Liefde en angst
Geplaatst op 16 May, 2009
Waar liefde is kan geen angst zijn. Je handelt uit liefde of uit angst. Liefde is angst laten varen.
Je kent ze vast wel, dit soort statements over liefde en angst. Het Internet en allerlei Self-Help boeken staan er vol mee. Liefde en angst worden vaak neergezet als tegenpolen: angst = ego = negatief, liefde = hogere Zelf = positief.
Het klinkt voor mij nogal zwart/wit. Het klinkt of je handelt vanuit 100% angst en 0% liefde OF 100% liefde en 0% angst. Alsof daar tussenin een groot vacuüm bestaat.
Maar het vacuüm is niet leeg (onder andere Nassim Haramein – Unified Field Theory) en ook de ruimte tussen liefde en angst is niet leeg. Het is niet OF het ene OF het andere. Liefde en angst zijn met elkaar verbonden. Als bondgenoten, niet als vijanden.
Een batterij heeft een pluspool en een minpool om de elektriciteit te laten stromen. De pluspool en minpool van de batterij zijn verschillend en gelijkwaardig, de ene pool is niet beter of slechter dan de andere. Beide polen zijn nodig.
Naar analogie van de batterij heeft angst een functie om de liefde te laten stromen. Angst is als het ware de uitnodiging voor de liefde die zegt: ‘Liefde, kom gauw hier naar toe want hier ben ik, angst!’. Angst verdrijft de liefde niet. Angst verwelkomt de liefde, nodigt de liefde uit.
Angst bestrijden is net zo zinloos als de minpool van een batterij elimineren want dan is er geen stroom meer.
Liefde is geen angst laten varen. Liefde is angst accepteren zodat de liefde kan stromen.
Bewaard onder Mening, spiritualiteit | 3 Comments
Tags: angst, liefde, spiritualiteit
In de supermarkt
Geplaatst op 15 May, 2009
De supermarkt is een geweldige plaats om te de basisbeginselen van de Geweldloze Communicatie te leren herkennen. Deze week hoorde ik een vader het volgende zeggen tegen zijn dochter die haar schoenen had uitgetrokken in de supermarkt:
Vader: Trek je schoenen aan!
(Even wachten…)
Vader: Trek je schoenen aan!
(Even wachten…)
Vader: Moet ik het soms drie keer vragen?
De vraag is (je kunt er geen prijs mee winnen): wat was nou de vraag die deze vader zijn dochter stelde? Ik heb in ieder geval geen vraag gehoord, wel een opdracht/eis.
Hoewel het model van Geweldloze Communicatie eenvoudig is zijn er een aantal valkuilen. Zoals het vermengen van het verzoek met een opdracht of eis. Nu ligt het er in het voorbeeld natuurlijk dik bovenop dat hier geen sprake is van een verzoek. Soms merk je pas dat het ‘verzoek’ eigenlijk een eis was als je niet doet wat die ander vraagt. Soms is een vraag of verzoek een netjes ingepakte eis.
Lees ook: Hoezo nee? en Straffeloos ‘nee’ zeggen
Bewaard onder Communicatie | Reageer
Tags: geweldloze communicatie, verzoek
Lijden
Geplaatst op 15 May, 2009
‘While pain might be inevitable, the suffering that comes from the pain is not.
Suffering is not a state of life, it is a state of mind.
Suffering is your response to an event.
Whether you suffer or not depends entirely on your reaction to that situation.’
Bewaard onder Citaten | Reageer
Tags: pijn
Gehoorzaamheid
Geplaatst op 14 May, 2009
Where no one obeys, no one can command.
(Auteur onbekend. Bron: Paulo Coelho’s blog)
Bewaard onder Citaten | Reageer
Tags: ongehoorzaamheid, Paulo Coelho
Geweldloze Communicatie niet spontaan?
Geplaatst op 13 May, 2009
Regelmatig hoor ik dat Geweldloze Communicatie niet spontaan is, dat als je communiceert volgens het model van Geweldloze Communicatie, dit geen of nauwelijks ruimte biedt voor spontaniteit. Hmmmm?
Spontaan betekent volgens de online Van Dale: zonder dwang, uit eigen beweging.
Je kunt het idee, de aanname of overtuiging hebben dat je ‘moet’ communiceren volgens het model van Geweldloze Communicatie. Bijvoorbeeld omdat je zojuist een training hebt gevolgd en jezelf oplegt dat je het geleerde meteen in de praktijk ‘moet’ toepassen. Of omdat je partner of een vriend(in) volgens dit model communiceert en jij jezelf oplegt dat je dit ook ‘moet’ doen.
Zodra je het idee hebt dat je iets ‘moet’ (van een ander of van jezelf) creëer je ruimtegebrek en dat voelt als bijvoorbeeld weerstand of irritatie. Je kunt dan gemakkelijk denken dat je die weerstand of irritatie ervaart omdat je niet meer spontaan kunt communiceren. Het oordeel ‘ik kan door Geweldloze Communicatie niet spontaan zijn’ kan wel eens een oordeel zijn dat wijst in de richting van de onderliggende behoefte aan ruimte. Ruimte die je jezelf hebt ontnomen door iets te ‘moeten’, door jezelf een ‘verplichting’ op te leggen.
