Een – Tweetje
Geplaatst op 20 August, 2009
In de friettent
“Ik heb een nare tijd achter de rug en dan word je voorzichtig. De tranen zitten al zo hoog. Ik heb al genoeg problemen en wil er niet nog meer bij.” Ze gaat verder met wachten op haar friet met frikandel.
Wat was de vraag waar deze mevrouw antwoord op gaf?
- Wil je met me trouwen?
- Mag ik je bankpas en pincode lenen?
- Geef je me de sleutel van je voordeur?
- Zal ik je eens een echte frikandel laten zien?
- Non of the above.
Het juiste antwoord is 5. None of the above. De vraag die aan deze op haar friet met frikandel wachtende mevrouw werd gesteld was: ‘Kom je eens koffie drinken?’. Tja, dan lopen jij en ik ook gillend weg.
Deventer in Nijmegen
Pantera treedt op in Nijmegen. De twee voorprogramma’s zijn klaar. Zaallichten gaan uit. T-shirtjes ook. DEVENTER staat er achterop zijn rug getatoeëerd. Grote zwarte gotische letters. Je moet maar durven in Nijmegen. ‘Woon je daar ook?’ maar het antwoord komt niet. Pantera zet in met ‘Fucking hostile’ en ‘Deventer’ volgt het bevel op.
Bewaard onder Verhaaltjes | 3 Comments
Nederland had zelfmoord moeten plegen
Geplaatst op 19 August, 2009
Trakteert het leven je als mens langdurig, diepgaand en wreed op meer ellende en tegenslag dan je aankunt, dan lijkt de dood op een gegeven moment een interessantere optie dan verder leven. Maar de ene mens blijft gewoon volharden in zijn of haar lijden, een ander ziet ineens het licht en weer een ander maakt er daadwerkelijk actief of passief een eind aan.
Hetzelfde kan ook een land overkomen. Nee, ik heb het niet over onze huidige tijd, ik bedoel de jaren zeventig want die waren pas wreed! Zo had Nederland onder andere te maken met een echte oliecrisis (benzine op de bon en autoloze zondagen), verloor het Nederlands elftal de finale van het WK voetbal van Duitsland (1974) en Argentinië (1978), er waren kapingen en gijzelingen door Zuid-Molukkers (de treinkapingen bij Wijster en bij de Punt en een gijzeling van een lagere school in Bovensmilde) en we hadden de Lockheed affaire (Prins Bernhard had steekpenningen aangenomen van een Amerikaanse vliegtuigbouwer). En dan was er ook nog het rapport van de Club van Rome dat een doemscenario voor de toekomst schetste waar zelfs de grootste positivo chronisch depressief van werd.
Als land had Nederland in de jaren zeventig gewoon zelfmoord moeten plegen.
Onze buurman is dan alcoholist en komt regelmatig straalbezopen thuis. Op de fiets. Hij moet onzichtbare zijwieltjes hebben want dat die man nooit eens op z’n bek dondert…
Het is 1976 en Pieter Menten is dagelijks in het nieuws, hij wordt beschuldigd van oorlogsmisdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Alcoholist in de jaren zeventig, het tijdperk van de oliecrisis, verloren WK finales, kapingen, Lockheed affaire en de club van Rome. Ja, dan ben je een dubbele winnaar. Maar de buurman is van het type ‘the winner takes it all’ want hij lijkt qua uiterlijk ook nog eens sprekend op Pieter Menten. Ja, dan heb je als mens echt rete vette pech.
De hele buurt weet het: onze buurman lijkt op Pieter Menten. Vanaf dat moment kan hij niet meer rustig slalommen op de fiets. Zodra hij aan komt zwabberen springen alle buurtkinderen op hem af. Een dronkaard is voor kinderen al een attractie op zich maar als die ook nog sprekend lijkt op iemand die dagelijks op tv is, dan is dat een heus buurtevenement.
Zoals de indianen om een totempaal heen dansen, zo dansen die kinderen om de buurman heen en zingen hun buurman-mantra: ‘Menten! Menten! Menten! Menten! Menten!’ De buurman grijpt wanhopig naar zijn laatste kleingeld en gooit het op straat in de hoop dat die kinderen zich op het geld storten en hem met rust laten. Kan hij tenminste naar bed zijn roes uitslapen. Het schept een precedent want elke keer dat buurman thuis komt moet hij hetzelfde ritueel ondergaan. Alleen geld kan hem dan nog redden.
