Vraag en antwoord 22-01-10

Geplaatst op 22 January, 2010 

Ik controleer bijna dagelijks de statistieken van mijn weblog. Wat me daarin het meest intrigeert zijn de ‘search engine terms’, de zoektermen die mensen via een zoekmachine naar mijn blog hebben gebracht. Sommige van die zoektermen zijn ronduit ontroerend, andere weer heel inspirerend. Zoektermen waar vaak een heel verhaal achter zit.

Die zoektermen brachten me op het idee een nieuwe rubriek te maken: vraag en antwoord. In ‘vraag en antwoord’ wil ik regelmatig korte reacties geven op de zoektermen die mensen naar mijn blog hebben gebracht. Hier de eerste ‘vraag en antwoord’ blogpost.

Hoe kun je van iemand blijven houden?

Daar zijn geen garanties voor. Wat wel helpt is van jezelf blijven houden. Dat wat je zelf niet hebt (bijvoorbeeld liefde voor jezelf) kun je ook niet delen met een ander.

Waarom zijn er problemen?

Misschien zijn er wel helemaal geen problemen en is het enige probleem de manier waarop wij tegen situaties aankijken. We noemen de situatie het probleem maar in feite is onze manier van denken het probleem. Er zijn situaties die om een respons vragen, zo’n situatie noemen we dan een probleem. In het Engels betekent responsibility the ability to respond. Het vermogen om een respons te geven. Situaties die om een respons vragen, helpen ons om onszelf te ontwikkelen, te groeien, keuzes te maken en om in beweging te komen. Ze confronteren ons met wie we zijn en waar we voor staan.

Jezelf vergelijken met anderen

Niet doen. Vergelijken leidt tot oordelen. Oordelen over de ander, jezelf of allebei. Oordelen staan de verbinding met jezelf en de ander in de weg. Nou is niet doen natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan. Oordelen zijn er nu eenmaal, soms in een fractie van een seconde. Wat helpt is om je ervan bewust te zijn dat je oordeelt en wat die oordelen dan zijn Onderzoek ze, schrijf er bijvoorbeeld over in een dagboekje, dan verliezen ze steeds meer hun greep op je.

Valkuil voor pleasers

People pleasing is zelf de valkuil. People pleasing gaat voorbij aan je eigen verantwoordelijkheden en aan die van de ander. In mijn beleving is people pleasing een vorm van controle en manipulatie. Alles wat je buiten jezelf probeert te controleren krijgt macht over jou. Je geeft je eigen macht weg. Als je je maar lang en vaak genoeg richt op anderen, weet je op een gegeven moment niet meer wie je zelf bent.

Vraag en antwoord 22-01-10

Bewaard onder Vraag en antwoord | 8 Comments

Tags: , ,

Die vervloekte sprookjes

Geplaatst op 21 January, 2010 

Ergens moeten we geleerd hebben dat er een punt komt in ons leven dat we altijd gelukkig zullen zijn. We moeten alleen nog even de ideale partner ontmoeten, die ene droombaan vinden, de jackpot winnen en die prachtige villa in Zuid-Frankrijk kopen. Liefde, succes, geld, gezondheid. Als we dat allemaal hebben zijn we voor altijd gelukkig.

Er zijn er ook die een kortere weg volgen naar altijd gelukkig zijn. Ze controleren en manipuleren de werkelijkheid net zo lang tot ze zich zo vaak en zo lang mogelijk blij voelen, alleen maar blij. En daarom hebben ze paniek in de tent als  ze zich verdrietig voelen, boos of bang.

Of we werken ons te pletter om dat punt te bereiken dat we altijd gelukkig zullen zijn, of we controleren en manipuleren erop los om nu alvast maar altijd gelukkig te zijn.  Ik gok op twee paarden want ik volg beide wegen :)

Hoewel? Het lijkt me dodelijk saai om altijd gelukkig te zijn. Een beetje zoals na een overdosis botox in je gezicht en je altijd glimlacht. Weg zijn alle nuances, weg alle gezichtsexpressie.

Vanwaar toch die illusie van voor altijd gelukkig willen zijn?

Het is de schuld van die vervloekte sprookjes. Verhaaltjes over ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.  Is het je al eens opgevallen dat sprookjes geen vervolgverhaal hebben? Dat is om de illusie van ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ in stand te houden want in werkelijkheid leefden ze niet lang en gelukkig. Ze gingen vreemd, kregen ruzie, gingen scheiden en vochten het voor de rechter uit. En daarna kreeg er eentje een vervelende ziekte en ging dood. En tussendoor hadden ze momenten van gelukkig zijn.

Die vervloekte sprookjes

Bewaard onder Mening | 4 Comments

Tags:

Gevoel van herkenning

Geplaatst op 20 January, 2010 

Gisteren noemde ik in ‘Wereldvrede‘ het e-book ‘What matters now’ van Seth Godin. Ik kan je echt aanraden dit gratis e-book te downloaden via Seth Godin’s blog want het staat vol korte inspirerende stukjes van verschillende schrijvers.

Ik vond het ene stukje nog inspirerender dan het andere, wilde liefst het hele boekje van buiten leren om me er aan te herinneren hoe alles wat ik doe en denk een verschil kan maken. Maar net die ene bladzijde over ‘World healers’ van Martha Beck raakte nog een extra snaartje.