Je kunt ook het idee hebben dat Geweldloze Communicatie niet spontaan is omdat het gaat over het volgen van regeltjes. Regeltjes in de zin van het herkennen van de verschillende stappen van het model en het herkennen van de verschillende valkuilen (onderscheid tussen waarneming en interpretatie/oordeel, onderscheid tussen gevoelens en quasi gevoelens, onderscheid tussen behoeften en strategieën, onderscheid tussen een verzoek en een eis).
We vergeten vaak dat de manier waarop we al jaren communiceren ook is aangeleerd aan de hand van een heleboel regeltjes. Regeltjes die we op school hebben geleerd en die we ons hele leven al zo vaak hebben toegepast dat we ons er niet eens bewust zijn dat we dit doen.
Om een taal te kunnen gebruiken is een woordenschat nodig, kennis van de schrijfwijze, uitspraak en betekenis van de woorden. Er is ook grammatica nodig. Allemaal regeltjes die we ooit hebben geleerd maar die we niet meer herkennen als regeltjes. En omdat we deze regeltjes op de automatische piloot kunnen toepassen noemen we dat soms spontaan communiceren.
Het is met Geweldloze Communicatie net als bij het leren van een vreemde taal of leren autorijden. In het begin voelt het onwennig, ongemakkelijk en frustrerend. Als je iets nieuws gaat leren ben je in het begin onbewust onbekwaam, daarna bewust onbekwaam, vervolgens bewust bekwaam en ten slotte onbewust bekwaam.
Als je naast de manier waarop je altijd communiceert en waarin je onbewust bekwaam bent, een andere manier van communiceren leert waarin je in het begin bewust onbekwaam bent, dan liggen de oordelen als het ware om de hoek op je te wachten. Oordelen over jezelf (‘Ik kan het niet’) of over Geweldloze Communicatie (‘Het is niet spontaan, het is niks voor mij’). Misschien wijzen deze oordelen in de richting van je behoefte aan leren of je behoefte aan vertrouwen.
Geweldloze Communicatie vraagt om bewustzijn, om aanwezig zijn in het hier en nu, om eigen verantwoordelijkheid voor wat er in je leeft en speelt en hoe je dat communiceert met jezelf en de ander.
En daar ligt naar mijn idee een wezenlijk verschil met hoe we gewend zijn te communiceren.
We zijn gewend en ermee vertrouwd om eruit te flappen wat we denken en noemen dat spontaniteit. Handelen zonder dwang en vanuit eigen beweging EN vanuit bewustzijn kan ik spontaan noemen. Is het bewustzijn er niet, dan klinkt spontaniteit voor mij eerder als impulsiviteit. Wil je jouw ‘communicatieshow’ laten runnen vanuit bewustzijn of vanuit impulsen? In het eerste geval bedien jij de knoppen. In het tweede geval geef je de bediening van de knoppen uit handen.
Uiteindelijk kun je ook Geweldloze Communicatie inzetten zonder dwang en uit eigen beweging. Spontaan dus. Maar wel vanuit bewustzijn. En hoewel in het begin de ‘regeltjes’ een handig hulpmiddel zijn en de communicatie misschien wat klinkt als een trucje, wordt Geweldloze Communicatie na verloop van tijd een manier van leven die aansluit op jouw authenticiteit en die net zo goed past als je favoriete spijkerbroek.
Vanuit bewustzijn kun je ook kiezen wanneer je het model van Geweldloze Communicatie expliciet inzet en wanneer niet. Want je kunt bij de bakker natuurlijk gerust een half volkoren vragen zonder te benoemen hoe je je voelt en wat je behoefte is.
Bewaard onder Communicatie, Mening | 1 Comment
Tags: behoeften, Bewustzijn, geweldloze communicatie, leren, oordelen
Op de roltrap
Geplaatst op 12 May, 2009
De maatschappij is net een soepel lopende roltrap. Zodra je erop stapt weet je waar je uitkomt. Je gaat van A naar B, van geboorte naar dood. De roltrap brengt je er wel. Lekker duidelijk. Lekker veilig. Onderweg geen moeilijk gedoe, gewoon een kwestie van op de roltrap blijven staan.
Dat was zo’n beetje de rol die we de maatschappij toekenden. Onderwijs, kerken, bedrijven, banken, vakbonden, gezondheidszorg, politiek, rechtspraak. Ze waren er voor ons. En daaronder een onfeilbaar vangnet van sociale zekerheid. Redenen genoeg om braaf op de roltrap te blijven staan.
Maar die roltrap kraakt al een tijdje en loopt niet meer zo soepel. De roltrap waar we blind op vertrouwden is niet zo betrouwbaar als we dachten. Groot onderhoud kan de boel nog een tijdje aan de praat houden maar vroeg of laat moeten we gewoon van die roltrap afstappen en weer zelf leren traplopen. Op eigen benen, op eigen kracht.
Wat doe jij als de roltrap er halverwege mee stopt?
Bewaard onder Actualiteit, Mening | 1 Comment
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.