Vergeven, mededogen en loslaten
Geplaatst op 23 March, 2009
Ik sprak laatst iemand over vergeven, mededogen en loslaten. Er was wat verwarring: wat is nou eigenlijk wat?
Vergeven is voor mij een ‘kerk-woord’ en alleen daarom al beladen met oordelen. Je vraagt God om vergeving voor je zonden en dan maar hopen (veel bidden) dat God die dag een goed humeur heeft en er de humor wel van inziet dat je iets vraagt wat je zelf ook niet helemaal snapt. Maar dat terzijde.
In het woord vergeven klinkt voor mij een oordeel door. Als ik iemand vergeef dan zeg ik daarmee impliciet dat die ander een ‘zonde’ heeft begaan, een ‘fout’ heeft gemaakt. Vergeven is dan eigenlijk een vorm van oordelen. Vergeven heeft voor mij ook iets definitiefs. Door iemand te vergeven ontneem ik mijzelf de ruimte om daarna nog mijn pijn en verdriet te voelen die het gevolg zijn van het gedrag van de ander. Immers, ik heb die ander toch vergeven? Dan moet het toch klaar zijn? Voor mij werkt dit niet.
Ik heb meer iets met mededogen. Mededogen naar een ander en mededogen naar mezelf. Mededogen is iets van het moment, het moment waarop mijn gevoelens aangeven dat ik mededogen nodig heb. En die behoefte kan er telkens opnieuw zijn. Door steeds vanuit mededogen naar pijn en verdriet te kijken heel ik het steeds een stukje. Zo vaak en zo lang als nodig. Meer een proces dus. En het werkt ook de andere kant op, naar een ander toe.
Door vanuit mededogen te communiceren, met mezelf en/of met een ander, tap ik letterlijk en figuurlijk uit een ander vaatje dan wanneer ik vergeef.
En loslaten dan? Misschien is loslaten wel wat er gebeurt door steeds weer vanuit mededogen naar pijn en verdriet te kijken. De pijn en verdriet lossen steeds een stukje verder op, ik laat er steeds een stukje van los. Net zo lang als nodig.
Bewaard onder Communicatie, Mening | 6 Comments
Tags: loslaten, pijn, verdriet, vergeven
Crisistips
Geplaatst op 21 March, 2009
Toch heb ik aardig wat crisiservaring opgedaan. Zo was er een oliecrisis, een koningshuis crisis rondom de Lockheed affaire en een voetbal crisis (Nederland verliest WK finale in 1974 van Duitsland en in 1978 van Argentinië) in de jaren zeventig. Massale werkeloosheid, wereldwijde wapenwedloop en een dreigende kernoorlog in de jaren tachtig. Tijdens de jaren negentig waren er de golfoorlog en de Joegoslavische oorlogen. En in de nog zo jonge 21e eeuw is het helemaal feest met een kredietcrisis, een financiële crisis, een economische crisis en de oorlogen tegen het terrorisme. En niet te vergeten kinderen die elkaar doodschieten op school. .
Op grond van mijn eigen crisiservaring kan ik je vertellen dat een crisis ook z’n voordelen heeft:
- Je hebt volop gespreksstof om over te praten op het werk en tijdens feestjes. Dat is goed voor de sociale contacten. Zo valt ook niet op dat je eigenlijk niks te vertellen hebt.
- Als je je openlijk zorgen maakt over de crisis denken anderen dat je erg begaan bent met het lot van de wereld en stijgt je moeder Theresa status. Wie weet kom je nog in aanmerking voor een Nobelprijs.
- Je kunt zonder schuldgevoel tot diep in de nacht voor de tv liggen want iedereen zal begrijpen dat je op de hoogte wilt blijven van het laatste crisisnieuws.
- Als je nooit eens iets leuks voor jezelf koopt of doet: no problem! Tijdens een crisis houdt iedereen de hand op de knip, dat hoef je niemand uit te leggen.
- Hoewel er tijdens een crisis altijd hard wordt geroepen om veranderingen is een crisis het uitgelezen moment voor jou om alles te laten zoals het is. Jij hebt immers die crisis niet veroorzaakt, dat hebben anderen gedaan en die moeten het maar oplossen ook. Kun jij doorgaan met wat je altijd al hebt gedaan. Lekker makkelijk.
- Altijd al een beetje een negatieve levenshouding gehad? Dan is een crisis de uitgelezen kans om je te profileren als profeet want nu kun je zeggen dat je altijd al gelijk hebt gehad. Misschien schuilt er in jou een Nostradamus.
Een ander voordeel van de crisis is dat bloggers wat te bloggen hebben. Ik kon niks anders bedenken dit keer.
Bewaard onder Actualiteit, Mening | 2 Comments
Tags: crisis
TipiT! De digitale fooienpot
Geplaatst op 18 March, 2009
Sinds een tijdje heb ik in de sidebar van dit blog een TipiT! widget staan. TipiT! is een digitale fooienpot waarmee bezoekers een klein bedrag kunnen achterlaten op een website of weblog, als blijk van dank en erkenning.
Het volgende filmpje laat kort zien hoe Tipit! werkt:
Tipit.to Startup Pitch from Alper Çugun on Vimeo.
Bewaard onder Bloggen | Reageer
Tags: Bloggen
De eerste stapjes
Geplaatst op 17 March, 2009
Vandaag zette mijn dochter haar eerste stapjes met haar loopwagentje. Halleluja, wat is dat machtig mooi om te zien en wat had ze een vette lol in wat ze deed. Hulp om haar te ondersteunen weerde ze met haar armpje af want ze wilde het alleen doen, zelf lopen. Haar succes en haar plezier.Ik werd er even stil van, geraakt en ontroerd door hoe zij zich ontwikkelt. Ik trap een open deur open als ik zeg dat het allemaal zo snel gaat.