Het is een wonder dat Nederland de jaren zeventig heeft overleefd. Nederland was toen hard op weg zichzelf om te brengen, alleen het laatste duwtje ontbrak. Nederland moet net als de buurman onzichtbare zijwieltjes hebben gehad.
Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 1 Comment
Wat kost een klant?
Geplaatst op 18 August, 2009
Zes uur, drukte bij de Albert Heijn. Drie kassa’s open. Klanten die het avondeten liever in de thuis in de pan gooien dan ermee voor de kassa wachten.
Bij kassa twee is een probleem. De scanner wil de barcode van de aardappelschijfjes niet lezen. Oponthoud. De caissière roept via de intercom een collega op. Oponthoud. Die collega komt en moet een andere zak aardappelschijfjes halen met een leesbare barcode. Oponthoud. Collega komt terug en de caissière scant de barcode. De scanner wil ook deze barcode niet lezen. Oponthoud. De caissière voert de cijfertjes van de barcode handmatig in. De kassa zegt dat de code onbekend is. Oponthoud. Het product, een zak aardappelschijfjes, staat niet in het kassasysteem.
Voor me zucht een klant. Achter me ook. Je raadt het al: ik sta in de rij bij kassa twee.
Hoe de caissière de prijs van die aardappelschijfjes achterhaalt weet ik niet maar het lukt hem. Hij is zichtbaar opgelucht want de rij is gegroeid tot tussen de winkelschappen.
Eindelijk aan de beurt. Ik zeg de caissière dat het veel goedkoper is om die aardappelschijfjes gratis mee te geven in plaats van al die heisa om te achterhalen wat de prijs ervan is. ‘Als er in deze hele rij klanten één klant is die vanwege het lange wachten besluit om de volgende keer, als is het maar eenmalig, boodschappen te doen bij de C1000 in plaats van bij de Albert Heijn, dan kost je dat veel meer dan een zak aardappelschijfjes van een paar Euro’. ‘Dus als je een product niet kunt scannen, geef het dan gratis weg! Veel goedkoper en sneller en meteen een stimulans om het kassasysteem op orde te brengen.’ Hij kijkt me aan en zegt: ‘Wij hebben ook dure producten maar ik zal het aan de manager doorgeven’.
Thuis besluit ik Albert Heijn nog wat te helpen. Ik stuur de klantenservice het hele verhaal en de tip die ik de caissière gaf. De dag erna een bedankje van de klantenservice en de bevestiging dat ze mijn bevindingen en opmerkingen via een rapportage onder de aandacht van de verantwoordelijke managers op het hoofdkantoor hebben gebracht.
Geïnteresseerd in wat er verder mee gebeurt vraag ik de klantenservice mij te informeren over het besluit van de managers. Daarop laat de klantenservice weten dat ik er verzekerd van kan zijn dat mijn opmerkingen de nodige aandacht hebben en serieus worden behandeld, maar dat eventuele beslissingen van de verantwoordelijke managers niet worden gecommuniceerd met de klant.
Ik besluit Albert Heijn nog wat verder te helpen. Ik geef de klantenservice een tip hoe ze zo’n terugkoppeling kunnen organiseren zodat klanten weten wat er met hun op- en aanmerkingen gebeurt. Daarop krijg ik hetzelfde antwoord, namelijk dat ze mijn bevindingen en opmerkingen via een rapportage onder de aandacht van de verantwoordelijke managers op het hoofdkantoor hebben gebracht.
Ik vraag klantenservice of ze me dan het e-mail adres van één van die managers willen toesturen zodat ik direct contact kan opnemen zonder klantenservice ertussen. Antwoord is dat interne e-mail adressen niet worden vrijgegeven. Als laatste actie vraag ik nog of ik dan een telefoonnummer kan krijgen in plaats van een e-mail adres maar de klantenservice valt stil, geen antwoord meer.
