Tegelijkertijd verschillende gevoelens en behoeften

Geplaatst op 23 November, 2009 

Ik reed op de fiets op weg naar huis en voelde me moe. In plaats van fietsen wilde ik liever even op de bank of op bed liggen om uit te rusten. Maar met dat verlangen kon ik midden in de polder weinig doen en trapte daarom rustig door.

Toen ik nog eens goed voelde merkte ik dat ik me helemaal niet moe voelde. Dat wil zeggen: mijn hoofd en ogen voelden moe aan, de rest van mijn lichaam voelde energiek en vond het juist heerlijk even in beweging te zijn in de frisse buitenlucht.

Mijn hoofd en ogen wilden graag rusten, even op de bank of op bed liggen met de ogen dicht.  De rest van mijn lichaam wilde na een paar uur achter een bureau zitten,  juist graag even bewegen.

Ik had nog nooit eerder zo duidelijk ervaren dat verschillende delen van mijn lichaam zo hun eigen gevoelens en behoeften kunnen hebben. Amazing.

Tegelijkertijd verschillende gevoelens en behoeften

Bewaard onder Persoonlijk | Reageer

Tags: , ,

Schatgraven

Geplaatst op 20 November, 2009 

Deze week las ik het artikel ‘The greatest thoughts for a path to a meaningful existence‘ en las daarin de volgende quote:

One’s own self is well hidden from one’s own self; of all mines of treasure, one’s own is the last to be dug up.

Friedrich Nietzsche

Ik vind deze prachtige quote helemaal passen bij mijn droombaan als goudzoeker.

Schatgraven

Bewaard onder Citaten, spiritualiteit | 1 Comment

Tags:

Bewustzijn rekken en strekken

Geplaatst op 19 November, 2009 

Deze week begonnen we met Tai Chi aan de waaiervorm. De leraar vertelde dat het bij de waaiervorm meer dan bij de zwaardvorm aankomt op de benen en daarom begonnen we de les met een warming-up voor de benen. Rekken en strekken dus.

De rek- en strekoefeningen kwamen me bekend voor. Ik herkende ze van de hardloopgroep waar ik een paar jaar geleden mee trainde.  Dat waren toen pittige trainingen met een uitgebreide warming-up vooraf.  Hoewel mijn geheugen de rek- en strekoefeningen herkende,  hadden mijn spieren en pezen aanzienlijk meer moeite zich één en ander te herinneren: alles voelde stijf en pijnlijk. Ik schrok ervan.

Op weg naar huis vroeg ik me af waar ik nou eigenlijk van geschrokken was. Van de stijfheid en pijn in mijn spieren en pezen natuurlijk! Maar was dat echt zo? Stijfheid en pijn in spieren en pezen tijdens het rekken en strekken is op zich heel gewoon. Niet echt iets om van te schrikken.

Was ik dan geschrokken van het feit dat het langer geleden was dat ik diezelfde oefeningen had gedaan dan ik in eerste instantie dacht? Zou kunnen. In de beleving van mijn denken was het bij wijze van spreken gisteren dat ik diezelfde rek- en strekoefeningen had gedaan. Maar de herinnering van mijn lichaam was wezenlijk anders en de stijfheid en pijn vertelde dat het een paar jaar geleden was dat mijn spieren en pezen deze bewegingen wekelijks maakten.

Maar die schrik had nog een andere component die de gebeurtenis zwaar deed aanvoelen. Die andere component was de schrik die voortkwam uit de oordelen die ik had nadat ik de pijn en stijfheid in mijn spieren en pezen voelde. Het was niet alleen het gevoel van stijfheid en pijn dat de schrik triggerde maar het waren vooral de oordelen erover die me deden schrikken.

Het merkwaardige met dit soort zelfonderzoek is dat er steeds andere lagen van waarheid zichtbaar worden. Want nu ik hier ben gekomen met schrijven dient zich alweer een nieuwe laag aan: ik schrok niet zozeer van de oordelen zelf als wel dat ik me er ineens bewust van was. Bewustzijn kan gepaard gaan met schrikken. Een beetje zoals ineens wakker schrikken midden in een droom.

Bewustzijn rekken en strekken

Bewaard onder Persoonlijk | 2 Comments

Tags: , ,

De oordeel-versneller

Geplaatst op 18 November, 2009 

Deze blogpost gaat over de oordeel-versneller, een ‘simpel trucje’ dat ik gebruik om nog sneller over iemand te kunnen oordelen :)

Ik kreeg een telefoontje over een klacht die ik had ingediend over een geleverd product. De meneer aan de andere kant van de lijn vertelde me dat het best wel meeviel met het door mij geschetste probleem en dat hij er trouwens ook geen oplossing voor had.

Ik besloot de oordeel-versneller toe te passen: ik plakte op die meneer het etiket ‘leverancier’ en op mezelf het etiket ‘klant’. Daarmee hadden we ineens ook een relatie: die tussen klant en leverancier. Bij zo’n relatie horen een aantal ongeschreven spelregels waarvan de belangrijkste is: klant is koning.

En daarmee deed de oordeel-versneller onmiddellijk zijn werk. Die meneer aan de andere kant van de lijn veranderde van een mens van vlees en bloed in een leverancier en hij moest mij, de klant, behandelen als koning. We waren personages in een toneelstuk waarvan het script precies vastligt: klant heeft een probleem, leverancier lost het op. Maar zo gebeurde het dus niet. Oh boy wat voelde ik me boos.

Kijk, als ik ergens een probleem mee heb en ik vraag iemand om hulp, dan weet ik dat die ander misschien niet kan helpen, dat kan ik accepteren. Ben ik bijvoorbeeld ergens verdwaald en vraag ik een voorbijganger de weg, dan kan die  misschien niet vertellen waar straat x,y of z is maar dat is OK, zoiets kan gebeuren. Niks aan de hand, gewoon een stukje verderop iemand anders vragen.

Maar zodra ik etiketjes ‘klant’ en ‘leverancier’ ga plakken, verandert alles. Dan zijn er alleen maar scripts die opgevolgd moeten worden, dan zijn er alleen maar oordelen. Dan verdwijnt de mens en verschijnt de rol die hij/zij moet spelen. Dat is de kracht van de oordeel-versneller.

De oordeel-versneller activeer je door  etiketjes te plakken. Bijvoorbeeld die van ‘klant’  en ‘leverancier’ maar er zijn er nog veel meer.

De oordeel-versneller

Bewaard onder Communicatie, Persoonlijk | Reageer

Tags: ,

Spring er gewoon in

Geplaatst op 17 November, 2009 

Advies aan mezelf :)

In het boek ‘Brida‘ van mijn lievelingsschrijver Paulo Coelho, staat een leuke passage waarbij de hoofdpersoon (Brida) terugdenkt aan een situatie uit haar kinderjaren:

Ze was met haar vader op het strand en hij vroeg haar te voelen of de temperatuur van het water goed was. Ze was vijf, en was blij dat ze mocht helpen; ze liep tot bij het water en stak haar voeten erin. ‘Ik heb mijn voeten erin gestopt, het is koud’ zei ze tegen hem. Haar vader nam haar op de arm, liep met haar naar het water en gooide haar, zonder enige waarschuwing, in het water. Ze schrok maar moest toen lachen om zijn geintje. ‘Hoe is het water?’ vroeg haar vader. ‘Heerlijk’ antwoordde ze. ‘Nou dan, als je iets wil weten, spring er voortaan dan gewoon in.’

Deze passage doet me denken aan het artikel van Coert Visser: Kleine stappen aanpak altijd de beste?

Of je nou een kleine stap zet of een grote, zorg ervoor dat je hem zet met je hele hart. Spring met je hart in het diepe en transformeer de kleine stapjes die je zet in hele grote sprongen vooruit.

Lees ook:

Spring er gewoon in

Bewaard onder Boeken, Citaten, Oplossingsgericht werken | 6 Comments

Tags: , ,

← Vorige pagina — Volgende pagina →