Gevoelens zijn voor mij een soort van stromende rivier die haar eigen weg volgt. Langs die stromende rivier liggen hier en daar ijsblokken te wachten tot ze meegenomen worden door het water. Die ijsblokken zijn een soort van herinneringen die wachten op herkenning. Toen ik het stuk over ‘World healers’ las voelde ik hoe zo’n ijsblok loskwam en verder meegevoerd werd met de rivier. Hoe verder het met de rivier mee stroomde, hoe verder het ijs smolt en één werd met het water.

Het ijsblok bestaat nu niet meer, heeft z’n werk gedaan. Het verhaal over ‘World healers’ laat me nu niet meer los, heeft iets in beweging gezet. ‘Big thoughts and small actions make a difference‘ schrijft Seth Godin aan het begin van zijn e-book.  Het lezen van ‘World healers’, nog geen 200 woorden alles bij elkaar, was zo’n ‘small action’ en wereldvrede een  ‘big thought’.

Uit de elektronica weet ik nog dat als je een klein stroompje naar een transistor stuurt, deze een veel grotere stroom doet lopen. Acties, ook al zijn ze nog zo klein, werken ook als een transistor. Kleine actie, groot effect. Wat het precieze effect is van het lezen (en voelen) van ‘World healers’ weet ik nu niet. Ik zet groot in en ga ervan uit dat het uiteindelijke effect de wereldvrede is.

Gevoel van herkenning

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: ,

Wereldvrede

Geplaatst op 19 January, 2010 

Als het dan toch ‘moet’ gebeuren, dan maar liever omdat we het allemaal samen voor elkaar hebben gekregen dan dat het het werk is van één man of vrouw :) .  Ik heb het hier over wereldvrede.

Gisteren las ik in Seth Godin’s e-book ‘What matters now’ een stukje van Martha Beck over ‘World healers’:

The great challenge of the 21st century is to wage peace on a globe full of humans while repairing the unintended damage we’ve inflicted on ourselves, other beings, and the earth. We need modern shamans to channel ancient “technologies of magic” like empathy, creativity, art, and spiritual interconnection, through “magical technologies”
like medicine, computers, and satellites. That marriage of ancient and cutting-edge genius can heal hearts, minds, beasts, plants, ecosystems—almost anything.

En vandaag, met die inspirerende woorden van Martha Beck nog in gedachten, ontdekte ik het promo filmpje van Internet for Peace:

Ik denk: ‘Waarom ook niet?’ Die moderne sjamanen waar Martha Beck het over heeft, dat zijn wij, de Internetters. En Internet is het technologie kanaal dat we gebruiken om ons vredeswerk te doen. En daarom gaat de Nobel prijs voor de vrede in 2010 niet naar èèn man of vrouw maar naar ons allemaal. Zet maar alvast op je CV: 2010 Nobelprijs voor de vrede gewonnen.

Beatrix zal nog wel eens terugdenken aan haar Kersttoespraak als de wereldvrede een feit is. Dan citeert ze JP met de woorden: ‘Met de kennis van nu…..’.

Credits: ik vond het promofilmpje via de blog van Ramon Stoppelenburg

Wereldvrede

Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 6 Comments

Tags: ,

De dakloze en de Uggs

Geplaatst op 18 January, 2010 

Ik heb boodschappen gedaan en loop naar huis. Onder een afdak naast de supermarkt staat een vrouw daklozenkranten te verkopen. Af en toe koop ik wel eens zo’n krant waarvan een deel van de opbrengst naar de dakloze gaat.

Ze staat daar regelmatig en telkens als ik haar passeer heb ik de keuze wel of geen krant bij haar te kopen. En als ik geen krant koop, passer ik haar dan zonder haar aan te kijken of kijk ik haar juist wel aan? En als ik wel een krant koop, doe ik dat dan voor mezelf of doe ik dat echt voor haar of voor allebei?

Terwijl ik haar passeer zie ik ineens haar laarzen: zij draagt UGGS! Wat er dan in mijn denkgeest gebeurt heet in computertaal een IF-THEN-ELSE constructie:

Ik koop dus geen krant en terwijl ik verder loop, vraag ik me af wat er is gebeurd. Ik kan onmogelijk zeker weten dat de Uggs die ze draagt echte dure Uggs zijn of goedkope nep-Uggs. Misschien waren het wel helemaal geen Uggs en dacht ik dat alleen maar omdat er op  Twitter zo belachelijk veel over Uggs wordt gesproken.

Maar de reden waarom ze wel of geen echte Uggs draagt doet er helemaal niet toe. In plaats van blij voor haar te zijn dat ze warme voeten heeft in de vrieskou, in plaats van te genieten van het plezier van geven en ontvangen, heb ik mezelf in gijzeling laten nemen door mijn denkgeest die overschakelde op ‘crazy-mode’ toen ik haar laarzen zag.

De werkelijkheid klopte niet met het plaatje dat mijn denkgeest van een dakloze heeft en ook niet met het plaatje dat mijn denkgeest van een Uggs-draagster heeft. In computertaal: GOTO crazy mode.

Godzijdank ben ik geen computer en kan ik reflecteren op wat ik doe. En wat zou het handig zijn als computers dat ook konden :)

Credits: Dit artikel is geïnspireerd door ‘See the madness within yourself‘ van Irina Almgren.

De dakloze en de Uggs

Bewaard onder Persoonlijk | 14 Comments

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →