Sterk zijn
Geplaatst op 12 August, 2009
Gisteren kreeg ik per e-mail zo’n tearjerker-Powerpoint toegestuurd. Je kent ze vast wel: ge-photoshopte foto’s, gevoelig new age muziekje erbij en wat oneliners die je een boodschap meegeven.
De tearjerker die ik gisteren kreeg bestond uit foto’s van kinderen die je met grote ge-photoshopte ogen aankijken, begeleid door de volgende serie teksten met als thema ‘Sterk zijn’:
Wat betekent sterk zijn?
- Sterk zijn is in stilte van iemand houden.
- Sterk zijn is stralen van geluk terwijl men ongelukkig is.
- Sterk zijn is iemand proberen te vergeven die het niet verdient.
- Sterk zijn is blijven wachten op genezing terwijl men er niet meer in gelooft.
- Sterk zijn is kalm blijven in tijden van wanhoop.
- Sterk zijn is opgewekt zijn terwijl men zich lusteloos voelt.
- Sterk zijn is glimlachen terwijl men wenst te huilen.
- Sterk zijn is iemand gelukkig maken terwijl men zelf een gebroken hart heeft.
- Sterk zijn is zwijgen terwijl het ideaal zou zijn al zijn angst en vertwijfeling er eens uit te gooien.
- Sterk zijn is troosten terwijl men zelf steun en bemoediging nodig heeft.
- Sterk zijn is een geloofsovertuiging hebben hoewel men er niet meer in gelooft.
- Zelfs als het leven een harde en moeilijke realiteit schijnt te zijn: heb lief en wees sterk!
- De sterkste mens is niet hij die de meeste kracht heeft maar die het meest volhardt.
Nou, als er iets is dat sterk zijn NIET is, dan is het wel deze emotioneel-gewelddadige codependent bullshit !
- In stilte van iemand houden? Waarom het die ander niet gewoon vertellen en samen de liefde vieren?
- Stralen van geluk terwijl men ongelukkig is? Waarom een masker opzetten?
- Iemand proberen te vergeven die het niet verdient? Waarom jezelf (en die ander) voor de gek houden? Waarom niet jezelf toestaan boos te zijn en te rouwen om wat er is gebeurd?
- Wachten op genezing terwijl men er niet meer in gelooft. Waarom wachten en waarop? Waarom niet optimaal voor jezelf zorgen en beginnen met luisteren naar wat je ziekte jou te vertellen heeft?
- Kalm blijven in tijden van wanhoop? Waarom een masker opzetten?
- Sterk zijn is opgewekt zijn terwijl men zich lusteloos voelt. Waarom een masker opzetten?
- Sterk zijn is glimlachen terwijl men wenst te huilen. Waarom een masker opzetten?
- Sterk zijn is iemand gelukkig maken terwijl men zelf een gebroken hart heeft. Waarom niet jezelf gelukkig maken en je gebroken hart helen door van jezelf te houden?
- Sterk zijn is zwijgen terwijl het ideaal zou zijn al zijn angst en vertwijfeling er eens uit te gooien. Waarom inslikken wat er in je leeft en speelt? Waarom niet je angst en vertwijfeling uiten?
- Sterk zijn is troosten terwijl men zelf steun en bemoediging nodig heeft. Waarom niet jezelf steunen en bemoediging geven?
- Sterk zijn is een geloofsovertuiging hebben hoewel men er niet meer in gelooft. Waarom niet je geloofsovertuigingen veranderen zodat ze je van dienst zijn?
Sterk zijn zoals het in die Powerpoint presentatie werd neergezet is het is jezelf niet toestaan te zijn wie je bent, jezelf niet toestaan te voelen wat je voelt, niet toestaan jezelf te geven wat je nodig hebt. En daarin dan ook nog eens volharden. Dat noem ik niet sterk zijn, dat noem ik innerlijk geweld.
Wil je weten wat codependency is? Neem dan de originele teksten van de Powerpoint presentatie en vervang de woorden ‘Sterke zijn is…’ door ‘Codependency is…’ en je komt een heel eind in de buurt.
Wat is eigenlijk een sterk mens? Ik ken wel een krachtig mens: een mens dat van zichzelf houdt, voor zichzelf zorgt, emotioneel eerlijk is tegen zichzelf, authentiek is en leeft vanuit eigen verantwoordelijkheid. Een mens ook dat kwetsbaar durft te zijn. Een mens dat leeft in respect en harmonie met zichzelf en anderen.
Bewaard onder Codependency, Mening | 3 Comments
Tags: kracht
Andere kijk op veiligheid
Geplaatst op 11 August, 2009
‘Every time we choose safety, we reinforce fear.’
‘It is risky to be safe.’
Bewaard onder Citaten | Reageer
Tags: angst, Seth Godin, veiligheid
Zielen in beroering
Geplaatst op 10 August, 2009
De brief van de zielen die niet op aarde willen incarneren heeft in sommige spirituele sferen nogal wat wierook in beroering gebracht. De volgende hevig-naar-patchouli-ruikende-brief werd vandaag bezorgd.
Beste huidige bewoners van planeet aarde,
Wij willen graag reageren op de brief van de zielen die schrijven niet op aarde te willen incarneren. Hier in de zielenwereld werkt het zo dat als je niet wilt incarneren op aarde, je dat ook niet hoeft. En daar hebben wij, anders dan bij jullie op aarde, geen kantoorgebouwen vol regeltjes en wetten voor nodig.
Elke ziel die op aarde incarneert kiest daar zelf voor. Als er zielen zijn die niet terug willen naar de aarde, dan is dat hun eigen keuze. Elke ziel is uniek in de keuzes die het maakt. Al die verschillende keuzes leiden tot verschillende ervaringen en dat is precies wat wij zielen willen: van alles en nog wat ervaren. En hoewel het universum erg groot is kunnen wij sommige ervaringen alleen op aarde opdoen.
Die zielen die niet naar de aarde terugkeren, schrijven in hun brief over een videopresentatie die ze tijdens een incarnatie conferentie hebben gezien. Bij die videopresentatie zetten wij een paar vraagtekens. Afgaand op wat ze daarover in hun brief schrijven lijkt het er op dat die zielen naar een compilatie van jullie NOS journaal hebben gekeken of naar CNN. Het geeft een nogal eenzijdig beeld van jullie planeet.
Wij zijn van een andere zielengroep en willen juist heel graag op aarde incarneren omdat we willen ervaren hoe het is elkaar aan te raken. Fysiek aanraken of elkaar aanraken met woorden is iets dat wij niet kennen en dolgraag willen ervaren. Wij willen ook beleven hoe het is om van kunst te genieten zoals muziek en mooie boeken. Wij willen incarneren op aarde omdat we willen ervaren hoe het is om te vergeten wie we zijn en hoe het is om daar op aarde met z’n allen weer achter te komen. En om dan een vet feest te vieren.
Hartelijke groeten van wij die wel op aarde terugkeren.
Lees ook: 1. brief aan de toekomst en 2. brief uit de toekomst.
Bewaard onder Verhaaltjes | 1 Comment
Tags: leven, spiritualiteit, ziel
Brief uit de toekomst
Geplaatst op 7 August, 2009
Vandaag lag er in de brievenbus een brief als antwoord op mijn ‘brief aan de toekomst‘ van gisteren. Ik deel graag met jullie wat de toekomstige bewoners van de aarde ons laten weten.
Beste huidige bewoners van planeet aarde,
Wij zijn nogal geschrokken van de brief die wij van Peter hebben gekregen. Wij hebben naar aanleiding van die brief een grote incarnatie conferentie georganiseerd en besloten niet op planeet aarde te incarneren. Een planeet waar je op een terras niet eens staand een biertje mag drinken geeft naar ons idee een veel te zwaar collectief karma en daar willen wij graag van verschoond blijven.
Onze incarnatie conferentie was een indrukwekkende bijeenkomst. Op een groot video scherm was te zien hoe het er in jullie tijd op aarde aan toegaat. Is het echt waar dat jullie je door andere mensen laten vertellen wat je moet denken, wat je moet doen en hoe je moet leven terwijl jullie dat diep van binnen allemaal zelf weten? Is het echt waar dat jullie elkaar uitmoorden door oorlog terwijl vrede jullie natuurlijke staat van zijn is? Is het echt waar dat er mensen sterven van honger en dorst terwijl er overvloed aan eten en drinken is voor iedereen?
Toen we deze videopresentatie gezien hadden was de beslissing om niet te incarneren op planeet aarde snel genomen. Blij dat we waren! We hebben daarna nog flink feest gevierd en bier gedronken. Staand.
Hartelijke groeten van wij die niet op aarde terugkeren.
Bewaard onder Verhaaltjes | 3 Comments
Tags: leven, spiritualiteit, ziel
Brief aan de toekomst
Geplaatst op 6 August, 2009
Beste bewoners van planeet aarde,
ik schrijf deze brief om jullie te vertellen hoe het komt dat de beschaving waarin ik leef, is uitgestorven op het moment dat jullie deze brief lezen.
Als jullie opgravingen gaan doen naar de overblijfselen van mijn beschaving, dan zullen jullie geen Machu Picchu vinden. Jullie zullen ook geen pyramides vinden. En ook geen hunnebedden om maar wat dichter bij huis te blijven.
Nee, wat jullie zullen opgraven zijn kantoorgebouwen. Heel veel kantoorgebouwen.
In deze kantoorgebouwen, zo moeten jullie weten, creëren wij in mijn tijd het leven. Jawel, in deze kantoorgebouwen vinden wij het leven uit. Kunstmatig leven wel te verstaan in de vorm van wetten en regels over hoe wij het leven moeten leven. Misschien denken jullie nu: hoe kan leven nou kunstmatig zijn, een boom is toch een boom, wat is daar nou kunstmatig aan? Nou, kunstmatige bomen kennen wij ook hoor: van plastic. Maar dat is een ander verhaal.
Het zit zo, in mijn tijd is iedereen doodsbang voor het leven. En dat komt omdat iedereen eigenlijk doodsbang is voor zichzelf. We zijn doodsbang voor onze scheppende kracht en we zijn doodsbang voor onze vernietigende kracht. We kunnen alles scheppen en alles vernietigen wat we maar willen en daarom zijn we doodsbang voor onszelf.
En om die angsten een beetje te beteugelen vinden we zoveel mogelijk wetten en regels uit.
En daar hebben we in mijn tijd al die kantoorgebouwen voor. In die gebouwen bedenken we wetten en regels die voorschrijven hoe we het leven moeten zien en hoe we het moeten leven. En in die kantoorgebouwen doen we aan de verspreiding van die wetten en regels en zien we toe op de naleving ervan. Want als we ons niet aan die zelfbedachte wetten en regels houden, dan volgt straf.
We leven gewoon het door onszelf uitgevonden leven zoals dat in de wetten en regels staat in plaats van het echte leven.
En hoewel dit een tijdlang heeft gewerkt, gaat mijn beschaving daar aan ten onder en bestaat deze niet meer op het moment dat jullie dit lezen. We gaan ten onder omdat het leven zoals wij willen dat het is, voor geen meter meer aansluit bij het leven zoals het werkelijk is.
Ik denk dat het voor jullie wel handig is om dit te weten voordat jullie die belachelijke kantoorgebouwen opgraven. Die kantoorgebouwen geven wij verschillende namen zoals Binnenhof, Provinciehuis, Gemeentehuis of Belastingdienst. Oh ja, sommige van die kantoorgebouwen noemen we in mijn tijd bedrijven, scholen of kerken. Ze zien er aan de buitenkant iets anders uit maar de functie is hetzelfde.
Veel plezier met opgraven. Of, als ik jullie een tip mag geven: graaf maar niet en laat alles maar liggen want opgeruimd staat netjes.
Cheers, Peter.
PS: Vandaag las ik een artikel over een nieuw uitgevonden regel: staand een biertje drinken op een terras mag niet meer. Ik denk dat we nu wel snel ten onder zullen gaan.
Bewaard onder Verhaaltjes | 3 Comments
Oordelen of nieuwsgierig zijn?
Geplaatst op 5 August, 2009
Ik zat op het terras in de schaduw van een flinke parasol een lekkere cappuccino te drinken. Het was warm, erg warm. De fontein op het marktplein draaide op volle toeren. Het leuke van die fontein is dat er geen waterbak omheen is gebouwd en dat het water als het ware gewoon op het plein neerklettert. Nu trekt die fontein altijd wel de aandacht maar die dag ging die aandacht een stukje verder dan dicht bij de waterstralen komen zonder nat te worden.
Kinderen speelden een spel wie het dichtst bij de waterstralen durfde komen. Bijzonder vermakelijk om te zien hoe ze de grenzen van ‘nat worden’ steeds een stukje verder oprekten. Eerst een arm nat, daarna een stukje van het T-shirt nat, vervolgens een natte broekspijp. De groepsdynamiek deed z’n werk want iedereen van de groep deed mee om maar niet buiten de groep te vallen.
Tot één van de jongens het spel drastisch veranderde en dwars door de waterstralen heenliep. Zeiknat natuurlijk! Er leek wat twijfel in de groep: is deze jongen populair en moeten we zijn voorbeeld volgen? Of is hij niet populair en moeten we hem uitlachen? De jongen liep nog een paar keer door de waterstralen heen alsof het hem niks kon schelen wat de anderen ervan dachten. Zijn ogenschijnlijk zelfverzekerde optreden was voor de rest van de groep het teken om zijn voorbeeld te volgen. Iedereen de fontein in en iedereen zeikna. En een plezier dat ze hadden!
Ik zag het vanachter een cappuccino gebeuren en vroeg me af hoe die ouders zouden reageren als ze zoon of dochter kletsnat thuis zien komen. Ik zou er nog een cappuccino om verwedden dat die ouders boos zouden zijn. Wellicht eerst schrik dat er iets ernstigs is gebeurd. En als ze er dan te horen krijgen dat hun kind in de fontein heeft gespeeld waarschijnlijk boosheid. Ik denk dat ik ook zo zou reageren als ik niet had gezien hoeveel plezier ze in die fontein hadden met z’n allen. Nu ik ook het plezier van die kinderen had gezien, zou ik als ouder, misschien na de eerste schrik, graag in staat zijn te vragen: ‘En, heb je plezier gehad?’
Hoe nieuwsgierig kun je als ouder zijn naar het verhaal van je kind zonder eerst in de oordelen te schieten?
Misschien krijg ik mijn kans nog als mijn dochter wat ouder is. Neem je dan wel een handdoek mee schat?
Bewaard onder vaderschap | 1 Comment
Tags: geweldloze communicatie, oordelen
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.