Boekhouding is een gek ding. Een boekhouding werkt alleen met dingen die je in geld kunt uitdrukken. Een zak aardappelschijfjes bijvoorbeeld. Die zal en moet worden afgerekend want daar hangt een prijskaartje aan, ook al weet de kassa zelf niet wat er op dat prijskaartje staat. Geen prijs bekend? STOP! Iedereen wachten tot die prijs bekend is .
Wat kost een klant? Nou, daar kan een boekhouding niks mee want daar hangt geen prijskaartje aan. Voor de boekhouding bestaat de prijs van een klant niet. Een beetje alsof klanten er in overvloed zijn en dat klanten overvloed aan tijd hebben om te wachten. En wat er in overvloed is daar kan een boekhouding niks mee want overvloed heeft geen prijs.
Met economie werkt het net zo. Hak je ergens een bos plat om er een fabriek te bouwen, dan heeft die fabriek waarde. Die waarde kan worden berekend en de waarde van de producten die de fabriek verlaten kan ook worden berekend. De waarde van het bos dat is verdwenen kan niet worden berekend en kan dus ook niet van de waarde van de fabriek worden afgetrokken als winst/verliesrekening. En zo ontstaat de gekte die economische groei heet.
Wat heeft die zak aardappelschijfjes Albert Heijn gekost? Veel meer dan de prijs ervan. Ik ken ten minste één klant uit de rij bij kassa twee die besloot de volgende keer de boodschappen bij de C1000 te doen. En dat beviel best goed.
Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 5 Comments
Tags: geld, waardedenken
De regels overtreden
Geplaatst op 17 August, 2009
Leven kan best ingewikkeld zijn. Het is soms net een circusact waarbij je te veel bordjes draaiende moet houden terwijl je tegelijkertijd moet zien uit te vinden wie je bent, wat je met je leven wilt en hoe je dat gaat doen. Tegen de tijd dat je dat een beetje hebt uitgepuzzeld liggen al die bordjes al lang en breed in stukken op de grond.
Nou zijn er godzijdank ook dingen in het leven die eenvoudig zijn. Jawel: eenvoudig! Twitter bijvoorbeeld. Een simpel berichtje verzinnen van maximaal 140 tekens kan iedereen. En het berichtje via de ‘update-knop’ versturen kan ook iedereen. Is dat eenvoudig of is dat eenvoudig?
Maar nee hoor, er zijn helaas deskundigen. Inderdaad, mensen die er plezier aan bleven om iets dat eenvoudig is ingewikkeld te maken. Dat doen ze door regeltjes te bedenken, zoveel mogelijk. Ze noemen het de Twitter etiquette, een waslijst van dingen die je volgens hen wel en niet op Twitter moet doen: de do’s en don’ts. Hebben we iets eenvoudigs, wordt het toch weer ingewikkeld gemaakt!
Daarom is het leven ook zo ingewikkeld. Het leven is ingewikkeld gemaakt door deskundigen. Deskundigen bestaan bij de gratie van ingewikkelde dingen. Heb je al eens iemand ontmoet die deskundig is op het gebied van iets dat heel eenvoudig is? Nee, deskundigheid gaat over ingewikkelde dingen. Maar je weet nou hoe dat komt: die deskundigen maken het zelf ingewikkeld want anders hebben ze geen bestaansrecht.
Maar er is hoop. Als ik naar Twitter kijk naar hoe de meeste gebruikers het in de praktijk toepassen, dan trekken ze zich zo te zien weinig aan van die Twitter do’s en don’ts. Ze gebruiken Twitter zoals ze het zelf leuk vinden en dat maakt Twitter juist zo leuk en levendig. Het is daardoor zelfs dat Twitter zo is gegroeid!
En zo wordt ook het ingewikkelde leven weer eenvoudig. Hoe dan? Door de deskundigen met hun eigen do’s en don’ts bezig te laten en zelf je eigen gang te gaan.
Huub Koch vatte het op Twitter als volgt samen: ‘Dat is waar het interessant wordt. De regels overtreden. Daar komt de echte innovatie vandaan.’
Bewaard onder Mening | 2 Comments
Tags: Huub Koch, leven, twitter
Met een sjamaan op stap
Geplaatst op 14 August, 2009
Het begon met een blogpost van Frank Bruining: ‘Sjamaan in het bedrijfsleven‘. Daarna een paar tweets via Twitter over sjamanisme en het bedrijfsleven. Gevolg: een interview in Utrecht met sjamaan Gertrud Althausen, op Twitter en omstreken beter bekend als @Hemelwandelaar.
De online van Dale zegt over Sjamaan: priester-tovernaar.
Hmmm, een priester-tovenaar in het bedrijfsleven? Is dat een bedrijf managen met magie, iets waar de Harry Potter fans de deuren van de bioscoop en boekhandel voor plat lopen? Is dat zoiets als Gandalf (Lord of the Rings) die in het bedrijfsleven de strijd met de kwade krachten aangaat (de concurrentie natuurlijk)?
Rijk aan ervaringen in en met het bedrijfsleven en met de problemen waar veel bedrijven al lang mee worstelen (vaak gecamoufleerd of zogenaamd niet de moeite waard om aan te pakken omdat de winstcijfers steeds naar tevredenheid waren) raakte ik nieuwsgierig naar de rol van een sjamaan in het bedrijfsleven.
We hadden afgesproken op Utrecht CS en in stationsrestauratie ‘De Tijd’ spraken we twee uur lang over sjamanisme, over wat er zoal in veel bedrijven leeft en speelt, hoe een sjamaan daar tegenaan kijkt en ook welke rol een sjamaan kan spelen bij het oplossen van die problemen.
Eerst bijpraten. Via Internet kwamen we ongeveer een jaar geleden in contact met elkaar en dat contact is sindsdien via allerlei blogs, forums en sociale netwerken gebleven. Leuk om dan te merken dat het contact ‘live’ ook stroomt. Pikant ook omdat volgens de Tzolkin, de heilige Maya kalender, Gertrud mijn occulte partner is. Volgens de Tzolkin is een occulte partner iemand die je je schaduwzijde laat zien, die kanten van jezelf die je bij jezelf verdringt.
Daarna interviewen. Gertrud wilde graag weten hoe ze haar activiteiten kan verwoorden en aan het bedrijfsleven presenteren. Ik wilde weten volgens welke methode, concept of techniek een sjamaan werkt en wat dit een bedrijf oplevert. Voeg deze twee dingen samen en je hebt een interview.
Twee uur later. Een heleboel informatie rijker maar geen helder verhaal. Ik was op zoek geweest naar de sjamaanformule, een formule die beschrijft dat als X het probleem is in het bedrijf, de sjamaan aanpak Y kiest en dat dit voor het bedrijf Z oplevert. En deze formule bestaat niet! Het idee dat zo’n formule bestaat stamt uit de oude paradigma’s van waaruit veel bedrijven nog werken, de paradigma’s waar veel consultants, adviseurs en managers mee werken. Paradigma’s die soms even wat probleemverlichting geven, maar die vaak na verloop van tijd leiden tot probleemverdichting. De tijdelijke oplossing werkt niet meer en de frustratie van de zoveelste mislukte poging iets te veranderen doet de veranderbereidheid nog verder afnemen. Een sjamaan werkt vrijwel volledig vanuit de ongrijpbare wereld van de intuïtie en daar bestaat geen formule voor.
Even lunchen. Nog steeds nieuwsgierig en geïntrigeerd door het verhaal dat er nog niet was, vraag ik haar samen te gaan lunchen. Omdat het heerlijk weer was en we al die tijd binnen hadden gezeten, besluiten we een stukje richting centrum te lopen en op het eerste het beste terras neer te ploffen voor een broodje.
Alsnog een verhaal. Nou zul je altijd zien dat de meest bijzondere dingen gebeuren als je er niet op bent voorbereid. Tijdens de lunch vertelt Gertrud hoe alles een betekenis heeft en hoe alles om ons heen wat te vertellen heeft. Ze maakt dat duidelijk aan de hand van de naam van het café/restaurant waar we zitten (Stairway to Heaven), een tekst op de menukaart (all about love), de kleur van het zonnescherm, de manier waarop sommige voorbijgangers lopen en het eten op onze borden (gele paprika, zo vertelt Gertrud, is de kleur van de communicatie en de zielekleur van mijn creatieve ziel).
