Drama en crisis is big business
Geplaatst op 21 August, 2009
Waarom is er zoveel drama en crisis in de wereld? Dankzij het weeralarm van gisteren weet ik het: drama en crisis is big business.
De media berichten al geruime tijd over de Mexicaanse griep en hoe! De WHO spreekt over een pandemie, een wereldwijde epidemie. Het aantal slachtoffers van deze Mexicaanse griep, met of zonder dodelijke afloop, verschijnt dagelijks in het nieuws. Smullen hoor zo’n dagelijkse body count. Minister Klink koopt voor een kapitaal aan vaccins in om de hele Nederlandse bevolking in te enten. Kassa voor de farmaceutische industrie.
Michael Jackson sterft onder twijfelachtige omstandigheden. Binnen een paar uur neemt zijn naam permanent bezit van alle media. Iedereen heeft het over de King op Pop. Wat hij voor de popmuziek en de gehele mensheid heeft betekend wordt mega uitvergroot. De wereld is verloren zonder verlosser Michael. De verkoop van zijn muziek gaat ‘sky high’. Kassa voor de muziekindustrie.
De één z’n dood is de ander z’n brood. Letterlijk. Iemands dood uitvergroten, opkloppen tot drama en crisis en daar de wereld ermee overspoelen betekent nog meer brood op de plank.
Gisteren een voorbeeld waar gelukkig geen doden voor nodig waren. Beetje hilarisch voorbeeld zelfs. Het KNMI had voor gisteren een weerswaarschuwing afgegeven. Nederland moest zich voorbereiden op heftig noodweer. Dat noodweer kwam niet maar mooi dat de buienradar op het Internet meer dan drie miljoen bezoekers trok, een record! Kassa voor de exploitanten van buienradar en adverteerders.
Structureel overdrijven en liegen kan wijzen op een drama verslaving. Maar het zijn ook marketing tools die de kassa’s doen volstromen. En het zijn ook leuke onderwerpen om zo eens over te bloggen 
Bewaard onder Actualiteit, Mening | Reageer
Een – Tweetje
Geplaatst op 20 August, 2009
In de friettent
“Ik heb een nare tijd achter de rug en dan word je voorzichtig. De tranen zitten al zo hoog. Ik heb al genoeg problemen en wil er niet nog meer bij.” Ze gaat verder met wachten op haar friet met frikandel.
Wat was de vraag waar deze mevrouw antwoord op gaf?
- Wil je met me trouwen?
- Mag ik je bankpas en pincode lenen?
- Geef je me de sleutel van je voordeur?
- Zal ik je eens een echte frikandel laten zien?
- Non of the above.
Het juiste antwoord is 5. None of the above. De vraag die aan deze op haar friet met frikandel wachtende mevrouw werd gesteld was: ‘Kom je eens koffie drinken?’. Tja, dan lopen jij en ik ook gillend weg.
Deventer in Nijmegen
Pantera treedt op in Nijmegen. De twee voorprogramma’s zijn klaar. Zaallichten gaan uit. T-shirtjes ook. DEVENTER staat er achterop zijn rug getatoeëerd. Grote zwarte gotische letters. Je moet maar durven in Nijmegen. ‘Woon je daar ook?’ maar het antwoord komt niet. Pantera zet in met ‘Fucking hostile‘ en ‘Deventer’ volgt het bevel op.
Een – TweetjeBewaard onder Verhaaltjes | 3 Comments
Nederland had zelfmoord moeten plegen
Geplaatst op 19 August, 2009
Trakteert het leven je als mens langdurig, diepgaand en wreed op meer ellende en tegenslag dan je aankunt, dan lijkt de dood op een gegeven moment een interessantere optie dan verder leven. Maar de ene mens blijft gewoon volharden in zijn of haar lijden, een ander ziet ineens het licht en weer een ander maakt er daadwerkelijk actief of passief een eind aan.
Hetzelfde kan ook een land overkomen. Nee, ik heb het niet over onze huidige tijd, ik bedoel de jaren zeventig want die waren pas wreed! Zo had Nederland onder andere te maken met een echte oliecrisis (benzine op de bon en autoloze zondagen), verloor het Nederlands elftal de finale van het WK voetbal van Duitsland (1974) en Argentinië (1978), er waren kapingen en gijzelingen door Zuid-Molukkers (de treinkapingen bij Wijster en bij de Punt en een gijzeling van een lagere school in Bovensmilde) en we hadden de Lockheed affaire (Prins Bernhard had steekpenningen aangenomen van een Amerikaanse vliegtuigbouwer). En dan was er ook nog het rapport van de Club van Rome dat een doemscenario voor de toekomst schetste waar zelfs de grootste positivo chronisch depressief van werd.
Als land had Nederland in de jaren zeventig gewoon zelfmoord moeten plegen.
Onze buurman is dan alcoholist en komt regelmatig straalbezopen thuis. Op de fiets. Hij moet onzichtbare zijwieltjes hebben want dat die man nooit eens op z’n bek dondert…
Het is 1976 en Pieter Menten is dagelijks in het nieuws, hij wordt beschuldigd van oorlogsmisdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Alcoholist in de jaren zeventig, het tijdperk van de oliecrisis, verloren WK finales, kapingen, Lockheed affaire en de club van Rome. Ja, dan ben je een dubbele winnaar. Maar de buurman is van het type ‘the winner takes it all’ want hij lijkt qua uiterlijk ook nog eens sprekend op Pieter Menten. Ja, dan heb je als mens echt rete vette pech.
De hele buurt weet het: onze buurman lijkt op Pieter Menten. Vanaf dat moment kan hij niet meer rustig slalommen op de fiets. Zodra hij aan komt zwabberen springen alle buurtkinderen op hem af. Een dronkaard is voor kinderen al een attractie op zich maar als die ook nog sprekend lijkt op iemand die dagelijks op tv is, dan is dat een heus buurtevenement.
Zoals de indianen om een totempaal heen dansen, zo dansen die kinderen om de buurman heen en zingen hun buurman-mantra: ‘Menten! Menten! Menten! Menten! Menten!’ De buurman grijpt wanhopig naar zijn laatste kleingeld en gooit het op straat in de hoop dat die kinderen zich op het geld storten en hem met rust laten. Kan hij tenminste naar bed zijn roes uitslapen. Het schept een precedent want elke keer dat buurman thuis komt moet hij hetzelfde ritueel ondergaan. Alleen geld kan hem dan nog redden.
Het is een wonder dat Nederland de jaren zeventig heeft overleefd. Nederland was toen hard op weg zichzelf om te brengen, alleen het laatste duwtje ontbrak. Nederland moet net als de buurman onzichtbare zijwieltjes hebben gehad.
Nederland had zelfmoord moeten plegenBewaard onder Mening, Persoonlijk | 1 Comment
Wat kost een klant?
Geplaatst op 18 August, 2009
Zes uur, drukte bij de Albert Heijn. Drie kassa’s open. Klanten die het avondeten liever in de thuis in de pan gooien dan ermee voor de kassa wachten.
Bij kassa twee is een probleem. De scanner wil de barcode van de aardappelschijfjes niet lezen. Oponthoud. De caissière roept via de intercom een collega op. Oponthoud. Die collega komt en moet een andere zak aardappelschijfjes halen met een leesbare barcode. Oponthoud. Collega komt terug en de caissière scant de barcode. De scanner wil ook deze barcode niet lezen. Oponthoud. De caissière voert de cijfertjes van de barcode handmatig in. De kassa zegt dat de code onbekend is. Oponthoud. Het product, een zak aardappelschijfjes, staat niet in het kassasysteem.
Voor me zucht een klant. Achter me ook. Je raadt het al: ik sta in de rij bij kassa twee.
Hoe de caissière de prijs van die aardappelschijfjes achterhaalt weet ik niet maar het lukt hem. Hij is zichtbaar opgelucht want de rij is gegroeid tot tussen de winkelschappen.
Eindelijk aan de beurt. Ik zeg de caissière dat het veel goedkoper is om die aardappelschijfjes gratis mee te geven in plaats van al die heisa om te achterhalen wat de prijs ervan is. ‘Als er in deze hele rij klanten één klant is die vanwege het lange wachten besluit om de volgende keer, als is het maar eenmalig, boodschappen te doen bij de C1000 in plaats van bij de Albert Heijn, dan kost je dat veel meer dan een zak aardappelschijfjes van een paar Euro’. ‘Dus als je een product niet kunt scannen, geef het dan gratis weg! Veel goedkoper en sneller en meteen een stimulans om het kassasysteem op orde te brengen.’ Hij kijkt me aan en zegt: ‘Wij hebben ook dure producten maar ik zal het aan de manager doorgeven’.
Thuis besluit ik Albert Heijn nog wat te helpen. Ik stuur de klantenservice het hele verhaal en de tip die ik de caissière gaf. De dag erna een bedankje van de klantenservice en de bevestiging dat ze mijn bevindingen en opmerkingen via een rapportage onder de aandacht van de verantwoordelijke managers op het hoofdkantoor hebben gebracht.
Geïnteresseerd in wat er verder mee gebeurt vraag ik de klantenservice mij te informeren over het besluit van de managers. Daarop laat de klantenservice weten dat ik er verzekerd van kan zijn dat mijn opmerkingen de nodige aandacht hebben en serieus worden behandeld, maar dat eventuele beslissingen van de verantwoordelijke managers niet worden gecommuniceerd met de klant.
Ik besluit Albert Heijn nog wat verder te helpen. Ik geef de klantenservice een tip hoe ze zo’n terugkoppeling kunnen organiseren zodat klanten weten wat er met hun op- en aanmerkingen gebeurt. Daarop krijg ik hetzelfde antwoord, namelijk dat ze mijn bevindingen en opmerkingen via een rapportage onder de aandacht van de verantwoordelijke managers op het hoofdkantoor hebben gebracht.
Ik vraag klantenservice of ze me dan het e-mail adres van één van die managers willen toesturen zodat ik direct contact kan opnemen zonder klantenservice ertussen. Antwoord is dat interne e-mail adressen niet worden vrijgegeven. Als laatste actie vraag ik nog of ik dan een telefoonnummer kan krijgen in plaats van een e-mail adres maar de klantenservice valt stil, geen antwoord meer.
Boekhouding is een gek ding. Een boekhouding werkt alleen met dingen die je in geld kunt uitdrukken. Een zak aardappelschijfjes bijvoorbeeld. Die zal en moet worden afgerekend want daar hangt een prijskaartje aan, ook al weet de kassa zelf niet wat er op dat prijskaartje staat. Geen prijs bekend? STOP! Iedereen wachten tot die prijs bekend is .
Wat kost een klant? Nou, daar kan een boekhouding niks mee want daar hangt geen prijskaartje aan. Voor de boekhouding bestaat de prijs van een klant niet. Een beetje alsof klanten er in overvloed zijn en dat klanten overvloed aan tijd hebben om te wachten. En wat er in overvloed is daar kan een boekhouding niks mee want overvloed heeft geen prijs.
Met economie werkt het net zo. Hak je ergens een bos plat om er een fabriek te bouwen, dan heeft die fabriek waarde. Die waarde kan worden berekend en de waarde van de producten die de fabriek verlaten kan ook worden berekend. De waarde van het bos dat is verdwenen kan niet worden berekend en kan dus ook niet van de waarde van de fabriek worden afgetrokken als winst/verliesrekening. En zo ontstaat de gekte die economische groei heet.
Wat heeft die zak aardappelschijfjes Albert Heijn gekost? Veel meer dan de prijs ervan. Ik ken ten minste één klant uit de rij bij kassa twee die besloot de volgende keer de boodschappen bij de C1000 te doen. En dat beviel best goed.
Wat kost een klant?Bewaard onder Mening, Persoonlijk | 5 Comments
Tags: geld, waardedenken
De regels overtreden
Geplaatst op 17 August, 2009
Leven kan best ingewikkeld zijn. Het is soms net een circusact waarbij je te veel bordjes draaiende moet houden terwijl je tegelijkertijd moet zien uit te vinden wie je bent, wat je met je leven wilt en hoe je dat gaat doen. Tegen de tijd dat je dat een beetje hebt uitgepuzzeld liggen al die bordjes al lang en breed in stukken op de grond.
Nou zijn er godzijdank ook dingen in het leven die eenvoudig zijn. Jawel: eenvoudig! Twitter bijvoorbeeld. Een simpel berichtje verzinnen van maximaal 140 tekens kan iedereen. En het berichtje via de ‘update-knop’ versturen kan ook iedereen. Is dat eenvoudig of is dat eenvoudig?
Maar nee hoor, er zijn helaas deskundigen. Inderdaad, mensen die er plezier aan bleven om iets dat eenvoudig is ingewikkeld te maken. Dat doen ze door regeltjes te bedenken, zoveel mogelijk. Ze noemen het de Twitter etiquette, een waslijst van dingen die je volgens hen wel en niet op Twitter moet doen: de do’s en don’ts. Hebben we iets eenvoudigs, wordt het toch weer ingewikkeld gemaakt!
Daarom is het leven ook zo ingewikkeld. Het leven is ingewikkeld gemaakt door deskundigen. Deskundigen bestaan bij de gratie van ingewikkelde dingen. Heb je al eens iemand ontmoet die deskundig is op het gebied van iets dat heel eenvoudig is? Nee, deskundigheid gaat over ingewikkelde dingen. Maar je weet nou hoe dat komt: die deskundigen maken het zelf ingewikkeld want anders hebben ze geen bestaansrecht.
Maar er is hoop. Als ik naar Twitter kijk naar hoe de meeste gebruikers het in de praktijk toepassen, dan trekken ze zich zo te zien weinig aan van die Twitter do’s en don’ts. Ze gebruiken Twitter zoals ze het zelf leuk vinden en dat maakt Twitter juist zo leuk en levendig. Het is daardoor zelfs dat Twitter zo is gegroeid!
En zo wordt ook het ingewikkelde leven weer eenvoudig. Hoe dan? Door de deskundigen met hun eigen do’s en don’ts bezig te laten en zelf je eigen gang te gaan.
Huub Koch vatte het op Twitter als volgt samen: ‘Dat is waar het interessant wordt. De regels overtreden. Daar komt de echte innovatie vandaan.’
De regels overtreden
Bewaard onder Mening | 2 Comments
C’est moi…
LinkedIn
Ik lees:
Tipit
Waardeer je deze blog? Laat een fooi achter via de digitale fooienpot of koop een boek via mijn 'Winkeltje'. Dank je wel!Creative Commons
