb het hier over wereldvrede.
Gisteren las ik in Seth Godin’s e-book ‘What matters now’ een stukje van Martha Beck over ‘World healers’:
The great challenge of the 21st century is to wage peace on a globe full of humans while repairing the unintended damage we’ve inflicted on ourselves, other beings, and the earth. We need modern shamans to channel ancient “technologies of magic” like empathy, creativity, art, and spiritual interconnection, through “magical technologies”
like medicine, computers, and satellites. That marriage of ancient and cutting-edge genius can heal hearts, minds, beasts, plants, ecosystems—almost anything.
En vandaag, met die inspirerende woorden van Martha Beck nog in gedachten, ontdekte ik het promo filmpje van Internet for Peace:
Ik denk: ‘Waarom ook niet?’ Die moderne sjamanen waar Martha Beck het over heeft, dat zijn wij, de Internetters. En Internet is het technologie kanaal dat we gebruiken om ons vredeswerk te doen. En daarom gaat de Nobel prijs voor de vrede in 2010 niet naar èèn man of vrouw maar naar ons allemaal. Zet maar alvast op je CV: 2010 Nobelprijs voor de vrede gewonnen.
Beatrix zal nog wel eens terugdenken aan haar Kersttoespraak als de wereldvrede een feit is. Dan citeert ze JP met de woorden: ‘Met de kennis van nu…..’.
Credits: ik vond het promofilmpje via de blog van Ramon Stoppelenburg
Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 10 Comments
De dakloze en de Uggs
Geplaatst op 18 January, 2010
Ik heb boodschappen gedaan en loop naar huis. Onder een afdak naast de supermarkt staat een vrouw daklozenkranten te verkopen. Af en toe koop ik wel eens zo’n krant waarvan een deel van de opbrengst naar de dakloze gaat.
Ze staat daar regelmatig en telkens als ik haar passeer heb ik de keuze wel of geen krant bij haar te kopen. En als ik geen krant koop, passer ik haar dan zonder haar aan te kijken of kijk ik haar juist wel aan? En als ik wel een krant koop, doe ik dat dan voor mezelf of doe ik dat echt voor haar of voor allebei?
Terwijl ik haar passeer zie ik ineens haar laarzen: zij draagt UGGS! Wat er dan in mijn denkgeest gebeurt heet in computertaal een IF-THEN-ELSE constructie:
- IF een dakloze Uggs draagt…
- THEN is de dakloze geen echte dakloze want daklozen kunnen geen Uggs betalen…
- ELSE de dakloze is wel een echte dakloze en de Uggs zijn gewoon uit de lucht komen vallen…
Ik koop dus geen krant en terwijl ik verder loop, vraag ik me af wat er is gebeurd. Ik kan onmogelijk zeker weten dat de Uggs die ze draagt echte dure Uggs zijn of goedkope nep-Uggs. Misschien waren het wel helemaal geen Uggs en dacht ik dat alleen maar omdat er op Twitter zo belachelijk veel over Uggs wordt gesproken.
Maar de reden waarom ze wel of geen echte Uggs draagt doet er helemaal niet toe. In plaats van blij voor haar te zijn dat ze warme voeten heeft in de vrieskou, in plaats van te genieten van het plezier van geven en ontvangen, heb ik mezelf in gijzeling laten nemen door mijn denkgeest die overschakelde op ‘crazy-mode’ toen ik haar laarzen zag.
De werkelijkheid klopte niet met het plaatje dat mijn denkgeest van een dakloze heeft en ook niet met het plaatje dat mijn denkgeest van een Uggs-draagster heeft. In computertaal: GOTO crazy mode.
Godzijdank ben ik geen computer en kan ik reflecteren op wat ik doe. En wat zou het handig zijn als computers dat ook konden
Credits: Dit artikel is geïnspireerd door ‘See the madness within yourself‘ van Irina Almgren.
Bewaard onder Persoonlijk | 14 Comments
Tags: Bewustzijn, gedachten, oordelen
De dag die nooit mag komen
Geplaatst op 15 January, 2010
Mijn dochter leert haast elke dag nieuwe woordjes en van losse woordjes maakt ze al korte zinnetjes.
De dag die nooit mag komen komt steeds dichterbij, de dag dat ze me vraagt: ‘Papa, waarom voeren mensen oorlog?’. ‘Nou schat, dat komt omdat……’
Wat zou ik haar in hemelsnaam moeten antwoorden? ‘Nou schat, dat komt omdat mensen wetten hebben gemaakt over oorlog voeren. Als je je aan die wetten houdt, dan mag je oorlog voeren ook al is oorlog het meest verschrikkelijke wat mensen elkaar kunnen aandoen.’
Ik wil deze vraag niet hoeven beantwoorden. Ik wil dat de dag dat ze me deze vraag stelt nooit komt. Ik wil dat tegen de tijd dat ze me die vraag kan stellen, de vraag overbodig is omdat alle oorlog de wereld uit is.
Bewaard onder vaderschap | 6 Comments
Tags: vrede
Onzichtbare Barbapapa’s
Geplaatst op 14 January, 2010
Wie heeft er als kind niet gedroomd dat je kon vliegen of dat je andere superkrachten had? Mijn droom was dat ik mezelf onzichtbaar kon maken. Er ging dan ook een wereld voor me open toen ik ontdekte dat onzichtbaarheid bestaat en dat je het kunt leren.
Het geheim van jezelf onzichtbaar maken is dat je jezelf zoveel mogelijk aanpast aan anderen: het kameleon effect. Hilarisch dat militairen denken dat ze daar camouflagepakken voor nodig hebben maar je gedrag aanpassen is veel effectiever om jezelf onzichtbaar te maken en je hebt er geen dure pakken voor nodig.
Om jezelf aan te passen aan anderen moet je een soort van Barbapapa of Barbamama worden. Huub Huub Barbatruc en je past jezelf aan: je vormt je naar je ouders, je collega’s, je vrienden en naar wat allerlei instanties zoals onderwijs, kerk, media en politiek je willen doen geloven. Als je op een gegeven moment voor de spiegel staat en jezelf afvraagt ‘wie ben ik nou eigenlijk?’, dan ben je echt een super Barbapapa geworden.
Dat je hiervoor echt geen bijzondere talenten of gaven hoeft te hebben, bewijst onze samenleving: het is één groot Barbapapa-gebeuren geworden, iedereen kan het.
Organizations thrive on their ability to allow individuals to remain faceless. It permits them to act badly, not in the interest of their customers.
Seth Godin in ‘Put a name on it‘.
Zoek je nog een stageplek voor je opleiding tot Barbapapa? Dan weet je nou waar je moet zijn.
Bewaard onder Codependency, Mening | Reageer
Tags: humor, maatschappij
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.