Alles heeft betekenis, niks is zonder betekenis. Van je naam, wat je eet, hoe je je kleedt, wat je zegt, hoe je iets zegt, en ook wat je niet zegt… Wat er in je leven gebeurt en de mensen waar je mee omgaat… Alles wat zintuiglijk en buitenzintuiglijk waarneembaar is, dat is waar de sjamaan mee werkt om te komen tot een soms verbluffend inzicht.
De meterkast. We komen op het onderwerp techniek. Haar vader had als ingenieur in de elektrotechniek gewerkt en omdat ik ooit elektrotechniek heb gestudeerd, hebben we een link. Ze vertelt wat ze van haar vader aan kennis heeft meegekregen over meterkasten, zekeringen en aardlekschakelaars. Ik moet er om lachen, met een sjamaan over elektro praten… Maar toch niet zo gek als het lijkt want ze vertelt dat aardlekschakelaars voor het eerste chakra staan.
Overbelasting. Ik vertel haar dat thuis de elektrische groep waar de keukenapparatuur op zit, er regelmatig uitknalt omdat er teveel stroom wordt gevraagd. En, ik zei het al eerder: voor een sjamaan heeft alles betekenis, dus ook een probleem met een meterkast. Ze stelt me een paar vragen en zegt dat de keuken (waar de overbelasting optreedt) in dit geval het derde chakra symboliseert. Ze vertelt me waar het derde chakra voor staat en geeft als huiswerk mee verder uit te zoeken waarom dan juist in de keuken de elektrische groep eruit knalt (fijn, huiswerk!).
Er begint me wat al iets te dagen: dat die meterkast iets vertelt dat ik zelf doe. Dat ik regelmatig meer van mezelf vraag dan ik aankan en dat, als ik dat maar lang genoeg doe, de stop er bij mij ook uitknalt en ik tot helemaal niks meer kom. Dan vraag ik van mezelf als het ware teveel stroom en gaat de boel plat en het licht uit.
Dus als het allemaal werkt zoals ik denk (ze zegt: ga dat eens proberen te voelen) dat het werkt, dan zal de zekering er in de meterkast er minder vaak uitvliegen als ik wat minder van mezelf vraag. Ik geloof wel dat er waarheid in zit en ben ook een beetje sceptisch want ik kan natuurlijk ook minder keukenapparatuur tegelijk gebruiken. Ik ben benieuwd wat het huiswerk nog oplevert.
Nieuwsgierig? Ben je nieuwsgierig naar het hoe/wat/waar/waarom van een sjamaan? De beste manier om dat te ontdekken is zelf een sjamaan aan het werk zien, ermee samenwerken.
Waarschuwing! Alles wat je de sjamaan vertelt en niet vertelt kan betekenen dat je aan de bak moet. Met jezelf.
De tijd. Terug thuis laat ze per e-mail weten waarom we bij ‘De Tijd’ hadden afgesproken: omdat het de tijd was dat we elkaar weer tegenkwamen als onderdeel van ons zielscontract.
Bewaard onder Persoonlijk, spiritualiteit | 2 Comments
Tags: intuitie, Ondernemen, spiritualiteit, ziel
Briljante denkgeest
Geplaatst op 13 August, 2009
De woorden ‘niet’ en ‘nooit’ vind ik toch wel aardig bizar. Het universum kent ze niet, onze denkgeest ook niet (denk maar eens niet aan chocolade ijs en waar denk je dan ineens aan? Juist, aan chocolade ijs) en toch heeft onze denkgeest die woorden uitgevonden.
Rara hoe kan dat? Hoe kan onze denkgeest woorden uitvinden die het zelf niet herkent? En zou dat ook voor andere woorden gelden, dat onze denkgeest ze wel heeft uitgevonden maar niet herkent?
Ik hou het er maar op dat onze denkgeest zo uitermate briljant te werk gaat dat het zelfs dingen kan uitvinden die het niet herkent. Dat het iets heeft uitgevonden en dan zegt ‘Wow, te gek dat ik dit heb uitgevonden! Maar wat is het eigenlijk?’
(Geïnspireerd door ‘Vrolijk‘, een blogpost van Petra Maartense)
Bewaard onder Communicatie, Mening | 2 Comments
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.