Ik moest er ineens aan denken hoe anders onze ontwikkeling verloopt naarmate we ouder worden. Het lijkt wel of we ergens in ons leven stoppen met leren en groeien. Natuurlijk, nergens staat geschreven dat onze ontwikkeling een leven lang lineair moet verlopen. Maar er staat ook nergens dat als we volwassen zijn onze ontwikkeling moet afvlakken tot een soort van flatliner.
Ergens lijkt onze ontwikkeling op te houden. Of dat nou gebeurt op het moment dat we naar school gaan of vanaf het moment dat we gaan werken, ergens houden we op ons te ontwikkelen. Of misschien gebeurt het wel op het moment dat we de patronen en beperkende overtuigingen van onze omgeving overnemen.
Ik geloof dat we ook als volwassenen nog steeds het vermogen hebben om flinke stappen te zetten in onze ontwikkeling. Kijk bijvoorbeeld naar mensen die een flinke crisis doormaken en daar als heel andere mensen weer uit weten te komen.
We hebben allemaal het vermogen om ons steeds verder te ontwikkelen, om steeds weer nieuwe dingen te leren en om dingen te doen op nieuwe manieren. De één heeft er een crisis voor nodig om dit te ontdekken en de ander komt er misschien op een andere manier achter. Voor mijn dochter is het op dit moment vanzelfsprekend. En dat maakt het zo mooi om daar dagelijks getuige van te zijn.
Bewaard onder vaderschap | Reageer
Overlaten aan het onderbewustzijn
Geplaatst op 16 March, 2009
Vanochtend zat ik me te bedenken wat ik allemaal wilde doen en schrok van de hoeveelheid aan dingen die ik graag wil. Een denkgeest kan een heleboel dingen bedenken om te doen en uiteindelijk zijn er maar twee handen om alles geregeld te krijgen. De prioriteitsvraag kan dan behulpzaam zijn maar deze vraag bracht me dit keer in gevecht met mezelf. Wat dan helpt is het gevecht opschrijven, opschrijven wat er allemaal om voorrang schreeuwt.
Zo’n stukje schrijven lucht niet alleen op, ik heb gemerkt dat het bijzonder nuttig kan zijn mezelf op papier een paar vragen ter stellen en daar op dat moment geen antwoord op te geven. Vaak komt het antwoord vanzelf op een ander tijdstip. Zo ook vandaag. Ik had mezelf de vraag gesteld wat het belangrijkste is om te doen. Het antwoord kwam aangewaaid in de vorm van een artikel over het onderbewustzijn: ’Listen to yourself‘ van Tim Brownson .
Het onderbewustzijn regelt een heleboel dingen zonder dat je er bewust aandacht aan hoeft te besteden. Je hartslag, het aanspannen van je spieren, het verteren van je eten en het knipperen met je ogen ziijn allemaal dingen die perfect vanuit het onderbewstzijn worden geregeld. Het bewstzijn kan al deze taken onmogelijk vervullen omdat het zoveel informatie niet kan verwerken, het onderbewustzijn kan dat wel. Het onderbewustzijn communiceert ook met ons, via gevoelens bijvoorbeeld. En daar zit een valkuil omdat we met onze gedachten een gevoel gemakkelijk kunnen overrulen of het rationaliseren en afdoen als onbelangrijk.
Ik nam me voor om me niet druk te maken over wat nou werkelijk het belangrijkste is om te doen. Op dit moment schrijf ik deze post en dat was één van de punten van mijn to do lijstje vandaag: een stukje schrijven over mijn geworstel met keuzes. Hoe ik tot deze keuze ben gekomen? Ik heb geen idee, als ik er logisch over nadenk zijn een aantal andere dingen belangrijker dan wat ik nu aan het doen ben. En toch ben ik er zeker van dat dit is wat ik nu moet doen. Als ik een andere keuze had gemaakt had ik me nu misschien ook afgevraagd of dat nou echt wel het allerbelangrijkste is. Misschien moet ik gewoon niet te veel naar al die gedachten luisteren en meer op intuïtie doen.
Bewaard onder Persoonlijk, Schrijven | 2 Comments
Tags: Bewustzijn, intuitie, keuzes
De 5% truc
Geplaatst op 16 March, 2009
In ‘Veranderen: zet kleine stapjes‘ schreef ik over het zetten van kleine stapjes bij veranderingen en waarom deze vaak effectiever zijn dan grote stappen willen zetten.
Via Twitter kreeg ik van Jan Nouwen een bijzonder nuttige tip om het artikel ‘The 5 percent trick: finding passion and purpose in life‘ eens te lezen. In het artikel wordt de 5% truc van Nathaniel Branden genoemd als hulpmiddel om kleine veranderstapjes te zetten:
- Als ik vandaag 5% meer verantwoordelijkheid zou nemen, dan zou ik……….
- Als ik vandaag 5% minder lui zou zijn, dan zou ik……….
Een stapje van 5% is klein en omschuldig genoeg om te voorkomen dat de verandering door angst of uitstelgedrag om zeep wordt geholpen. En als je regelmatig kleine 5% stapjes zet, dan vormen al die stapjes samen na verloop van tijd toch een grote verandering.
Bewaard onder Oplossingsgericht werken | 5 Comments
Abonnement
-
-
Creative commons
Zwerven door het alledaagse van Peter de Kock is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland licentie.
Neem voor commercieel gebruik eerst even contact met me op zodat we daar een afspraak over kunnen maken.